Αποσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου; "κατά του Πλατωνικού Τιμαίου".

 


Στο 28c λοιπόν ο Σωκράτης θάβει την Ελληνική οντολογία, θάβει τους Εμπεδοκλή και Αναξίμανδρο οι οποίοι βλέποντας το Όν ως τέτοιο είπαν ότι το Σύμπαν ο Άνθρωπος όλα, είναι εκτύλιξις μίας ανωλέθρου δυνάμεως, η οποία ποτέ δεν δημιουργήθηκε, δεν υπάρχει εκ του μηδενός δημιουργία, απλά με χρονικές απαρχές εμφανίζονται σύνολα όπως οι πλανήτες, ο άνθρωπος κ.λ.π. Ο  Σωκράτης όμως ρητά αναφέρει ότι δύο πράγματα μας απασχολούν για τον κόσμο: έχει γεννηθεί ή προϋπήρχε χωρίς ορατή αρχή γένεσης; Και  έρχεται η απάντηση ότι ο κόσμος μας έχει γεννηθεί: φυσικά αυτή η απάντηση έχει δύο κορυφαίες συνέπειες:

1η: Πλέον  το Όν αποδυναμώνεται και εισέρχεται στην έννοια του Πλατωνικού Χρόνου ως ιδεατή και αξιακή παράσταση: εκ του όντος ο άνθρωπος επιλέγει το ορατό κομμάτι του Κόσμου, το οποίο το παραστατοποιεί ως ιδέα και αξία, το θέτει σε χρονικά όρια εκτύλικης των δυνάμεών του, το καθιστά Αγαθό γιατί επικρατεί η ιδέα της ισορροπίας και αρμονίας, και χωρίς ο Πλάτων να μπορεί να κρυβεί ο ανθρώπινος πόνος (όπως και στις ανατολικές θρησκείες) είναι η αιτία  του πλατωνικού κόσμου: διότι ό,τι μισεί και φοβείται ο ανθρώπινος πόνος (ανισορροπία, ασυμμετρία  ζωής και ικανότητας προς ζωή, ασυμμετρία επιθυμιών και πράξεων κ.λ.π) τα ανάποδα αυτών αποτελούν τις ιδιότητες του πλατωνικού κόσμου του Αγαθού, ο οποίος  είπαμε εμφανίζει και τον πλατωνικό χρόνο ως τη διάρκεια κατά την οποία ο τέλειος κόσμος του Αγαθού (και είναι τέλειος διότι είναι αντίθετος με  ό,τι πονεί τον άνθρωπο) χρειάζεται για να φωτίσει και να απαλύνει κάθε ανθρώπινο πόνο, ρομποτοποιώντας τον άνθρωπο με το ζεύγος: σκέπτομαι το αγαθό πράττω το αγαθό: τίποτε πέραν αυτών (το πέραν αυτών θα μετεξελιχθεί στα πλατωνικά αδέλφια του χριστιανούς σε αμαρτία0.

2η: ο άνθρωπος (αυτό το απαράδεκτο μοντέλο ανθρώπου βέβαια το ολοκλήρωσε ο Αριστοτέλης  στα μεταφυσικά του) ιδεοποιήθηκε σχηματικά όπως και ο κόσμος: ο πλατωνικός άνθρωπος χάνει κάθε οντολογική του απειρία, ο Επιμενίδης, ο Αριστέας, ο Απολλώνιος ο Τυανεύς (όλοι αυτοί δεν υπέπεσαν στις συνήθεις περιοριστικότητες του χρόνου και του χώρου διότι παραδίδεται ότι ήταν σε θέση την ίδια στιγμή να εμφανισθούν σε δύο διαφορετικά μέρη) , άνθρωποι άλλων μορφών και εμφανίσεων ( ο μύθος των μικτών ανθρώπων (ζώων  και ανθρώπων (λυκάνθρωποι με ανεπτυγμένη νοημοσύνη)(και άλλες μυθικές μορφές οι οποίες προσέδιδον άλλη οντολογική δυναμική στο φαινόμενο της ζωής)  εξαφανίσθηκαν μέσα από την πλατωνική ιδεατή περιοριστικότητα της ανθρώπινης μορφής: πλέον ο άνθρωπος είναι συγκεκριμένος και εξωτερικά (η αρμονία του κόσμου φέρει την αρμονία του σώματος όπως σήμερα την  ξέρουμε) μεταφέροντας την αρμονία του κόσμου (όπως η τέχνη έπειτα πήρε την σκυτάλη με τα αρμονικά κτίρια (Παρθενών) και αγάλματα ( ο δορυφόρος του Πολυκλείτου κ.λ.π).

Άρα ο Πλάτων οριοθετεί και σχηματοποιεί τον κόσμο, τον δημιουργό, τον άνθρωπο. Ας περάσουμε όμως σε κάτι άλλο σημαντικό. Ας ερωτήσουμε: η ιδέα αυτών  γεννά τον Πλατωνιικό δημιουργό ή ο Πλατωνικός δημιουργός γεννά όλα αυτά;

Δημοσίευση του άρθρου μου στο «MUSEUM & EDUCATION – Μουσείο – Σχολείο – Εκπαίδευση», με θεματικό αφιέρωμα «Τέχνες και Πολιτισμός στην Εκπαίδευση: Βιωματική Μάθηση και Συμπερίληψη».




Δημοσίευση  του άρθρου μου: "Η Μουσειακή εκπαίδευση ως δυναμική ανάμνησης και ανάκλησης εκ

μέρους των μαθητών ήδη υπαρχουσών ιδεών, εννοιών και αξιακών δομών και πρακτικών" στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό «MUSEUM & EDUCATION – Μουσείο – Σχολείο – Εκπαίδευση», με θεματικό αφιέρωμα «Τέχνες και Πολιτισμός στην Εκπαίδευση: Βιωματική Μάθηση και Συμπερίληψη».


https://museum-education.weebly.com/uploads/1/2/4/1/124128184/2-mused_-_vol_6_issue_5.pdf   σε΄25-39

Άρθρο για περιοδικό μουσείων.

Τίτλος: Η Μουσειακή εκπαίδευση ως δυναμική ανάμνησης και ανάκλησης εκ μέρους των μαθητών ήδη υπαρχουσών ιδεών, εννοιών και αξιακών δομών και πρακτικών.

Θεματική ενότητα : Μουσειακή εκπαίδευση και άτυπη μάθηση.

Βασίλειος Μακρυπούλιας

vasilios888@yahoo.gr

δρ. φιλοσοφίας.

Περίληψη.

Οι ποικίλες ρίζες της Πλατωνικής Πολιτείας.

 



Οι ποικίλες ρίζες της Πλατωνικής Πολιτείας.


Η Πλατωνική Πολιτεία ως θεωρητικό (φιλοσοφικό) τέχνημα έχει την ίδια δυναμική με τον Παρθενώνα, την Τέχνη γενικότερα. Αποτελεί τρόπο επομένης εμφάνισης ενός ιδεατού κόσμου του Αγαθού: πρώτα ο άνθρωπος συλλαμβάνει έναν πνευματικώς ανώτερο και ισόρροπο κόσμο (όπως ο Πλάτων συνέλαβε τον κόσμο των ιδεών) έπειτα τον εκφράζει με όρους φιλοσοφίας, τέχνης, κ.λ.π. Ο,τι είναι η γραφίδα για τον ζωγράφο και τα εργαλεία του γλύπτου είναι οι λέξεις για τον Φιλόσοφο: άρα η Πλατωνική Πολιτεία ως τέχνημα επεξεργάζεται ήδη υπάρχον υλικό, όπως ο γλύπτης γλύπτει την πέτρα και την σχηματοποιεί παράγοντας το αρμονικό και ωραίο γλυπτό.

Ποιο όμως είναι το ακατέργαστο υλικό το οποίο επεξεργαζόμενο παρουσιάζει την Πλατωνική Πολιτεία; Τίποτε πέραν της αχανούς ανθρωπίνης φύσεως: αυτό είναι το ανεπεξέργαστο υλικό το οποίο η πλατωνική λέξη ως γλύπτης επεξεργάζεται και εμφανίζει το γλυπτό της Ιδανικής Πολιτείας. Η Πλατωνική Πολιτεία αποτελεί υψίστη προσπάθεια του φιλοσόφου να τιθασσεύσει την ανθρώπινη φύση κλείοντάς την σε όρια χώρου, χρόνου, ιδεών και αξιών. Ο γλύπτης μισώντας την α-σχήμια(την έλλειψη σχήματος) στην υλική φύση δημιουργεί τα γλυπτά του, ο Πλάτων μισώντας την α-σχήμια (μη σχηματοποιημένη εν λόγω) ανθρωπίνη φύση του Πελοποννησιακού πολέμου σμιλεύει αυτήν την ανθρωπίνη φύση σχηματοποιώντας την σε εικόνα Ιδανικής Πολιτείας: άρα τίποτε άλλο δεν είναι η Πολιτεία του Πλάτωνος παρά η προσπάθεια ιδεατής σχηματοποίησης  της  ανθρωπίνης φύσης εν χώρω και χρόνω, κατά προτύπωση του κόσμου του Αγαθού.

Ό,τι έχει ο κόσμος του Αγαθού είναι η απόλυτος κατασκευαστική δεινότητα του Αγαθού: την τεχνική αυτού του κόσμου μεταφέρει η Πολιτεία ώστε να καταστή γήϊνος κόσμος  του ιδανικού Αγαθού: ως Αγαθό τώρα θα εννοήσουμε την ισορροπία λόγου και έργων άρα την δικαιοσύνη ως ισορροπία λόγων και έργων: ας προσέξουμε: στην Ιδανική Πολιτεία η δικαιοσύνη ως ισορροπία νοός και πράξης γεννά και  δεν γεννάται η δικαιοσύνη: στην ιδανική Πλατωνική πολιτεία η δικαιοσύνη προηγείται: αυτήν έχει στο νού του ο Αθηναίος φιλόσοφος και  μεταφέρει την Πολιτεία του ουρανίου  Αγαθού στην Πολιτεία του γηίνου Αγαθού: άς συζητήσουμε λοιόν κάτι στο οποίο δεν δίδουμε (αδίκως) βαρύτητα): ποιο ακριβώς πυρηνικό Αγαθό μεταφέρεται από την Πόλη του Ουρανίου ώστε να καταστή επίγειο Αγαθό στην Επίγειο Ιδανική Πολιτεία;

Διδάσκοντας την Αμερικανική επανάσταση.


Η διδασκαλία μου για την Αμερικανική επανάσταση, ιστορία γ΄γυμνασίου: 4ο και 3ο γυμνάσιο Μυτιλήνης: Ευχαριστώ τις εξαίρετες συναδέλφους για την άψογη συνεργασία όπως και τους διευθυντές των σχολείων.


file:///E:/%CE%A4%CE%BF%20%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%20%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1.pdf 

Αντιγράψετε το σύνδεσμο και πατήσθε επάνω στον αντιγεγραμμένο σύνδεσμο.

Τι σημαίνει Αστυάναξ τι σημαίνει Έκτωρ, εκ του Πλατωνικού Κρατύλου....

 


Τι σημαίνει Αστυάναξ τι σημαίνει Έκτωρ, εκ του Πλατωνικού Κρατύλου....

ΕΡΜ:Πώς αυτή ή ερώτηση;

Σ Ω. Γιατί μοΰ φαίνεται κι αυτό δτι είναι παραπλήσιο μέ τό δνομα Άστυάναξ, καί αυτά τά.ονόματα φαίνονται σαν Ελληνικά. Ό «άναξ» καί ο «Έκτωρ» έχουν σχεδόν τήν ιδία σημασία, δηλαδή είναι καί τό ένα καί τό άλλο ονόματα  βασιλιά. Γιατί όποιου πράγματος είναι κανείς «άναξ» είναι αναμφιβόλως επίσης καί «εκτωρ» (σταθερά κάτοχος) τοΰ ΐδιου πράγματος  γιατί εΐναι φανερό δτι είναι κύριος αύτου καί κάτοχος καί τό έχει. Η μήπως βρίσκης πώς δέ  λέω σπουδαία πράγματα καί χωρίς νά καταλάβω απατώ καί τόν εαυτό μου μέ τήν ιδέα Οτι είμαι κοντά σέ κάτι πού είναι σαν ίχνος της γνώμης τοϋ 'Ομήρου ώς προς τήν ορθότητα τών ονομάτων;

Δημιουργώντας ασκήσεις στο μάθημα της Νεοελληνικής γλώσσας β΄γυμνασίου

 


Δημιουργώντας ασκήσεις στο μάθημα της Νεοελληνικής γλώσσας β΄γυμνασίου.

Ενότητα 1.

Α.Να εντοπίσετε τα υποκείμενα των ρημάτων που υπογραμμίζονται και να σημειώσετε δίπλα την μορφή τους.

1. Όμως πίσω από όλα αυτά, τα πράγματα δεν είναι καθόλου τυπικά.

2. Στην ακτή αυτή μπορεί κανείς να δεί τα οστά από ένα παλαιό βυζαντινό νεκροταφείο.

3. Είναι επίσης παράξενο ότι αυτός ο επισκέπτης συνεχώς στριφογυρίζει στο χώρο.

Β. Να εξηγήσετε γιατί παραλείπεται το υποκείμενο στις παρακάτω προτάσεις (στα ρήματα τα οποία είναι υπογραμμισμένα):

1.Το κτίριο μάλιστα των λιμενικών και τελωνειακών αρχών διατηρείται εκεί για να θυμίζει την ιταλική κατοχή.

2. Τα στρώματα της πορσελάνης ήλθαν λέει από την μακρινή Ιταλία.

Γ.Με ποιόν τρόπο αναπτύσσεται η παρακάτω παράγραφος;

Ερμηνεύοντας τον Λύσιν του Πλάτωνος :το επιχείρημα του «Πρώτου Φίλου».

 


Ερμηνεύοντας τον Λύσιν του Πλάτωνος :το επιχείρημα του «Πρώτου Φίλου».

Ο Πλατωνικός  διάλογος Λύσις, αποτελεί πλήρη εφαρμογή της «θεωρίας των ιδεών» επί των ανθρωπίνων σχέσεων, επί της Φιλίας ως τρόπου πνευματικής και ψυχικής ένωσης  των ανθρώπων. Ο διάλογος λοιπόν αυτός αποτελεί τρανή απόδειξη ότι ο Πλάτων δεν είχε καμμία σχέση  με  την ελεύθερη οντολογική περιδάβαση, αντιθέτως εβάδισε τον δρόμο από την θεωρία  των ιδεών  προς την εφαρμογή επι παντός ανθρωπίνου επιστητού.

Η θεωρία των ιδεών δημιουργεί έναν κύκλο καλού: ο άνθρωπος έχει προυπάρξει σε αυτόν του κύκλο του καλού άρα οφείλει να μεταφέρει στην γή την τελειότητα του κύκλου (ευνομουμένη πόλις) ως τέλειος απεσταλμένος της κοινωνίας του καλού (ιδανικός Πολίτης). Η Φιλία στην Πλατωνική φιλοσοφία, στον Λύσιν, ορίζεται και ανιχνεύεται και προσδιορίζεται και υπάρχει μόνον και εφόσον ακολουθεί αυτόν τον δρόμο της αρετής: αλλοιώς δεν υφίσταται φιλία: διότι η διαλεκτική του Λύσιος έγκειται στο ότι η Φιλία δεν θα εκτυλιχθεί μέσα από μία κακή παρόρμηση, μία χαοτική κατάσταση η οποία ως άπειρη και άλογη θα γεννήσει την έννοια της Φιλίας στην ψυχή και στον νού του Ανθρώπου: η σύλληψη της Φιλίας γεννάται στην ψυχή και στο πνεύμα των ανθρώπων τη στιγμή κατά την οποία ενθυμηθούν την τέλεια πορεία του κόσμου των Ιδεών: είναι Ιδέα η Φιλία, άρα όπως όλες οι μετατροπές των οντολογικών δυνάμεων εκ του Πλάτωνος σε ιδέες παρόμοια μετατρέπει την ένωση των ανθρώπων σε ιδέα Φιλίας: όπως όλες οι ιδέες (καλού ωραίου δικαίου κ.α) παρόμοια και αυτή η Ιδέα της Φιλίας υπάρχει διότι υπάρχει η συνεκτικότητα του κόσμου των ιδεών: όπως ο κόσμος του Αγαθού φιλεί και ενώνει όλα τα κομμάτια του Ανθρώπου και του Κόσμου ως ανάμνηση γνώση και ηθική παρόμοια και η Φιλία ξεπηδά από την τελειότητα που έχουμε εκ της αναμνήσεως του Αγαθού και επιθυμούμε όπως ενωνόμαστε νοησιοκρατικά και ηθικά με το Αγαθό να ενωθούμε με τον Άλλον ως Φίλοι διότι όλοι είμαστε φορείς του Αγαθού, άρα όλοι Φιλούμε τον Άλλον ως Φίλοι: η Φιλία λοιπόν εν τη Πόλει (η οποία είναι προτύπωσις του κόσμου του Αγαθού εν τη τελεία γή) συνενώνει τους πάντας ώστε να επιστρέψει η Πόλις ως τελεία ενότης στον κόσμο του Αγαθού ως Ενική τελεία οντότης.

Απόσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου: κατά του Πλατωνικού Τιμαίου,,,,

 


Δεν θέλει όμως  ο Πλάτων τον Όμηρο: οι λόγοι είναι πολλοί: θεωρεί τον Όμηρο, τον Ποιητικό λόγο γενικότερα μίμηση μιμήσεως άρα Δευτέρα και κακή και έμμεση μίμηση αγαθού άρα πρέπει να απορριφθεί από την ιδανική Πολιτεία ο Όμηρος: εδώ αρχίζει η Πλατωνική τραγελαφικότητα: με τον Τίμαιο βάζει τον Όμηρο στο σύστημά του από το παράθυρο διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι το πέρασμα από το χάος του μύθου στην πλατωνική νόηση θέλει μορφές οι  οποίες θα σμιλευθούν νοητικά ώστε μεταμφιεσμένες σε κάτι έλλογο να γίνουν αποδεκτές. Τι να κάνει ο Αθηναίος φιλόσοφος, έμμεσα στον Τίμαιο μας αναφέρει τι έκανε: στην Αίγυπτο πήγε, σε άλλες χώρες πήγε, βρήκε την έμμεση λύση (βρήκε τις μορφές εκείνες οι οποίες θα του εξασφαλίσουν το κτίσιμο του αναποφεύκτου Ομηρικού κόσμου του (ελλόγου βέβαια) αλλά με άλλα υλικά): η Ανατολή είχε κατασταλάξει σε ένα μοντέλο θεού το οποίο ουδεμία σχέση είχε με το Ελληνικό πλήρως ανθρωπομορφικώς εξελιγμένο δωδεκάθεο: ο Θεός των Αιγυπτίων ερχόταν από τους παλαιούς Χαναναίους και ήταν αγνός και απρόσωπος Ήλιος: δεν είχε το λόγο και τα πάθη των Ελλήνων θεών: τι πραγματικά φοβόταν ο Πλάτων από τους Ομηρικούς θεούς και τους εξοβέλισε από το σύστημά του; (δεχόμενος όμως την ίδια στιγμή τον απρόσωπο θεό των Αιγυπτίων και των Χαναναίων μετατρέποντάς τον σε Θεό Δημιουργό στον Τίμαιο): φοβόταν αυτός ο πνευματικός υποτακτικός της ανατολικής ανθελληνικής θέασης ότι (όπως αναφέρει στην Πολιτεία) οι Ανθωπομορφικοί θεοί του Ομήρου γεμάτοι σκέψεις, συναισθήματα, ενεργές δυνάμεις ζωής και χαράς, θα παρήγαγον ανθρώπους ανεξέλεγκτους  οι οποίοι ουδέποτε θα εκλείνοντο στις νομοτελειακές και ανόητες φαντασιακές Πλατωνικές Πολιτείες: Ήταν ποτέ δυνατόν ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας, ο Αίας, να εξελιχθούν σε ανθρώπινα πρότυπα τα οποία θα άκουγαν τον Πλάτωνα να ομιλεί για νόμο και ιδανική πολιτεία και να μην αναρωτηθούν: ωραία εάν εισέλθουμε σε αυτό το κλειστό σύστημα, πού θα εναποθέσουμε την δύναμή μας;