Αναφορά στο Είναι των Ζώων.(απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια).

 

Αναφορά στο Είναι των Ζώων.

Γιατί άραγε στον πλανήτη Γή υπάρχουν άνθρωποι, ζώα, πουλιά, ψάρια κ.λ.π. Ποια είναι η διαφορά ανθρώπων και όλων των λοιπών ζώων πουλιών και ψαριών; Η απάντηση σε αυτό το σημαντικό ερώτημα μας υπενθυμίζει κάτι το οποίο φαντάζει πολύ σημαντικό: ο άνθρωπος έχει μέσα από την αποθέωση του ανθρωπομορφισμού ξεχάσει την συμπαντική του συνέχεια, όλες τις άλλες μορφές ζωής, κυρίως έχει ξεχάσει ότι πρίν από αυτόν και μετά από αυτόν υπήρξαν και θα υπάρξουν πολλές και έτερες μορφές ζωής και βίου. Όταν ο Αριστοτέλης στα Μεταφυσικά προσπαθεί να παγιώσει την ανθρώπινη μορφή ως ξεχωριστό είδος και ουσία ουσιαστικά διαπράττει μία διπλή κίνηση (την οποία ελάχιστοι βέβαια έχουν αντιληφθεί): από την μία πλευρά ξεχωρίζει τον άνθρωπο ως κάτι το διακριτό ως ουσία, από την άλλη όμως αποκλείει τον άνθρωπο ως μη ουσία οντολογική διαδοχή και συνέχεια (αποκλεόντας τον άνθρωπο στον κύκλο της ουσίας του ο οποίος ξεκινά από την ιδέα και διά της φύσεως φθάνει στον άνθρωπο και τανάπαλιν).

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να ίδωμεν όλες τις μορφές της ζωής μέσα από το πρίσμα του όλου Όντος. Διότι δεν υπήρχαν πάντοτε ζώα και άνθρωποι, δεν γίνεται αφ΄ής στιγμής κάποτε δεν υπήρχε άνθρωπος να υπήρχαν πάντοτε ζώα: μάλλον υπήρχαν και θα υπάρχουν πολλές και ποικίλες μορφές όντων (ο άνθρωπος και τα ζώα είναι μία εκδοχή αυτών και τίποτε άλλο): Υπήρξαν λοιπόν άπειρες οντολογικές δυνάμεις συνεχείας οι οποίες συνεχώς αναδιανέμονται ως δημιουργίες μορφών ουσιών ειδών και τρόπων. Ανά πλανήτη ανά κόσμο άνα μορφή ζωής έχουμε και τις ανάλογες  μορφές είδη και εμφανίσεις όντων. Όταν παύει να υφίσταται η ίδια ζωή σε κάποιον πλανήτη και αυτή συνεχίζεται σε κάποιον άλλον τότε τροποποιείται και η  μορφή της ζωής . Άρα ας υποθέσουμε ότι όταν εκατοικείτο ο πλανήτης Κρόνος η κυρίαρχη μορφή ζωής ήταν μία μορφή η οποία προσομοίαζε π.χ με το λιοντάρι ως ζώον τώρα. Γιατί όμως; Ας αντιστρέψουμε το ερώτημα: πώς θα καταντήσει ο άνθρωπος έπειτα από μία πυρηνικά καταστροφή; Η τρομολαγνεία των ζόμπι τι προοιωνίζεται; Ότι σε έναν επόμενο πλανήτη με ποια μορφή θα μεταφερθεί το σύνολο των ανθρώπων οι οποίοι τώρα εγκατοικούν στη γή; Θα αποτελέσουν οι σημερινοί άνθρωποι, κάποιοι από αυτούς,  τα «ζώα» της επομένης κατάστασης, της επομένης γαίας, ως ζόμπι και ως άλλες μορφές ζώων;

Ας ταξιθετήσουμε τα δεδομένα μας. Για να καταλάβουμε το φαινόμενο της μορφικής ζωής θα πρέπει να συνυπολογίσουμε οπωσδήποτε τις κοσμικές και πνευματικές συνθήκες  μέσα στις οποίες αναπτύσσεται η μορφική ζωή: επίσης θα πρέπει να δεχθούμε ότι η μορφική ζωή ποικίλει από πλανήτη σε πλανήτη από κόσμο σε κόσμο. Επιπλέον οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι η γή έχει πάρει τη  σκυτάλη της μορφικής ζωής  από κάποιον άλλον πλανήτη και θα την παραδώσει αυτή την σκυτάλη σε κάποιον άλλο πλανήτη. Ας σημειώσουμε ότι οι στενές «μυθολογικές» σχέσεις της γής με την Σελήνη (η μητέρα του Διονύσου Σεμέλη είχε σχέση με την σελήνη, οι σελήνιες θεότητες, η αναφορά στο σέλας της νυκτός κ.λ.π) καταδεικνύει ότι η πλανητική ζωή είναι συνεχής και έχει μία συγκεκριμένη λογική διαδοχής: ο κάθε πλανήτης αναπτύσσεται και ετοιμάζει την ζωή σε έναν επόμενο πλανήτη: στον κάθε πλανήτη επικρατεί ένα συγκεκριμένο είδος και μορφή ζωής προκειμένου να εξελίξει όση οντολογική ενέργεια παρέχεται. Τα υπόλοιπα όντα απλά δέχονται την οντολογική ενέργεια ώστε αυτή να διαχέεται και να εξαντλείται:

Ας δώσουμε ένα  γήϊνο παράδειγμα: η οντολογική ενέργεια η οποία διά του Ηλίου παραδίδεται στη γή αφορά την δημιουργικότητα εντός του φωτός: όμως η οντολογική ενέργεια περιέχει πολλές δυνάμεις και ενέργειες οι οποίες είναι αδύυνατον να ικανοποιηθούν από τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν το καθήκον της ελλόγου εξέλιξης τηης παρεχομένης οντολογικής ενεργείας; Η υπόλοιπη άλογος οντολογική ενέργεια θα πρέπει να εξαντληθεί από τα άλογα ζώα: άρα από την σελήνη (όταν καταστράφηκε ο εκεί πολιτισμός) μεταφέρθηκαν τρία είδη όντων (όσα δημιουργούνται σε κάθε πλανήτη σε κάθε πλανητική ζωή): Αυτοί οι οποίοι  είχαν εξελίξει την παρεχομένη οντολογική ενέργεια και είχαν  εύρει τον τρόπο της πλανητικής μεταφοράς του πολιτισμού τους (είναι οι θεοί, είναι οι Ήρωες, είναι οι πρώτοι άνθρωποι( θα μπορούσαμε να συζητήσουμε ότι η γιγαντομαχία είναι η μάχη επικράτησης αυτών των μορφών ζωής ενάντια σε άλλες μορφές ζωής οι οποίες θα κατέστρεφαν τη γή επειδή είχαν καταστραφεί στους πλανήτες όπου υπήρχαν): επίσης: οι κατεστραμμένες μορφές ζωής (από φαινόμενα τύπου πυρηνικής καταστροφής που παράγει ο κάθε πολιτισμός) μεταφέρθηκαν στη γή οι μεταλλαγμένες μορφές ζωής  ως ζώα: τα ζώα, τα πουλιά, τα ψάρια, τα έντομα αλλά και κάθε άλλη μορφή ζωής δεν είχαν πάντοτε αυτή τη μορφή ζωής: ήταν ενεργές μορφές ζωής οι οποίες εξαντλούσαν δημιουργικά και παραγωγικά την παρεχομένη οντολογική ενέργεια.

Θα πρέπει βέβαια να καταλάβουμε ότι η οντολογική ενέργεια επιδρά αλληλοδιαδοχικά: επί χώρου, χρόνου, επί σταδιακών μορφών ζωής: θέλει επίπεδα ζωής ώστε να κλιμακώσει τον τρόπο ολοκλήρωσής της. Δεν θέλει η παρεχομένη οντολογική ενέργεια μία ενιαία μορφή ζωής διότι μία ενιαία μορφή ζωής δεν μπορεί να αντέξει την οντολογική ενέργεια: είναι δυνατόν ο ίδιος άνθρωπος να είναι όλα όσα  απαιτεί η οντολογική ενέργεια (θεός, άνθρωπος, αίδιος, αμαρτωλός κ.λ.π): άρα όσες μορφές ζωής είχαν καταστραφεί στη σελήνη μεταφέρθηκαν στη γή ως ζώα προκειμένου να εξαντλήσουν μέρος της οντολογικής ενέργειας και να αφήσουν στους ανθρώπους την ανωτέρα πλευρά της οντολογικής ενεργείας αυτήν που θα παρήγαγε πνεύμα αξίες και πολιτισμό: εάν δεν υπήρχαν τα ζώα που θα ξεσπούσε η οντολογική ενέργεια τα άγρια ένστικτά της και την άγρια επέλασή της.

Άρα ο λέων ήταν κανονική παραγωγική μορφή ζωής η οποία κατεστράφη και μεταφέρθηκε ως λέων: για αυτό η μυθολογία ομιλεί για ανθρώπους με τη μορφή λέοντος (ο Ηρακλής φορεί λέοντος κεφαλή στο κεφάλι του) επίσης για αυτό στην Εκκλησία υπάρχουν ζώα (ενθύμηση άλλων μορφών ζωής η οποία κρύπτεται δημιουργικά πίσω από τα ζώα):

Επίσης η τρίτη μορφή ζωής η οποία μεταφέρθηκε στη γή είναι οι μικτές μορφικές ζωές, αυτές οι οποίες δεν ήταν ούτε άνθρωποι ούτε ζώα αλλά μία μικτή μορφή ζωής. Η μυθολογία του λυκανθρώπου είναι αποδεικτική για όλα αυτά, όπως και ο μύθος του ερμαφοδρίτου αποδεικνύει ότι είχε εφευρεθεί μία μορφή ζωής η οποία ήταν αυτοολοκληρωμένη. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η γήϊνη ζωή δεν είναι αυθύπαρκτη, δεν ισχύει  ούτε η θεωρία του δημιουργισμού ούτε βέβαια και η θεωρία του δαρβινισμού περί συνεχούς εξελίξεως (διότι πολύ απλά δεν υφίσταται καμμία εξέλιξη απλά ο Δαρβίνος συζήτησε από κάποιο σημείο και πέρα).

Εάν λοιπόν ταξιθετήσουμε όλα τα παραπάνω δεδομένα άς επαναλάβουμε αυτό το οποίο είπαμε λίγο πρίν ότι δηλαδή δεν υφίσταται ούτε δημιουργία του ανθρώπου από κάποιο θεό αλλά ούτε και εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους (εάν βέβαια ιδούμε το όλο θέμα στην βάση της οντολογικής συνεχείας). Ο άνθρωπος ήλθε στη γή μεταφερόμενος από κάποιον άλλον πλανήτη: η ζωή είναι συμπαντική διαδοχική εκτύλιξη της μίας και ενιαίας οντολογικής δυνάμεως η οποία αυτοεκπηρώνεται και αυτοολοκληρώνεται μέσα από την προκαθοριζομένη αυτοεξάντλησή της: άρα ούτε δημιουργία ούτε εξέλιξη  υπάρχει: εξάντληση και ολοκλήρωση σχεδίου υπάρχει (πόσο δίκαιο είχε ο Παρμενίδης με το όλον του πρίν τον  εξαφανίσει ο Πλάτων). Φαίνεται λοιπόν ότι η ανθρώπινη μορφή  σχηματοποιήθηκε και κατάφερε και επεβίωσε στον προηγούμενο πλανήτη και μέσω τρόπων ήλθε στη γή: όλο το Ομηρικό τρίπτυχο θεοί στον Όλυμπο θεοί στονΆδη άνθρωποι στη γή φανερώνει ότι η  ανθρώπινη μορφή μέσα από το σύστημα του συμπαντικού ανθρωπομορφισμού βρήκε τρόπο να μεταφερθεί ως επιβιώνον είδος στον επόμενο πλανήτη όπου ο προηγούμενος είχε κτίσει συνθήκες ζωής.

Η Οδύσσεια και η Ιλιάδα αποτυπώνουν κάποια σημαντικά συμπεράσματα. Εάν ο άνθρωπος είχε υπάρξει μόνον στη γή, εάν ο άνθρωπος είχε δημιουργηθεί στη γή, θα είχε ήδη μέσα του την κοινότητα, την ειρηνική συνύπαρξη, την αυτογνωσία του κοινού Εαυτού: αντιθέτως οι Αχαιοί και οι λοιποί Έλληνες πολεμούν για την ταυτότητα του Ωραίου Εαυτού και έπειτα περιπλανώνται προκειμένου να εύρουν τον Τόπον των: άρα έχουν μέσα τους την διαδοχή από τον ένα Εαυτό σε κάποιον Άλλον, από μία Πατρίδα σε κάποια Άλλη: για αυτό εξάλλου οι Άνθρωποι πολεμούν, αυτοεξολοθρεύονται: γνωρίζουν πολύ καλά ότι στη Γή  θα ευρίσκονται για κάποιο χρόνο και θα πρέπει οι πιο δυνατοί από αυτούς να επιβιώσουν ώστε ως ανώτερα ήδη και όχι ως κατώτερα είδη να μετοικήησουν στον επόμενο πλανήτη όταν έλθη αυτή η ώρα: οι πόλεμοι δεν γίνονται για τα πράγματα και τα χρήματα (όπως σφαλερώς έχει επικρατήσει) αλλά ουσιαστικά διότι οι άνθρωποι έχουν μέσα τους την συμπαντική διαδοχή και γνωρίζουν ότι όποιος ενδυναμώσει οντολογικά και επικρατήσει αυτός  ως Ανώτερο Όν θα επικρασήσει στον επόμενο πλανήτη: δεν είναι τυχαίο ότι οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου υποβιβάζουν συνεχώς την οντολογική ταυτότητα των ανθρώπων: στον επόμενο πλανήτη (ετοιμάζεται και έχει ετοιμασθεί ο επόμενος πλανήτης μετοίκησης) θα ζήσουν ως άνθρωποι αυτοί που τώρα εξελίσσουν την οντολογική δύναμη, οι πολλοί παραδομένοι στα πάθη μιας κατωτέρας ζωής θα χαθούν με τους γνωστούς τρόπους της συμπαντικής διαδοχής.