Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

 

Μέσα από τις λέξεις ο Αριστοτέλης ήταν εύκολο να εννοιοποιήσει, να διχοτομήσει, να οριοθετήσει, να διαγραμμίσει το Είναι ενός κόσμου ο οποίος όλο και περισσότερο έκλεινε ανάμεσα σε ένα φαντασιακ θείο, σε μία δημιουργημένη από αυτό το θείο ευνουχισμένη φύση και σε έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν και Είναι βέβαια ό,τι θέλουν και αποτυπώνουν οι λέξεις: ο Αριστοτέλης  είναι αυτός ο οποίος καθιέρωσε το μέγα χάσμα ανάμεσα στο Είμαι  ως πρώτη φύση και στο Είμαι ως Λέξη: σταδιακά ο Άνθρωπος έχανε την επαφή του με τον οντολογικό Εαυτό του και προσαρμοζόταν με όσα έλεγαν και λένε οι λέξεις στο μυαλό του, ο Άνθρωπος διαβάζει άρα Είναι: οι λέξεις υποδεικνύουν τον τρόπο που αρρωσταίνουμε, που είμαστε  υγιείς, που κατανοούμε που εκφραζόμαστε: μπορεί να είμαστε μία δυναμική συνέχεια αλλά αντί να ακολουθήσουμε τις πρωτόλειες δυνάμεις μας εμείς προσπαθούμε να κλείσουμε τα πάντα σε λέξεις και αυτές οι  λέξεις να αποτελέσουν τον δρόμο μας: για αυτό και ο Ιησούς έκανε θαύματα ομιλών: εθέλησε να δείιξει ότι οι λέξεις είναι αυτές πλέον οι οποίες ενώνουν και κατευθύνουν το σύνολο των δυνάμεων του ανθρώπου.

Η Αριστοτελική οντολογία και μεταφυσική στηρίχθηκε κα καθιερώθηκε μέσα από μία απίστευτης εξυπνάδας κίνηση, αφαιρετική  κίνηση, στην οποία προχώρησε ο Αριστοτέλης.Μέχρι εκείνη την στιγμή (κατά την οποία έκανε αυτή την κίνηση ο Σταγειρίτης) ο Άνθρωπος θεωρούσε (αυτό κατοχύρωσε και ο Πλάτων) ότι είναι Αυτοκίνητος επειδή γενικώς υπάρχει η Ιδέα του Αγαθού (έξω και έσω αυτού) η οποία τον κινεί. Άρα ο Άνθρωπος θεωρούσε ως Ουσία το σύνολο της πορείας από το Αγαθό έως τον Εαυτό η πορεία αυτή είναι εκείνη η οποία προκαλεί την ανθρώπινη νοητική και ηθική κίνηση ύπαρξης,  ζωής, εξέλιξης. Το μεγαλείο του Αριστοτέλους έγκειται στο ότι αυτό το Είναι αυτής  της πορείας το εσωτερικοποίησε πλήρως, αρνήθηκε την Ιδέα ως εξωτερικότητα, την έθεσε  την Ιδέα εντός του Ανθρώπου ονομάζοντάς την ουσία. Για πρώτη φορά ο Άνθρωπος μετατοπίσθηκε νοητικά και αξιακά από την έννοια του Ατόμου (ως απλού συνόλου οντολογικών δυνάμεων τεσσάρων στοιχείων (γής, αέρος, ύδατος, πυρός) στην έννοια του νοητικοηθικού Υπαρξιακού  Όντος το οποίο πλέον έχει την ιδέα μέσα  του ως αιτία αυτοκίνησης.

Οι συνέπειες αυτής της Αριστοτελικής ανακάλυψης είναι τιτάνιες: για αυτό εξάλλου στην κλαυδιανή Ρώμη εγέννησαν και την φαντασίωση του Ιησού Χριστού ως ανθρώπου φέροντος την συμπαντική ουσία (Πατήρ) εντός του άρα έδωσε το τέλειο πρότυπο ουσιακού ανθρώπου ο οποίος έχει πλήρως εσωτερικεύσει το συμπαν και τις δυνάμεις του ως νόηση και ήθος και είναι έτοιμος να εξουσιάσει τον  Άνθρωπο και την γή. Ας προσέξουμε λοιπόν: για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία το σύμπαν και οι δυνάμεις του ως ιδέα (σύνολο ύλης και μορφής (μορφή=το σύνολο των δυνάμεων ανάλογα το υλικό δοχείο (σώμα) υποδοχής) εισέρχεται στον άνθρωπο τον καθιστά ουσία και πλέον ο άνθρωπος Είναι αυτοκινούμενος έχοντας εσωτερικοποιήσει νοητά και ηθικά τις δυνάμεις  του σύμπαντος, άρα έμαθε ο άνθρωπος να κινείται ως το σύμπαν ως ατομική ουσία, άρα ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη το σύμπαν (εσωτερίκευσε τις δυνάμεις του) έχει ανάγκη τους άλλους (διότι όλοι οι άνθρωποι πλέον μαζί αποτυπώνουν το εσωτερικευμένο σύμπαν ( για αυτό και διακαώς ο Αριστοτέλης εκήρυξε την απαρχή της Πόλης και του Πολίτου ώστε το σύμπαν από σύνολο δυνάμεων στον ουρανό να μεταφερθεί στην γη΄ως σύνολο ουσιακών δυνάμεων ατομικών ανθρώπων που έχουν εσωτερικεύσει την ιδέα του σύμπαντος και με την Πολιτεία ως τέτοιο σύνολο θα το μεταφέρουν στη γή.

Σταδιακά όλα  αυτά εργάσθηκαν όμορφα και εξελικτικά. Σταδιακά όμως και πάλι άρχισαν να φαίνονται όλα τα προβλήματα  της καταστροφικής Αριστοτελικής φιλοσοφίας ειδικά όταν αυτή ενσαρκώθηκε στο φαντασίευμα του χριστιανισμού: Ο άνθρωπος ως ουσία  έγινε Πολίτης ανεξάρτητος από το σύμπαν διότι έχει (θεωρεί) όλες εκείνες τις δυνάμεις επαρκούς αυτοκίνησης μέσα του (σε σχέση με τον Εαυτό του, τους Άλλους, την Φύση): ως σύνολο όλων αυτών των Πολιτών έγινε Πόλις (ουσιαστικά το Σύμπαν επί της γής ως σύνολο Ανθρώπων ουσιών όπως το Σύμπαν είναι σύνολο ουσιακών οντολογικών δυνάμεων με σώμα άστρων κ.λ.π). Όμως αυτό το Ανθρώπινο Σύμπαν έπρεπε (και το έκανε) να μιμηθή τον τρόπο του δυναμικού Σύμπαντος που άφησε πίσω του ως νοητικό και ηθικό (Πολιτειακό) Σύμπαν επί της γής: έπρεπε να εφευρεθεί ένας Ήλιος ένα Φεγγάρι η Ημέρα και η Νύκτα: ο Αριστοτέλης στο σύνολο του έργου του αυτό έκανε και τίποτε παραπάνω: δικαιότατα θεωρείται ως ο κορυφαίος των φιλοσόφων (διότι φιλοσοφικώς (ως ο θεός της γένεσης) δημιουργεί τον άνθρωπο και τον κόσμο ως Πόλιν και Πολίτην: αδίκως όμως δεν λέγεται ότι είναι αυτος ο οποίος διέλυσε την ανθρώπινη συμπαντικότητα οδηγώντας τον άνθρωπο στην ηλιθιοποίηση αυτής της διάστασης, στην χειραγώγηση και στην απομάκρυνση από τα ρείθρα της οντολογικής πορείας: στα αισθητά του όταν αναλύει την όραση δεν λέει κουβέντα ότι η όραση είναι η πορεία του σύμπαντος και της ηλιακής δύναμης του εντός μας ώστε να ακολουθήσουμε την ατομική μας οντολογική πορεία: πιστός στο ότι δημιουργεί ένα ανθρώπινο αισθητό σύμπαν προκειμένου η αυτοκίνηση του ουσιακού ανθρώπου να γίνει διά του πραγματικού κόσμου της εμπειρίας και των αισθήσεων αναλύει τα πάντα εμπειρικώς και αισθητώς άρα η όραση είναι η κίνηση του ύδατος εντός μας για αυτό και η όραση στηρίζεται στις αντανακλάσεις του ύδατος, για αυτό δακρύζουμε κ.λ.π. Εξάλλου για αυτό το λόγο ανέλυσε εκπληκτικά τον τρόπο των ζώων (μέχρι την μέλισσα έφθασε η χάρις του) προκειμένου μέσα από την υπόρρητη σχέση όλων των ζωϊκών βασιλείων (ανθρωπίνου ζωϊκού και φυτικού) ο άνθρωπος να κατανοήση μέσα από την κίνηση των ζώων και την αναλογική τα δική του κίνηση).

Η κίνηση του Αριστοτέλους σε σχέση με την θεώρηση της ύλης θεωρείται (και είναι) έξυπνη: Η ύλη σύμφωνα με το Σταγειρίτη είναι δυνάμει Όν: όταν ενεργοποιηθούν οι μορφικές δυνάμεις της γίνεται ενεργεία Όν: ουσιαστικά συζητούμε για τον πλέον πνευματικό υλισμό: ο Αριστοτέλης απομονώνει την Γή ως Ύλη από όλο το υπόλοιπο σύμπαν και ευρίσκη τρόπο να της δώσει αυτοκίνηση μέσα από το ζεύγος δυνάμει και ενεργεία: ψευδώς όμως διότι κλέπτει όλες εκείνες τις οντολογικές δυνάμεις εκτός της γής και του ανθρώπου που τις θέτει εντός της γής και του ανθρώπου: άρα ουσιαστικά ήγγικεν η ώρα ο Άνθρωπος και η Γή να μάθουν πώς να κινηθούν παράλληλα με το χαοτικό σύμπαν: και αυτό πράττουν: ο Αριστοτέλης  πλάθει (ως ο θεός της γένεσης) την ημέρα και την νύκτα τον ήλιο και το φεγγάρι: Ήλιος γίνεται ένας υπερβατικός μονοθεϊστής θεός (για αυτό τον λάτρευσε ο Θωμάς ο Ακινάτης) μοιραία έναντι αυτού του Ηλίου οι υπόλοιποι δυστυχείς άνθρωποι υποβιβάζονται σε απλά υπάκουα όντα (ο Αριστοτέλης δημιούργησε τον χειρότερο ανθρώπινο κόσμο διότι περιέκλεισε τις ατομικές πορείες των ανθρώπων σε ένα πολιτικό σύμπαν κατά προτύπωση του δυναμικού σύμπαντος; Όμως (και αυτό ας προσεχθεί διότι κανείς δεν το έχει προσέξει): το δυναμικό μη ανθρώπινο σύμπαν (το οποίο ως δύναμη εσωτερικοποίησε ο Αριστοτέλης στο δικό του πολιτικό νοητικό και ηθικό επί της γής ανθρώπινο σύμπαν) είναι χαοτικό και επιτρέπει τις ατομικές πορείες χαοτικής διαφυγής: δηλαδή: ο Ήλιος δεν φωτίζει ποτέ τα ίδια όντα διότι όλα ταξιδεύουν κατά την ατομικήν των πορεία: όμως αυτό το σύμπαν μεταφερόμενο στη γή διότι ανακαλύφθηκε η ουσία του (κίνηση) και εσωτερικοποιήθηκε στον άνθρωπο ως νόηση και ήθος , στη γή αυτό το σύμπαν κατήντησε ένα σύνολο φυλακισμένων δήθεν αυτοκινουμένων ανθρώπων οι οποίοι κατευθύνονται σωματικώς από ψεύτικους ήλιους κλεισμένοι και φυλακισμένοι πλήρως ελεγχόμενοι χωρίς τη δυνατότητα διαφυγής σε ατομικές οντολογικές καταστάσεις: το λογικό λάθος του Αριστοτέλους (το οποίο ουδείς το έχει κατανοήσει) είναι η μη κατανόηση της συμπαντικής δύναμης ως υπερνοητής και υπερηθικής οντότητος : η νόηση και το ήθος (αρα η έξις κα η αρετή) είναι μέρος της χαοτικής δύναμης): στην προσπάθειά του ο Αριστοτέλης να τα απολυτοποιήσει μετέτρεψε το επίγειο σύμπαν σε μία εξωτερικότητα κάτω από την οποία περνούν οι δυναμεις εκείνες που δεν μπορουν να κλεισθούν στις αρετές διαλύοντας με αυτόν τον τρόπο την αρμονία του  ανθρωπίνου αρετολογικού σύμπαντος: ο Ήλιος δεν κατευθύνει οντολογικά ο Ήλιος φωτίζει και δείχνει στα όντα τον ήδη εκ του Όντος διαγραφόμενο ατομικό χαοτικό δρόμο: αυτό είναι το τεράστιο λογικό  λάθος του Αριστοτέλους: η μετατροπή της συμπαντικής ηλιακής δυνάμεως από απλή οδηγητική σε εκτελεστική και νοητώς και ηθικώς πλήρως ελεγκτική για τον άνθρωπο της γής μετέτρεψε τις συμπαντικές δυνάμεις σε κάτι που δεν  είναι: σκλαβωτικές προς τον άνθρωπο και πλήρως εκτελεστικές ως προς τις κινήσεις του ανθρώπου ενώ απλά θα έπρεπε να είναι φωτιστικές προς τον πολιτικό δρόμο της γής και έπειτα προς τις χαοτικές ατομικές πορείες: αντίθετα η μετατροπή των συμπαντικών δυνάμεων στην αριστοτελική φιλοσοφία σε κλειστές δυνάμεις πλήρους ελέγχου του ανθρώπου μετέτρεψαν την Πόλιν σε ένα κλειστό κατευθυντικό σύστημα, υποδούλωσαν τον άνθρωπο (φθάνοντας στην πλήρως ελεγχόμενη επιστημονική και ψηφιακή εποχή): διότι η μετατροπή εκ του Αριστοτέλους της συμπαντικής  δύναμης σε ένα κλειστό ευθγραμμο τμήμα νόησης και πράξης μετέτρεψε τη γή από αυτοκινούμενο σύμπαν σε πλήρως ετεροκαθοριζόμενο κόσμο αρκεί κάποιος να ελέγξει σε αυτό το ευθύγραμμο τμήμα το Α (νόηση) και το Β (ηθική): τα δύο άκρα δηλαδή: αυτό είναι και το τεράστιο λάθος του Αριστοτέλους: μετέφερε στην γή ως ουσία και αυτοκινούμενο υπό μορφήν ανθρώπου και Πόλεως όχι το άναρχο και ελεύθερο Σύμπαν αλλά το σύμπαν ως αρχή και τέλος (αιτία και αποτέλεσμα): με συνεπεια η οριοποιηση του σύμπαντος να οδηγήσει στην πλήρη ανθρωπίνη ελεγξμότητα.

Η θεωρία του περί των αιτίων και των μεταφυσικών αρχών του σκοπού και της ενδελεχείας έχει θεοποιηθεί μέσα στους αιώνες ενώ στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ταφόπλακα στην οντολογκή ελευθερία και απροσδιοριστία του κόσμου αυτού: Ο καημός του Αριστοτέλους είναι να αυτοκινήσει σκοποθετικά την ύλη: είναι ο μέγιστος των υλιστών  φιλοσόφων: θεωρεί ως δεδομένο το πνεύμα και τις ικανότητές του. Ο Αριστοτελισμός είναι η προσπάθεια πνευματώδους ζωοποίησης και ανεξαρτητοποίησης και αυτοκίνησης της ύλης: δεν είναι τυχαίο και το παράδειγμα που χρησιμοποιεί στα Ηθικά  Νικομάχεια: ο λίθος δεν μαθαίνει να πράττει διαφορετικά θα μας πεί, εάν τον αφήσης επάνω θα πέση κάτω (υπονοεί ότι ο άνθρωπος διά της ηθικής μαθαίνει να έχει δύο επιλογές : την νοητική και την μη νοητική): ο Αριστοτέλης λοιπόν από την στιγμή κατά την οποία αρνήθηκε ότι η ιδέα υπάρχει έξω του ανθρώπου και θεώρησε ότι ο άνθρωπος έχει εντός του την ιδέα ώστε μαζί με το σώμα να καταστή ουσία, ένα σκοπό  έθεσε: τον Άνθρωπο ως ύλη τον κόσμο ως ύλη, ως ύλη που έχουν εντός τους την ιδέα της κίνησης, στον άνθρωπο και στον κόσμο ως αυτοκινούμενα  όντα διά της ιδέας της κίνησης να προσφέρει αρχή μέση τρόπο σκοπό πόλη συνέχεια εντός της γής; Ο Αριστοτέλης (για αυτό και έπραξε αναλόγως ο Αλέξανδρος και οι μετέπειτα πολιτικοί και θεολογικοί ηγεμόνες) σκοπόν είχε να κινήσει τα έχοντα εντός τους την ιδέα της κίνησης  τον Άνθρωπο και τον Κόσμο: η μεγάλη κίνηση είχε γίνει από τον Πλάτωνα: στον Τίμαιο ο Αθηναίος σοφός έδειξε ότι όλη η συμπαντική κίνηση έχει  γίνει ιδέα άρα πλέον ο Άνθρωπος και ο κόσμος κινούνται με βάση την αγαθή ιδέα της κίνησης του Σύμπαντος κόσμου, άρα ο κλωνισμός του Όλου από τον Πλάτωνα άνοιξε το δρόμο στον Αριστοτέλη: το Σύμπαν διαμοιράσθηκε σε φαινόμενο και σε εσώτερη ιδέα του Αγαθού η οποία προκαλεί την κίνησή του: ο Αριστοτέλης αυτήν την κλωνισμένη ιδέα την εσωτερικοποίησε και στον Άνθρωπο και στον Κόσμο, μέσω των αιτίων και των αποτελεσμάτων και των σκοπών οριοθέτησε πλήρως τον Άνθρωπο και τον Κόσμο ως αρχή μέση και τέλος αποοκόπτοντας πλήρως τον άνθρωπο και τον κόσμο από κάθε συμπαντική συνέχειά του: για αυτό έπειτα κάθε θρησκεία φιλοσοφία ή πολιτική συζητεί μόνον για τον μικρόκοσμο του Αριστοτέλους ανάμεσα στο αίτιο και στο σκοπό , τίποτε πέραν αυτού.

Η αιτία λοιπόν της ύλης είναι η αρχή του παρεχομένου και προσφερομένου υλικού: Η μετατροπή της ύλης σε δυνάμει όν εκεί όπου η ύλη ήταν κάτι το άψυχο μετατρέπει τον Αριστοτέλη σε εκτελεστικό φιλόσοφο ο οποίος κινείται από την έσω δύναμη στην εξωτερική εκμετάλλευση αυτής: ας προσέξουμε  τούτο: ο Αριστοτέλης φυσικά και δεν είναι δημιουργός  φιλόσοφος με τον τρόπο που το πράττει η παλαιά διαθήκη για το θεό της γένεσης: η ύλη ήδη υπάρχει στα μάτια του Αριστοτέλους: όμως η πρότασή του ότι η ύλη είναι αίτιο δυνάμει όν άρα κρύπτει δυνάμεις εξέλιξης προόδου ωρίμανσης άνοιξε το δρόμο για κάθε θρησκεία και για κάθε επιστήμη: Πλέον οι εσώτερες δυνάμεις της ανθρώπινης ύλης (σώματος) έδωσαν το λόγο, το ήθος του λόγου, την έξιν: ο άνθρωπος έπαυσε πλέον να αντιμετωπίζεται ως σωματική ύλη και έγινε σημαντικός για τις εσώτερες δυνάμεις κίνησης που μέσα  του κρύπτει: άρα ήλθε η στιγμή ο Αύγουστος να γίνη ο καθολικός άνθρωπος διότι ικανοποίησε την ύλη ως δυνάμει ον (όπως παλαιότερα ο Αλέξανδρος) έδειξε τον τρόπο μετατροπής του ατομικού σωματικού ανθρώπου σε καθολικό πρότυπο κίνησης με  βάση την δύναμη οικουμενικής δημιουργικότητας και επιβολής. Δεν ήταν δύσκολο αυτή η  δύναμη να καταβή από τον ουρανό (ο οποίος πλέον έγινε απλή πηγή ιδεών και τίποτε άλλο διότι στην γή ο άνθρωπος έμαθε να αυτοκινείται, κυριάρχησε στην διαλεκτική ανάμεσα σε αυτόν και το σύμπαν παίρνοντας από αυτό ο,τι αυτός επιθυμεί) : ων ο άνθρωπος τόσο δυνατός και αυτοκινούμενος ως δυνάμει ον βάσει του σώματός του που κρύπτει την ιδέα της  δημιουργικότητας και εξέλιξης αντανακλαστικά μετέφερε στην γή την εικόνα ενός θεού τον οποίο μέχρι τότε τον φοβόταν αλλά τώρα όχι διότι μπορεί να τον μιμηθεί: ο Ιησούς ως θεάνθρωπος είναι η απογείωση της αριστοτελικής φιλοσοφίας, ο άνθρωπος ύλη και δυνάμει όν έχοντας μέσα του την ιδέα της κίνησης μπορεί πλέον να σταθή δίπλα και να συζητήση και να μιμηθή με τις ανώτερες συμπαντκές δυνάμεις προσφέροντας αυτό που έμαθε  και έκανε τόσο καλά: Σώμα δυνάμει λόγου εξελισσόμενο ως ιδέα εξελισσομένη: Άρα ο Ιησούς ως θεάνθρωπος αντιπροσωπεύει την αριστοτελική ικανότητα η ανθρώπινη ύλη ως δυνάμει όν να εξελίξει τις εσώτερες δυνάμεις καθισταμένη κάτι το έλλογο οικουμενικό και διηνεκές πέρα από την σωματική φθαρτότητα. Ας μην ξεχνούμε ότι η Δευτέρα αιτία του Αριστοτέλους είναι το είδος, η αρχή του είδους και της μορφής το ενεργεία όν: άρα ο Ιησούς ως ενυπόστατο αντιπροσωπεύει τον ιδανικό άνθρωπο ο οποίος ως ενεργεία όν δραστηριοποίησε όλες εκείνες τις δυνάμεις του ώστε να καταστή ελλόγως ικανός να δημιουργήσει στην γή ό,τι το Αγαθό στο υπόλοιπο γνωστό σύμπαν: αρμονικό εαυτό, αρμονική πόλιν, νομική συνεκτική καθολική  αρχή, σε έναν κόσμο ο οποίος ενώθηκε με τις ειδολογικές έλλογες αρχές του εξελισσομένου υποκειμένου κατ΄είδος και καθ΄ύλην ως ουσία ανθρωπίνη.

Η κίνησις και το τέλος ολοκληρώνουν τα αριστοτελικά αίτια τα οποία κατευθύνουν πλήρως τα ουσιωμένα ανθρώπινα όντα: ας προσέξουμε: κατ΄αρχάς ο άνθρωπος εξήγαγε όλες τις ειδολογικές δυνάμεις του και κινήθηκε αποδεικνύοντας ότι το σώμα και η ύλη έχουν απίστευτες εσωτερικές συμπαντικές δυνάμεις δημιουργίας: ο άνθρωπος λοιπόν εδημιούργησε ολοκληρωμένο ηθικό σύστημα, θελογικό σύστημα,πολιτικό σύστημα, η  ύλη της γής απέδειξε ότι κρύπτει εντός της απρόσδιόριστες δυνάμεις οι οποίες εάν εξωτερικευθουν από το δυνάμει ον (ύλη) προς το ενεργεία όν (είδος) τότε μορφοποιούνται όντα θεών, πολιτικών συστημάτων, τρόπου ζωής, μοντέλα και χαρακτήρες ανθρώπων κ.λ.π.

Αυτά έως το βυζάντιο περίπου: όταν η αριστοτελική ύλη επιιτέλους από δυνάμει ον έγινε είδος ανθρώπου και θεού (χριστιανικού ανθρωπισμού) ως ενεργεία όν, ανέλαβε δράση η δύση: τότε ελειτούργησε η υπόλοιπη αριστοτελική ύλη ώστε να φανή σε όλο το εύρος ότι το ύλει δυνάμει όν μπορεί να καταστή είδος ενεργεία όν: η επιστήμη άρχισε να κινεί τα κρυπτά στοιχεία της φύσης, νάτη η χημεία η φυσική κ.λ.π επίσης τα υλικά γράμματα της αλφαβήτου έβγαλαν δύναμη εσωτερικής αρμονίας και ειδολογήθηκαν ως ενεργεία όν στα μαθηματικά. Σήμερα πλέον στην ψηφιακή εποχή γνωρίζουμε ότι η ψηφιακή εποχή αποτελεί το ανώτατο στάδιο του αριστοτελικού οντολογισμού των τεσσάρων αιτίων: εάν ο καημός του Αριστοτέλους ήταν η απόλυτος κίνησις της ύλης ως πλήρης εξωτερίκευση όλων των δυνάμεων που κρύπτει κάθε σώμα και ύλη  στην ψηφιακή εποχή κάθε ύλη και σώμα ταυτίζεται με την κίνηση και την δύναμη  ως τέτοια που κρύπτει άρα η ύλη είναι κίνηση και αυτό αποτελεί τέλος του Αριστοτέλους  τέλος του κόσμου μας. Διότι αυτός ο κόσμος θα χαθεί όταν δεν θα υπάρξει κάτι άλλο να κινηθή και η κίνηση αυτοαναιρέσει τον εαυτό της αυτοκαταστρεφομένη μέσα από τα δικά της στοιχεία αυτοκίνησης.