Άρα ο Νούς και η Γνώση κατ΄αρχάς είναι αρνητικά μεγέθη: αποκλείουν όσα δεν μπορούν να χωρέσουν και διχοτομούν το Όν σε μη Όν χάους μη γνώσης και σε Όν γνώσης και νόησης: καταλαβαίνουμε το πόσο ψευδές είναι ολο αυτό, πόσο ψευδής είναι η λογική και γνωσιακή θεωρία του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους οι οποίοι αδιαφορούν για όσα υπάρχουν και ενδιαφέρονται μόνον για όσα μπορούμε να γνωρίσουμε: διότι αυτοί οι δύο τι έκαναν; Καθόρισαν τους τρόπους και τα υποκείμενα που θα μεταφέρουν την γνώση άρα καθόρισαν ό,τι ο έχων την δυνατότητα να γεμίζει την δεξαμενή του Νοός αυτός θα είανι και ο εξουσιαστής των ανθρώπων: το όλο σύστημα μετατροπής του Οντολογικού ανθρώπου σε δούλο όσων ελέγχουν την γνώση και γεμίζουν με τον πλατωνικό και αριστοτελικό τρόπο τον ανθρώπινο νού είχε δουλευθεί επί αιώνες: στα μινωϊκά ανάκτορα κάποιοι ήταν αφέντες και κάποιοι δούλοι, ο Θερσίτης ήταν δούλος και ο Αχιλλέας Ήρωας, άρα οι άνθρωποι έμαθαν να διαχωρίζονται με βάση όσα μπορούν να κάνουν όσα μπορούν να γνωρίσουν, και όχι με την ήδη θέση τους στο Όν η οποία ελησμονήθηκε.
Άρα το Όν ως Γνώση φτιάχνει αυτόν τον κόσμο, αυτόν τον άνθρωπο, άρα ο Άνθρωπος υπάρχει όταν γνωρίζει: το Είναι είναι Γνώση και ως γνώση καθορίζουμε το πόσες δυνάμεις του ηλιακού σύμπαντος την Ημέρα μπορούν να χωρέσουν στο ανθρώπινο μυαλό και να μεταλλαχθούν σε ιδέες και αξίες: άρα ο κόσμος της Ιδέας αποκτά αξία και όχι αυτό το οποίο υπάρχει ως άμεση μέθεξη οντολογικής συνεχείας: άρα ο άνθρωπος μετατρέπεται σε δούλο όσων κρατούν την γνώση: αυτοί είτε ονομάζονται δάσκαλοι, είτε θεοί, είτε επιστήμονες, είτε τεχνολόγοι, είτε διά της παιδείας είτε διά του βιβλίου, συμμετέχουν στην μεγίστη εξαπάτηση του Οντολογικού ανθρώπου ο οποίος υπόγεια ασυνείδητα συμμετέχει στην μεγάλη ατομική οντολογική συνέχειά του αλλά ως έκτρωμα εξάγεται από αυτήν ως ο Ανταίος χάνει την επαφή του με την ατομική οντολογική συνέχειά του και γίνεται παιχνίδι στα χέρια όσων ελέγχουν το νού του έχοντας ήδη χάσει το σύνολο των ατομικών οντολογικών δυνάμεών του οι οποίες καμμία σχέση με το νού δεν έχουν: άρα οι φιλόσοφοι και οι θεολόγοι έφτιαξαν ένα ψεύτικο μέγεθος (νούς) απέκλεισαν τον Άνθρωπο από την Ατομική Οντολογική του συνέχεια και τον εβύθισαν στον κύκλο της ιδέας από το θεό έως τον άνθρωπο και τανάπαλιν μόνον και μόνον για να τον εξουσιάσουν: ο αστείος Φρόυντ δεν μπόρεσε κάν να καταλάβη ότι αυτή η διχοτόμηση σήμανε την απαρχή της μεγάλης ανθρωπίνης δυστυχίας του οντολογικού αποκλεισμού: ο άνθρωπος έχασε την δική του συνέχει και ακολουθεί την συνέχεια που του δρομολογούν άλλοι:
Εάν προσέξουμε θα διαπιστώσουμε ότι όλα τα μεταβιβασθέντα σε εμάς πρότυπα μεγάλων δήθεν σοφών, είναι αυτά τα οποία υποβιβάζουν τον άνθρωπο σε θέση παρατηρητή και θεατή, είναι αυτά τα οποία μετέτρεψαν την παρούσα κοσμική διάσταση σε θέατρο όπου οι ολίγοι εξουσιαστές ηθοποιοί εξουσιάζουν μετατρέποντας τον πολύ κόσμο ( ο οποίος σε κανονικό οντολογικό περιβάλλον ακολουθώντας την ατομική οντολογική του πορεία καμμία σχέση με αυτούς δεν θα είχε (για αυτό και ο Σωκράτης έψαχνε τους μαθητές του,κανείς δεν ένοιωθε ότι κάτι του λείπει) σε θεατές. Ο πανέξυπνος Σωκράτης στους πλατωνικούς διαλόγους (οι οποίοι κατά την άποψή μας είναι ένα σύνολο αυθαιρέτων επιβληθεισών και αορίστως ειπωμένων θέσεων με αμφίβολη οντολογική θέσπιση (ούτε μία σωκρατική θέση δεν προβάλλει μέσα από τα σπλάχνα του όντος όλες προβάλλονται μέσα από την νοητική αντιστροφή (όπως την περιγράψαμε) του όντος.
Ο πολύς Σωκράτης λοιπόνμέσα από τους οριστικούς και επαγωγικούς λόγους του έκανε πράγματι κάτι το πανέξυπνο: Στο σύνολο των πλατωνικών έργων εκτυλίσσεται η Σωκρατική ξεγελαστικότητα αλλά ελάχιστοι την αποδέχονται ως τέτοιοι: συνολικά οι Σωκρατικές επαφές δεν ξεκινούν από την οντολογική αυτοθέαση του ανθρώπου με τον οποίο συνδιαλέγεται ο Σωκράτης: ο Σωκράτης αντιμετωπίζει τον συνομιλητή του ως πολιτικό κακομοίρη έγκλειστο στην Πόλη , ψάχνοντας τις πολιτικές πηγές γνώσεις του μέσα από όσα του διδάσκει η Πόλη: ο απολύτως παραδόπιστος Σωκράτης ούτε σε έναν διάλογο δεν ερωτά τον συνομιλητή του: ποια είναι η οντολογική σου θέση πέρα από την Πόλη: το τρέμει αυτό: ποια είναι η οντολογική σου θέση χωρίς τους Άλλους και τον Κόσμο: το τρέμει αυτό. Πάντοτε παρασύρει τους συνομιλητές του κλείοντάς τους σε ένα κοσμικό περιβάλλον σε σχέση με τους Άλλους και τον ελάχιστο πολιτικό εαυτό που διαθέτει ο καθείς για να επιβιώσει. Στον Αλκιβιάδη δεν τολμά να ερωτήσει τον Αλκιβιάδη: πιστεύεις ότι σαν τον Οδυσσέα μπορείς να ίδης την οντολογικά άπειρη πορεία σου πέρα από όλους και όλα: αντιθέτως προσπαθεί να κακομοιριάσει τον Αλκιβιάδη ερευνώντας τις πηγές γνώσης του χωρίς να δέχεται την οντολογική αυταξία του συνομιλητή του, διότι εάν την παραδεχθεί καταρρίπτεται το Σωκρατικό σύστημα το οποίο αυστηρά στηρίζεται στο ότι ο άνθρωπος κλείεται σε κόσμο ιδεών, πρέπει αυτές οι ιδέες να ριζωθούν μέσα στο κακόμοιρο υποκείμενο, αυτή η γνώση πλέον κινεί το Ανθρώπινο Όν, τίποτε δεν υπάρχει πέραν της φυλακής των ιδεών: λησμονείται εντελώς ο άνθρωπος πέρα από τον κόσμο των ιδεών ο οποίος κινείται με την εσωτάτη και πρωτόλεια οντολογική δύναμη ως τέτοια.
Είναι το ίδιο περιβάλλον της Γένεσης, για αυτό εξάλλου οι Αθηναίοι έδωσαν το κώνειο στον Σωκράτη, όπως εξάλλου ο Νίτσε διεκήρυξε τον θάνατο του Θεού: Όπως ο θεός εδημιούργησε σύμφωνα με την γένεση τον κόσμο μέσα από μία φαντασιακή εικονική διήγηση, ο Σωκράτης εδημιούργησε τον ίδιο κόσμο σύμφωνα με τους πλατωνικούς διαλόγους μέσα από μία φαντασιακή ιδεατή διήγηση: Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε τον αδάμ και την εύα ως πολίτες παραδείσου και της Αθήνας, το δένδρο του καλού και του κακού (απαγορεύεται ο αδάμ και η εύα και οι αθηναίοι πολίτες να θυμηθούν την ατομική τους οντολογική πορεία μακριά από όλους και όλα έχοντας ως πηγή την αυθύπαρκτη πέρα από τις ιδέες οντολογική δύναμη) και στις δύο περιπτώσεις η ιδέα ως εσωτερική αφαιρετική κατάληξη των οντολογικών δυνάμεων κυριαρχεί ενάντια στην αυθύπαρκτη ανωτέρα της ιδέας αυτόχθων οντολογική δύναμη: Ο Εωσφόρος της παλαιάς διαθήκης είναι ο οντολογικός εαυτός, ο απροσδιόριστος οντολογικός εαυτός (σοφιστές) τον οποίο τρέμει και φοβείται ο Σωκράτης. Και στις δύο διηγήσεις γίνεται τεράστια προσπάθεια να εγκλεισθεί ο οντολογικά ανοικτός άνθρωπος ανάμεσα σε ουρανό ιδεών σε γή αξιών, σε φύση αρετών, σε κοινωνία πράξεων. Ο κυκλικός εγκλεισμός του ανθρώπου είναι η ειδικότητα του Σωκράτους.
Ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί και σωστά κρίνει με το ότι και οι δύο διηγήσεις αυθαιρετούν στο ότι προωθούν το καλό και το κακό, μεγέθη ανύπαρκτα σε οντολογική βάση: ελάχιστοι έχουν κατανοήσει ότι και η γένεσις και ο Σωκράτης πρώτα δημιουργούν τον εγκλεισμό του ανθρώπου σε μία φαντασιακή πόλη και έπειτα καλύπτουν αυτή την φυλακή με το επίθετο: καλός, και έπειτα καλύπτουν κάθε τι εκτός αυτής της φυλακής με το επίθετο: κακός. Δεν είναι τυχαίο ότι στον μύθο του Αριδαίου (απαράδεκτη νόθευση του Αρχεγόνου οντολογικού Ελληνικού πνεύματος) επέρχεται η πλήρης κίνηση του κατασκευασθέντος κύκλου της εγκλειστικής ζωής (η οποία κατά βιβλικό τρόπο κατασκευάσθηκε από το Σωκράτη) μέσα από την καθαρά μεταφυσική κίνηση του καλού και του κακού όπως τα ορίσαμε παραπάνω: κατά απαράδεκτο και τελείως αντιοντολογικό τρόπο ο Πλάτων θεωρεί ότι όποιος δεν υπακούει στο κατασκευασθέν καλό τιμωρείται ενώ όποιος υπακούει στο κατασκευασθέν καλό απολαμβάνει την πορεία του προς την αιωνιότητα της ιδέας χωρίς άλλες ενσαρκώσεις.
Πραγματικά είναι αδύνατον να σημειωθούν οι οντολογικές αντιφάσεις του Σωκράτους οι οποίες όλως τυχαίως συμπίπτουν με τις αντίστοιχες της βίβλου: ο μεγάλος καημός είναι το σώμα, και σε αυτό το σημείο κατασκευάζονται οι απίστευτες σωκρατικές αντιφάσεις όμοιες με αυτές της βίβλου: ας τις παρακολουθήσουμε: ξαφνικά (όπως αναφέρει ο Νίτσε στην γένεση της τραγωδίας) το πρότυπο του Αχιλλέως (ως όντος σωματικώς τελείου) αντικαθίσταται από τον καχεκτικό και αγύμναστο Σωκράτη: βέβαια μπορούμε να καταλάβουμε όλη την φιλοσοφική ροή από τον Όμηρο έως το Σωκράτη (για αυτό εξάλλου και ο Σωκράτης και ο Πλάτων απέρριψαν τον Όμηρο): όλος ο πολεμικός διά των σωμάτων στην Τροία αγώνας των Ηρώων να συνδυάσουν την Γή ως βίωμα με τον Όλυμπο ως Γνώση συμπαντικών δυνάμεων διά των οποίων πλάθεται ο Ανθρώπινος Ωραίος Εαυτός μετατρέπεται σε καθαρά πνευματικό αγώνα από τον Πλάτωνα και το Σωκράτη: τώρα το Σώμα ακυρώνεται, δεν έχει κανένα ρόλο, αυτό το οποίο χρειάζεται και μετράει είναι ο ανθρώπινος νούς να προσηλυτισθεί και να υιοθετήσει τις ιδέες που επιβάλλονται από τους σοφούς, το σώμα απλά ακολουθεί: η Τροία στον Σωκράτη αποσυμβολοποιείται και μετατρέπεται σε αγώνα των φιλοσόφων Ηρώων προκειμένου ο Καλός σοφός να εφαρμόσει τις ιδέες του ωραίου επί της γής. Όλα στηρίζονται σε μία γνωστή αυθαιρεσία του Σωκράτους (Πλάτων) στην μεταφυσική θέαση του παντός: Ο Σωκράτης δεν ασχολείται με το Ήδη υπάρχον εκτός αυτού ως οντολογική συνέχεια: αυτό το υβρίζει ως υποκειμενικότητα στους Σοφιστές: ο Σωκράτης ασχολείται με αυτό που μπορεί ο Νούς ως Αγαθό να πλάσει πέρα από την φύση ώστε αυτό το αγαθό να γίνει η νοητή αρχή και το τέλος του κόσμου αυτού.
Άρα η μεταφυσική της Ιδέας είναι αυτή η οποία αντικαθιστά το δωδεκάθεο, είναι αυτή η οποία γίνεται η ιδεατή και αξιακή πηγή των ανθρωπίνων σκέψεων και πράξεων: επειδή τώρα το Σώμα είναι αυτό το οποίο αγχώνει τους ανθρώπους, ο Σωκράτης (όπως και η βίβλος) ξεκινά την μεγίστη φιλοσοφική εξαπάτηση: το Σώμα στους Ομηρικούς Ήρωες είναι απλά σύνολο δυνάμεων γής, ουρανού, ύδατος, πυρός: Το Σώμα ουδαμού του Ομήρου κατακρίνεται ως κάτι το κακό, το Σώμα των Ηρώων είναι ο διάδρομος ο οποίος διά των πράξεων τους οδηγεί στον Όλυμπο. Διότι είναι συμπυκνωμένη συνέχεια όσων ιδεών και αξιών υπάρχουν στο μυαλό και πραγματώνονται στο Σώμα. Για αυτό και υπάρχει τρομερή αφοβία θανάτου.
Ο Σωκράτης όμως παύει αυτή την συνέχεια του Ολυμπίου πνεύματος το οποίο βλέπει το Σώμα ως κάτι συνεχές με το πνεύμα αυτό και ηρωϊκό, ως αιτία ηρωοποίησης του ανθρώπου. Ο Σωκρατικός άνθρωπος τίποτε δεν στηρίζει στο Σώμα, αντιθέτως στηρίζει τα πάντα στο να υπακούσει στις ιδέες και στις αξίες του επιβληθέντος καλού και αγαθού: για αυτό σταδιακά και έως το χριστιανισμό το Σώμα θεωρήθηκε ως κάτι το δευτερεύον ενώ το πνεύμα ως κάτι το πρωτεύον: Ήταν φυσικό για τον Αχιλλέα να είναι δυνατός τω δέματι διότι πνευματικά διά της Θέτιδος (Μητρός και θεάς) συνομιλούσε με τους θεούς: άρα το σώμα ήταν ενέργεια συνεχείας προς τον Όλυμπο.
Το σωκρατικό όμως αγαθό, άγνωστο στους πολλούς αλλά γνωστό στο Σωκράτη, έπρεπε να επιβληθεί στις μάζες, ειδικά όταν διά του χριστιανισμού κατέληξε να γίνει χριστιανικός θεός: άρα το σώμα είναι εμπόδιο σε όλο αυτό διότι εάν ο Άνθρωπος κινείται εκτός του σωκρατικού αγαθού υπάρχει η περίπτωση να βιώνει τη δυναμική των συμπαντικών θεών οι οποίοι οδηγούν στο πρότυπο του Αχιλλέως: Αυτό δεν το θέλει ο Σωκράτης: επιβάλλοντας το δικό του Αγαθό, ως ιδέα καλού που δημιουργεί αυτήν την Πόλη σε σχέση με τον Ανθρώπινο Νού, ο Σωκράτης αποθεώνει το ανθρώπινο πνεύμα διότι σταδιακά διά της παιδείας εκεί θα ελεγχθεί ο άνθρωπος διά του γνωριζομένου αγαθού. Το σώμα πρέπει να καταπέσει και να γίνει αντικείμενο φόβου ώστε ο άνθρωπος να υποταχθεί στην ετοιμαζομένη ηθική, της δυνατής ψυχής, του δυνατού νοός, διότι μόνον οι δυνατοί νόες θα υπάγουν στον κόσμο του Αγαθού (μετέπειτα στην βασιλεία του θεού) οι υπόλοιποι θα φορούν και πάλι σώματα και θα βασανίζονται: η μεγίστη αισχρότης του Πλατωνικού σωκρατικού συστήματος είναι το ότι έκλεισαν τον άνθρωπο στο να μάθουν το δικό τους μεταφυσικό φαντασιακό αγαθό, να ξεχάσουν τις δικές τους οντολογικές δυνάμεις ατομικής συνεχείας, ξαφνικά το σώμα υποτιμήθηκε διότι όλα είναι θέμα γνώσης των φαντασιακών πλατωνικών και σωκρατικών μεγεθών: αλλά και για το σώμα έχουν ένα δωράκι ο Σωκράτης και ο Πλάτων: τις φαντασιώσεις των αρετών και του καλού και του ωφελίμου ώστε να κρατούν το σώμα ελεγχόμενο και να μην τολμά ο άνθρωπος να αυτενεργήσει, μέχρι που ο Ιησούς το γιάτρευε διότι ολίγοι κατάλαβαν ότι αυτό που έκανε ο Ιησούς και χαρακτηρίσθηκε σαν θαύμα είναι ό,τι θα έπρεπε ο κάθε ένας να κάνει στο σώμα του εάν δεν είχε τρομοκρατηθεί υποταγμένος πλήρως στο σωκρατικό «μεγαλείο» είμαι άχρηστος εκτός και εάν θυμηθώ όσα θέλει ο Σωκράτης.
Πράγματι το σύνολο των πλατωνικών διαλόγων ικανοποιείται στο να συνδέει το σώμα με φαντασιακές ιδέες και αρετές καλού και μη κακού ώστε ο άνθρωπος και πνευματικά να ελεγχθή και σωματικά να κατευθυνθεί. Το ανθρώπινο μοντέλο του ενιαίου Οντολογικού ανθρώπου θυσιάσθηκε στις ανατολικές φαντασιώσεις των γεφυραίων. Σε αυτό όμως το σημείο ξεκινά η άλλη πλατωνική και σωκρατική αντίφαση (την οποία ουδείς σημειώνει, εμείς ας την σημειώσουμε).
Ο Πλάτων (Σωκράτης) είναι σκληρός δυαλιστής: Στον Φαίδρο, Φαίδωνα, Γοργία και αλλού, συζητεί για την ψυχή η οποία ως άρμα με ίππους οδηγεί τον Άνθρωπο στον ουρανό: άρα ο άνθρωπος αποτελείται από το σώμα και την ψυχή: στον Γοργία και αλλού περνούν στο πραγματικά καταστροφικό στάδιο να διακηρύξουν την αθανασία για την ψυχή και την φθαρτότητα για το σώμα: αυτός ο δυαλισμός διέλυσε την ενότητα του Ανθρωπίνου Είναι, κατέστρεψε την Οντολογική Ενικότητα του Ανθρώπου, και απογείωσε την μεταφυσική ανοησία του Πλάτωνος και του Σωκράτους διότι πλέον ο Άνθρωπος έψαχνε ΑΛΛΟΥ για αυτό που πάντα έχει μέσα του αλλά τον έπεισαν ότι δεν έχει: την ενότητα, την συμπαντική συνέχεια, την μία πορεία.Την υπαρξιακή συνέπεια ότι δεν είναι άλλο το πνεύμα και η ψυχή και άλλο το σώμα.
Αυτός ο πολυδιασπασμένος άνθρωπος εννοείται ότι σε βάθος χρόνου υποτάχθηκε στα θεολογικά εσχατολογικά σχήματα τα οποία γεννήθηκαν διότι η διάσπαση του οντολογικού ανθρώπου σε φθαρτό σώμα και σε άφθαρτη ψυχή εξουθένωσε τον άνθρωπο υποτάσσοντάς τον σε πολιτικά και θεολογικά σχήματα επιβίωσης: ο Ένας οντολογικός άνθρωπος έχασε ολοκληρωτικά τον προσανατολισμό του: τα επιχειρήματα στον Γοργία και αλλού του Πλάτωνος για την Αθανασία της ψυχής είναι αστεία υπό την έννοια ότι δεν στηρίζονται στο ότι η ψυχή Είναι Αθάνατος αλλά ότι αναγκαστικά θα πρέπει να είναι αθάνατος, διότι αφ΄ής στιγμής το σώμα είναι φθαρτό άρα ο άνθρωπος θα πρέπει να έχει κάτι το αθάνατο αλλοιώς πώς συμμετέχει στο άφθαρτο συμπαντικό παιχνίδι: αυτή η αστειότητα στηρίχθηκε σε δύο πράγματα (και τα δύο απουσιάζουν παντελώς από την βιβλιογραφία, τουλάχιστον εγώ πουθενά δεν τα έχω διαβάσει).
Κατ΄αρχάς η αθανασία της ψυχής στον Σωκράτη (ό,τι πιο ανεδαφικό έχει υπάρξει διότι τίποτε στο Όν δεν είναι φθαρτό αλλά όλα υπάρχουν αενάως με τον τρόπο τους) είναι μία αναγκαία εννοιακή συνέχεια ενός συστήματος το οποίο ως απόλύτος νοησιοκρατία κατήργησε το όν ως ύπαρξη οντολογικών αυθυπάρκτων δυνάμεων και τις ίδιες δυνάμεις (κάποιες από αυτές) τις έθεσε στο σύστημά του ο Αθηναίος φιλόσοφος από την κερκόπορτα των ιδεών: ας προσέξουμε: το πλατωνικό σύστημα δεν έχει καμμία οντολογική κατοχύρωση: υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι δεν πέθαιναν ποτέ διότι κάτι άλλο είχαν στο μυαλό τους ως ζωή: μπορεί η εξουσία του κόσμου αυτού να εξηφάνισε άλλους τρόπους ζωής αλλά μέσα από την μυθολογία κατανοούμε ότι υπήρχε εποχή όπου οι άνθρωποι ζούσαν αενάως ως δυνάμεις όντος χωρίς νού ιδέες και αξίες. Για αυτό και ο μυθώδης Δίας πράττει ό,τι θέλει.
Άρα ο Πλάτων δεν είχε επιλογή: διά του Σωκράτους έπρεπε να μερίσει την ιδέα του Αγαθού σε πολλές υποέννοιες ώστε να υποτάξει το ανθρώπινο γένος ως στιγμή και διάρκεια. Όπως ήδη είπαμε η δήθεν αθανασία της ψυχής υποτάσσεται σε αυτή την σειρά: καθώς αποθεώθηκε η γνώση διότι πλέον η βίωση του όντος ως ατομικού βιώματος διότι όλοι έχουμε κομμάτι του όντος αχρηστεύθηκε, πλέον Σωκρατικά η αξία του ανθρώπου μεταφέρθηκε στο ότι όλοι θα πρέπει να γνωρίσουμε μέρος του Πλατωνικού Αγαθού: σταδιακά το πλατωνικό αγαθό άρχισε εννοιακά και όχι πραγματικά να καλύπτει όλη την επίγεια ζωή του ανθρώπου; Ως αιτία ζωής, γνώσης, πορείας, προόδου και ολοκλήρωσης, ως πολιτική ολοκλήρωση (όπως είναι ιδανικός ο κόσμος του Αγαθού πρέπει να φτιάξουμε μία ανάλογη Πόλη κράτος κ.λ.π).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
vasilios888@yahoo.gr