Συγκεκριμένα εάν θέσουμε τις Ησιόδειες αρχές σε μία σειρά θα δούμε ότι ως Είναι καθορίζουν τον Τρόπο σύμφωνα με τον οποίο το Χάος ως πηγή οντολογικών δυνάμεων προσφέρει όλες εκείνες τις δυνάμεις ώστε να δομηθεί ο Άνθρωπος και ο Κόσμος σε ένα πέρασμα από την μυθολογία στην ελλογότητα. Η Γή, τα Τάρταρα, ο Έρως, αποτελούν το πρώτο οίκημα της Γής όπως εξάγεται μέσα από το Χάος: ο έρως ως συνεκτική δύναμη ενώνει τα κρυφά και φανερά μέρη της Γής απελευθερώνοντας τις μορφές εκείνες οι οποίες θα παίξουν σημαντικό οντολογικό ρόλο: αναφερόμαστε στην ανθρώπινη ταυτότητα η οποία επέρχεται ως Όν το οποίο γνωρίζει ό,τι παράγεται μέσα από τον Ήλιο: Άρα στο Ησιόδειο πέρασμα από το Χάος στον Ήλιο επέρχεται ο Άνθρωπος ο οποίος υπό το Φώς αυτοπροσδιορίζεται, αποκρά σχήμα και λόγο ώστε να μεθέξει των οντολογικών δυνάμεων οι οποίες θα αποτελέσουν τον Λογικό Άνθρωπο και τον Κόσμο. Κατανοούμε ότι όλο αυτό το υλικό έπρεπε να γίνει αντικείμενο επεξεργασίας κατά ένα τρόπο που το επεχείρησε και το έφερε είς πέρας ο Πλάτων. Απλά ο Ησίοδος έδωσε τη δομή του Είναι ως μεταφερομένη δύναμη εκ του Χάους η οποία υπό το φώς του Ηλίου μπορεί να επιφέρει μέγεθος ανθρώπου και κόσμου ώστε μέσα από αυτή την σχηματοποίηση να προέλθει ένα ανθρώπινο και κοσμικό Είναι το οποίο επεξεργασμένο κατάλληλα θα αποτελέσει τον μοχλό της ανθρωπίνης Ιστορίας, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ταξίδι αυτού του Υποκειμένου σε αυτόν τον Κόσμον.
Εάν ο Ησίοδος εδίδαξε ότι γύρω μας ένα οντολογικό κομμάτι ως Είναι αποκόπτεται από την ακινησία του Όντος και ως Χάος κινείται προσφέρον δυνάμεις οι οποίες μπορούν να πλάσουν Υποκείμενο και Κόσμο, ο Όμηρος προχωρεί μέσω του ηρωϊκού του έπους ένα βήμα παραπέρα: Μέσα από το κινούμενο Χάος και τις δυνάμεις που αυτό απελευθερώνει (Έρωτας, Θεοί, λοιπά Όντα) ο ποιητής της Οδύσσειας και της Ιλιάδος προσπαθεί να δομήσει ή να μεταφέρει τις δυνάμεις του Είναι στον άνθρωπο ώστε για πρώτη φορά στην ιστορία να συζητήσουμε για Ανθρώπινο Είναι (αυτό εξάλλου πράττει η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, δημιουργούν Ανθρώπινο Είναι).
Όπως ήδη έχουμε αναφέρει και εδώ και σε άλλα γραπτά μας ο Τρωϊκός πόλεμος (ως Χαοτική κατάσταση) είναι το Ησιόδειο Χάος αλλά με τους όρους του Τρωϊκού πολέμου: έχουμε λοιπόν συνάντηση του Ησιοδείου Χάους με το Ομηρικό Χάος: χωρίς το Χάος δεν είναι δυνατόν να μεταφερθούν δυνάμεις και θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η αρμονία και η τελειότητα αποτελεί την μεγάλη κοροϊδία διότι εκεί στηρίχθηκε κάθε εξουσία προκειμένου ο Άνθρωπος να ξεχάσει το Χάος άρα να ξεχάσει την συνεχή ανατροφοδότηση δυνάμεων και ενεργειών προκειμένου συνεχώς να κινείται επάνω σε προδιαγεγραμμένη δήθεν προϋπάρχουσα θεία ή ανθρώπινη αρμονία. Συζητούμε για ένα από τα πλέον μέγιστα των ψευδών.
Ας είναι: Στο Χάος του Τρωϊκού πολέμου αναδεικνύονται θείες και ανθρώπινες δυνάμεις ως ακολούθως: η βουλητική δύναμη του Ανθρώπου ο οποίος τώρα δομείται (Δίας): η Σοφία ως αντιληπτική ικανότητα πνευματικών και σωματικών δυνάμεων (Αθηνά (η οποία μάλιστα γεννάται από το μυαλό του Διός διότι η Δύναμη Βούλησης επέρχεται μέσα από την συνέχεια της Σοφίας (κάτι το οποίο θα αποδοθεί και στο σύστημα Αρετών του Πλάτωνος): ο Έρωτας ως δύναμις ενώσεως των ανθρώπων (Αφροδίτη) ενώνει τον Πάρι και την Ελένη άρα ενώνει ανθρώπους (Έλληνες και Τρώες)ώστε εκ του παραγομένου χάους να αναδειχθεί το νέο ανθρώπινο πρότυπο: η δύναμις πραγμάτωσης όλων όσων θα εξελίξουν τον άνθρωπο μέσω του Χάους (Άρης) ο πόλεμος, αλλά και η Γνώση ως ικανότητα διάκρισης του Είναι και των φαντασιώσεων (ο Απόλλων είναι αυτός ο οποίος τελικά ανακαλύπτει τον Πάτροκλο (φαίνεσθαι) ότι δεν είναι ο Αχιλλέας (Είναι).
Σε επίπεδο ανθρώπου αυτές οι δυνάμεις γεννούν τα δύο κεντρικά στηρίγματα του Ανθρωπίνου Ωραίου: η Ελένη ως ανθρωπομορφική σύλληψη του δυνητικού Ωραίου αντιπροσωπεύει την Προσωποποίηση του μη Χάους, του επομένου σταδίου του μη Χάους: Γυναίκα βέβαια διότι το Χάος και τα επόμενα στάδιά του είναι Ροή: αυτή η Ελένεια ροή του μη Χάους με βάση τις προσφερόμενες θείες δυνάμεις του τρωϊκού πολέμου που είδαμε φέρει τα πρότυπα Νοός και Συν-αισθήματος: Άρα η Ωραία Ελένη αναλαμβάνη ως Ροή Συμπαντικών δυνάμεων εκ του Χάους προσφερομένων να ξεκαθαρίση τις δυνάμεις αυτές, να επιλέξη εξ αυτών των δυνάμεων, και να επιλέξη αυτές οι οποίες θα δομήσουν τον Άνθρωπο ως Όν διάφορον του Χάους (ας συνοψίσουμε όμως ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος λοιπόν από τις μεταλλαχθείσες δυνάμεις του Χάους άρα όλες οι θεωρίες περί αρμονίας και τελειότητας στηρίζονται ότι όλα κάποτε θα επιστρέψουν στο Χάος, από όπου ήλθον).
Η Ωραία Ελένη λοιπόν επιλέγει τον Νοήμονα Οδυσσέα και τον Οργιώδη Αχιλλέα ώστε να εξελίξει το Χάος και να επιφέρει το επόμενο στάδιό του: τον Άνθρωπο ο οποίος σκέπτεται και νοιώθει, έχει νόστο και Πατρίδα. Άρα ο Άνθρωπος εξέρχεται του Χάους ως Μορφή και είδος επειδή μπορεί να σκέπτεται και να νοιώθει, επειδή έχει Νού και Συν-αίσθημα. Άρα το Είναι αποτελείται από Νού και Συν-αίσθημα. Ως Νού (εκ του νέω=κινούμαι) θα ορίσουμε την ικανότητα του Ανθρώπου να αποτελεί σημείο κινουμένων δυνάμεων επί της υπάρξεώς του: Άρα όλος ο Άνθρωπος είναι Νούς διότι όλος αντιλαμβάνεται την νέουσα κινητική κατάσταση των συνόλων των δυνάμεων που τον μορφοποιούν. Το Συν-αίσθημα είναι η ικανότητα του Ανθρώπου να αντιλαμβάνεται αυτές τις δυνάμεις σε σχέση με τους Άλλους για αυτό και ο Αχιλλέας οργίζεται σε σχέση με τον Αγαμέμνονα και όχι μόνος του αδιάφορα και χωρίς σε σχέση (συν-αισθάνομαι): άρα ο Ωραίος άνθρωπος είναι αυτός ο οποίος Γνωρίζει τις νέουσες δυνάμεις οι οποίες ως Νούς τον κινούν και επίσης συν-αισθάνεται τις δυνάμεις αυτές ώστε να τις διανείμει κατά τρόπο σωστό (ο Αχιλλέας οργίζεται διότι οι δυνάμεις του Αγαμέμνονος ως νέουσες δυνάμεις καταπατούν τις δικές του νοήμονες δυνάμεις).
Άρα ο Νούς δεν είναι εντός του Ανθρώπου, επίσης αυτό είναι ένα από τα τραγικότερα λάθη τα οποία δυστυχώς έχουν σημαδέψει τον άνθρωπο και την ιστορία του. Nούς (εκ του νέω=κινούμαι) είναι όλος ο Άνθρωπος ως σύνολο των νεουσών, κινουμένων δυνάμεων: άρα εν όλω ο άνθρωπος νοεί, κινείται και κατευθύνει τις δυνάμεις οι οποίες εξερχόμενες εκ του χάους τον οδηγούν στην παρούσα κατάσταση του λόγου του μη χάους.
Ας προσέξουμε ότι οι θρησκείες του φυσικού νόμου υπονοούν ότι ο Άνθρωπος είναι Νούς (σύνολο νεουσών κινουμένων δυνάμεων ) και αρνούνται να τον διαχωρίσουν από το Όλον το οποίο αποτελεί σύνολο των ιδίων αυτών νεουσών κινουμένων δυνάμεων: δυστυχώς σε αυτή τη διάσταση έπρεπε το Χάος ως δυνάμεις του Άλλου να διαχωρισθούν από τις δυνάμεις αυτού του κόσμου, οι οποίες έπρεπε να δώσουν ένα νέο μέγεθος: τον άνθρωπο. Ενώ λοιπόν οι θρησκείες του φυσικού νόμου θεωρούν τον άνθρωπο ως σύνολο δυνάμεων ως Νού ως τέτοιο, δεν μπορούν να αντέξουν ότι αυτός ο Νούς είναι Ένα με το Χάος: δεν μπορούν να δεχθούν ότι οι ίδιες χαοτικές δυνάμεις συναποτελούν και τον άνθρωπο: για αυτό το λόγο διαχωρίζουν τον μικρόκοσμό μας ότι αποτελεί ντάρμα, κάρμα, ταό: ξεχωριστό κομμάτι το οποίο διέπεται από μία άλλη ισορροπία την οποία αγνοεί το Χάος: ο άνθρωπος δυστυχώς μέσα από αυτή την διαμάχη συνειδητοποιεί ότι ως Νούς ανήκει και στο Χάος αλλά και στην μετέπειτα κατάσταση ισορροπίας (Ντάρμα, κάρμα, ταό): αυτή η ανισορροπία και διχοτόμηση ευνουχίζει το Νού (ο οποίος είναι όλος ο άνθρωπος) και τον καθιστά ανήμπορο να πορευθεί διότι ανάμεσα στο χάος και στο κάρμα χαίνει γκρεμός: εδώ γεννάται ο πόνος και η επιθυμία υπέρβασης αυτού του πόνου, ουσιαστικά ο όλος άνθρωπος νούς επιθυμεί να γεφυρώσει αυτό το γκρεμό και να βαδίσει στο ενοποιημένο Χάος.
Η Φιλοσοφία φαίνεται ότι έδωσε την οριστική λύση σε αυτό το διχοτομικό υπαρξιακό οντολογικό δίλημμα του Ανθρώπου. Η μετατροπή του Νοός ως όλου Ανθρωπίνου μεγέθους στο γνωστό εγκεφαλικό υπομέγεθος ξεκίνησε μέσα από την γένεση της Φιλοσοφίας η οποία κινήθηκε επάνω σε κατανοητά μονοπάτια: ως ακολούθως:
Είναι ανόητο να αρνούμεθα το Χάος: θα το υπερβούμε ονομάζοντάς το Κακό: διώχνοντάς το από το ανθρώπινο βεληνεκές: θα το καταστήσουμε φόβητρο και θάνατο: Εξάλλου μέσα από τον Τρωϊκό πόλεμο πήρε ο άνθρωπος όλο το υλικό με το οποίο θα έκτιζε τον Εαυτό του μέσα στον προσφερόμενο κόσμο. Όταν λοιπόν ο Θαλής (π.χ) διετύπωσε την άποψη ότι το Ύδωρ είναι η απαρχή του κόσμου ουσιαστικά προχώρησε σε δύο κινήσεις:
1) Σίγουρα εξήγαγε τον άνθρωπο από την χαοτική ροή της οντολογικής δυνάμεως μετατρέποντάς τον σε Υπό-κείμενο σε δυνάμεις που μπορούσε να εξηγήσει και να ελέγξει.
2) Πλέον ο Άνθρωπος σταμάτησε να είναι όλος Νούς διότι διεχώρισε τον εαυτό του από το Άλλο Χάος. Τώρα Νούς είναι το μικρό εγκεφαλικό μέγεθος το οποίο μπορεί και κάνει μία πολύ λεπτή διαδικασία: μετατρέπει τις παρεχόμενες οντολογικές δυνάμεις σε ιδέες και αξίες: δηλαδή πλέον ο άνθρωπος δεν είναι όλος Νούς: εάν ίσχυε αυτό δεν θα εξερχόταν του ύδατος ώστε να το ίδη από έξω ως Αρχή του όλου κόσμου: τώρα ο Νούς είναι μία επιλεγείσα δύναμη (νέουσα, κινηθείσα) η οποία μεταφέρει τις οντολογικές δυνάμεις στον υπόλοιπο άνθρωπο ως μία κεντρική επιλεγείσα οντολογική δύναμη: Ενώ πρίν όλος ο άνθρωπος ήταν Νούς διότι εκινείτο, ενείτο, με όλες τις οντολογικές δυνάμεις, τώρα εξέρχεται του όντος ύδατος, επιλέγει μία οντολογική δύναμη, την ονομάζει Νού (διότι μόνον αυτήν τον κινεί) (ύδωρ ή ό,τι άλλο) και με βάση αυτή δημιουργεί ιδέες και αξίες ώστε να στηρίξει τον άνθρωπο και τον κόσμο. Με αυτόν τον τρόπο καλύπτει το κενό ανάμεσα στο χάος και στον κόσμο μας διότι η κεντρική επιλεγείσα οντολογική δύναμη (ύδωρ, πύρ, γαία, αήρ) προσφέρει την ιδέα της κίνησης: Ο Άνθρωπος θέλγεται διότι ως εξωτερικό μέγεθος δεν συμμετέχει στην κίνηση αλλά κατανοεί για πρώτη φορά την κίνηση, την δημιουργεί, την ονομάζει νού: όλο το Είναι του το ονομάζει σώμα, μόνον την επιλεγείσα κεντρική δύναμη αιτίας κίνησης ονομάζει Νού: διότι κινείται ως ύδωρ: αυτή η δύναμη εγκαθίσταται στο μυαλό του, και με βάση αυτή ζεί και κινείται: Όλα τα βλέπει ως κίνησιν, ως μετατροπήν του ύδατος σε κίνηση, σε ιδέες και αξίες κίνησης και δημιουργίας καλού και ωραίου σε σχέση με ό,τι καλύπτει αυτή την υδάτινη κίνηση δημιουργίας ανθρώπου και κόσμου, ουσιαστικά οι προσωκρατικοί δημιουργούν Νού ανθρώπινο αλλά ελάχιστοι το έχουν καταλάβει.
Ο Πλάτων στον Κρατύλο όχι τυχαία ισχυρίζεται ότι από το ύδωρ προέρχεται η δράση, το δράμα, δηλαδή το σύνολο των δημιουργημάτων του αρχαίου κόσμου. Άρα ο Πλάτων ολοκληρώνει την κεντρική κίνηση της προσωκρατικής φιλοσοφίας η οποία δεν είναι καμμία άλλη παρά η μετατροπή του Ανθρώπου από ολικό Νού (ολική νέουσα οντολόγική κινητική δύναμη) σε μερικό εσωτερικευμένο νού με βάση κάποια υιοθετηθείσα πρωτατρχική οντολογική δύναμη (μπορεί ο κΒέϊκος και άλλοι να εξυμνούν τους προσωκρατικούς (βλ. το πολυδιαφημισμένο βιβλίο των Kirk Raven etc) για το ότι είναι οι πρώτοι εισηγητές στη λογική της φιλοσοφίας εφευρίσκοντας κάποια έλλογη αρχή η οποία πλέον θα καθορίσει ελλόγως τον άνθρωπο και την ιστορία του, όμως ούτε που πήγε ο νούς των ότι οι προσωκρατικοί είναι σημαντικοί τω όντι διότι αντικατέστησαν τον Άνθρωπο ως ολικό νού καθολικής ως τέτοιας συμμετοχής στην ήδη υπάρχουσα οντολογική δύναμη, τον αντικατέστησαν αυτόν τον ολιστικό νού με τον μερικό εσωτερικό νού ο οποίος κάτι συλλαμβάνει αλλά όχι όλα.
Ας το δούμε πιο προσεκτικά: Πρίν ο Αναξίμανδρος δηλώσει ότι η Αρχή (με την χρονική και όχι την ιδεατή έννοια της αιτίας) του Όλου είναι το Άπειρον, ο άνθρωπος ήταν το Άπειρον: άρα ήταν νέων (εκινείτο) ως Άπειρο άρα ήταν όλος Νούς εν Απείρω (νούς εκ του νέω=κινούμαι). Όταν ο Αναξίμανδρος εξήγαγε τον Άνθρωπο από το Άπειρον κατέστησε το Άπειρο Αντι-κειμένη δύναμη στην Υπό-του Απείρου-κειμένη δύναμη (Άνθρωπος): άρα ο Άνθρωπος εξήλθε του Απείρου, όμως αυτή η κίνηση έγινε με τον εξής τρόπο: το Άπειρο πλέον δεν ήταν βιωματική εμπειρία του Ανθρώπου αλλά ο Άνθρωπος ως παράσταση (ο Άνθρωπος κατάφερε υπο το φώς του Ηλίου και εχώρεσε το Άπειρο εντός του ως αντανάκλαση φωτός (συζητούμε για την γένεση της Ιδέας με την βοήθεια του Ηλίου (η στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος άφησε το ζωώδες οντικό του περιβάλλον και χρησιμοποίησε αλλοιώς το φώς του Ηλίου: ως ακολούθως: ό,τι είδε ο άνθρωπος (το Άπειρο εντός του οποίου εκινείτο και ζούσε) έκλεισε τα μάτια και διατήρησε ως ακτίνα φωτός το Άπειρο, επειδή το είδε και το είδε και εντός του με κλειστά μάτια ως ακτίνα φωτός το Άπειρο μεταλλάχθηκε σε ιδέα.
Αυτό όμως (επίτευγμα αναμφίβολα των προσωκρατικών οι οποίοι για αυτό είναι σημαντικοί) εσήμανε όχι απλά την γένεση της ιδέας αλλά την αντικατάσταση του Ανθρώπου Νοός από το Ανθρώπινο όργανο Νούς: Διότι πλέον ο Άνθρωπος πίσω από τους οφθαλμούς του, από εκεί από όπου ερχόταν η ηλιακή εικόνα του Απείρου (ή και των άλλων ριζωμάτων) εδημιούργησε μία μικρή αποθήκη την οποία ονόμασε Νού: εσταμάτησε ο ίδιος να είναι Νούς και πλέον άρχισε να ζεί και να κινείται με βάση την δύναμη αποθήκευσης σε αυτό το νέο αποθηκευτικό χώρο του Νοός: άνθρωποι Νόες είναι τα μυθολογικά πρόσωπα, οι Θεοί: διότι δεν εθυσίασαν την ολιστικότητα του Νοός με το να την μετατρέψουν σε ένα μικρό δωματιάκι καθιστάμενοι οι ίδιοι υπηρέτες αυτού του μικρού αποθηκευτικού χώρου: οι συνέπειες βέβαια είναι ανυπολόγιστες: από εκεί όπου ο Άνθρωπος ως όλος Νούς (ουσιαστικά συζητούμε για τους Θεούς (Ολυμπίους κ.λ.π) οι οποίοι έγιναν άνθρωποι όταν αντικατέστησαν το όλον Νού με την αποθήκη του Νοός (η βίβλος το προσφέρει όλο αυτό μέσα από την γνωστή ιστορία του Αδάμ και της Εύας: ο Αδάμ και η Εύα είναι όλος Νούς (αυτό είναι ο θεός): όμως το μήλο της γνώσης του καλού και του κακού δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απόφαση του ανθρώπου το φώς του ηλίου να το χρησιμοποιήσει ως μέσο δημιουργίας του αποθηκευτικού νοός: αυτό ακριβώς πράττουν ο Αδάμ και η Εύα, Ας το παρακολουθήσουμε.
Ενώ στον Παράδεισο όλα είναι Οντολογική ενέργεια ως τέτοια, ξαφνικά δύο όντα (Αδάμ και Εύα) επιλέγουν το υποΌν του Όντος (Ήλιο) αποθηκεύουν κομμάτι φωτός και το μεταλλάσσουν σε μελλοντικές μορφές και είδη: αυτό επειδή θεριέυει μέσα από τους οφθαλμούς αποθηκεύεται εκεί ως Νούς: πλέον οι πρωτόπλαστοι κινούνται όχι ως ήδη οντολογική δύναμη αλλά εκ της ηλιακής ενεργείας του νοός τους.
Οι συνέπειες είναι ανυπολόγιστες: αυτή η κίνηση διαφοροποιεί τον άνθρωπο από το θεό, ουσιαστικά είναι μετεξέλιξη του θεού, διότι θα πρέπει και το υποόν Ήλιος να παίξει το δικό του ρόλο στην ανθρώπινη διάρκεια και ιστορία. Θεός είναι ο Άνθρωπος όταν ήταν ολιστικός νούς και ως τέτοιος παρέμεινε στην νόηση των ανθρώπων και εξελίχθηκε σε λατρεία, Άνθρωπος είναι ο Θεός όταν άρχισε να ζεί με το κομμάτι του αποθηκευμένου Ηλίου στο νού του. Μπορούμε λοιπόν να καταλάβουμε ότι ο Θεός δεν είναι ανώτερος του Ανθρώπου, αλλά ο Άνθρωπος είναι μετεξέλιξη του Θεού (διά της Ηλιακής ενεργείας) (ουσιαστικά συζητούμε πώς η οντολογική ενέργεια μετεξελίχθηκε σε ηλιακή ενέργεια εν τω νοΐ (μέσα στο νού του ανθρώπου)(απλά οι θρησκείες κατεσκεύασαν το Χρόνο ώστε το χθές του Θεού (της ολιστικής ανθρωπίνης οντολογικής κατάστασης) να μην ξεχασθεί αλλά να φαντάζει ως το Καλόν σε σχέση με την κατασκευή του αποθηκευτικού διά της ηλιακής ενεργείας (γένεση ιδέας) διότι πλέον ο άνθρωπος θα οδεύσει όχι ως Όν εκ του όντος αλλά ως Όν το οποίο ελέγχεται με την μικροδύναμη του Νοός. Καταλαβαίνουμε βέβαια ότι ο Άνθρωπος μπορεί ως τέτοιος ατομικά να επαναπορευθεί στο Όν ως τέτοιο καταργώντας το δωματιάκι του Νοός, βυθιζόμενος στο όν γενόμενος και πάλι ολιστική Οντολογική δύναμη έχοντας πληρώσει το γραμμάτιό του και σε αυτήν την οντολογική ανακατανομή.
Οι συνέπειες είναι γνωστές: φαίνονται κατάδηλες στην συνάντηση του Τηλεμάχου και της Αθηνάς (Μέντη) στην Οδύσσεια. Ενώ η Αθηνά είναι η Σοφία (ως Ολιστικός Άνθρωπος βυθιζόμενος στην Οντολογική ενέργεια) ο Τηλέμαχος είναι ο Άνθρωπος ο οποίος πορεύεται με βάση την μικρή ηλιακή ενέργεια η οποία ως Νούς στο κεφάλι του περιμένει τις επεμβάσεις της Αθηνάς Σοφίας. Πλέον ο Άνθρωπος έχασε την απειρία της οντολογικής δυνάμεως ως τέτοιας: έχοντας υιοθετήσει κομμάτι του Ηλίου ως Νου που γεννά Ιδέες (διότι ό,τι βλέπει (είδον=ιδέα) φωτίζει το μυαλό του και γίνεται Ιδέα) ο Άνθρωπος κατ΄αρχάς αποσχίστηκε από την Νύκτα (άρα από την χέουσα άπειρη πηγή του Όντος: διότι την Νύκτα δεν βλέπει, ορά, είδε, ώστε στο μυαλό του αυτές οι ηλιακές αναπαραστάσεις να γίνονται ιδέες: ο Άνθρωπος πλέον έμαθε να ζεί υπό το φώς του Ηλίου: το χάος, η Νύκτα, έγινε σκότος, κακό, αμαρτία: Ο Όμηρος κινεί τον Οδυσσέα μόνον την Ημέρα, ο Εωσφόρος είναι αυτός που φέρει Φώς, ο Όμηρος συνεχώς λέγει: ήμος ηριγένεια εφάνη ροδοδάκτυλος ηώς, οι Ορφικοί θεοποίησαν τον ήλιο, ο Νούς άρχισε να τροφοδοτείται με τον Ήλιο: ο Άνθρωπος πλέον άρχισε να γίνεται εξαρτώμενο Όν χάνοντας την αυτοκίνηση όταν ανήκε ολοκληρωτικά στο Όν ως τέτοιο: τώρα περιμένει να έλθη η ημέρα να κλέψη ηλιακές ακτίνες και να τις μεταλλάξει σε ιδέες: οι ιδέες όμως είναι μόνον φαντασιακό φώς, εκεί επάνω ο άνθρωπος έκτισε πράξεις, αξίες, ήθος, για αυτό ο πανέξυπνος θεός της παλαιάς διαθήκης είπε ότι πλέον θα πορεύεται με πόνο ο άνθρωπος : αυτό εννοούσε: ότι ο άνθρωπος από την στιγμή κατά την οποία κινήθηκε με το δικό του νού έπρεπε να μεταλλάξει τις ηλιακές τροφές του νοός σε αξίες, πράξεις, ιστορία, συνέχεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
vasilios888@yahoo.gr