Οι περιπέτειες της Ομηρικής άρουρας (γής).

 

Οι περιπέτειες της  Ομηρικής άρουρας (γής).

Το επίθεμα -αρ είναι από τα πλέον  σημαντικά Ομηρικά ετυμολογικά εργαλεία. Δεν είναι τυχαίο εάν θυμηθούμε ότι εντός του εμπεριέχει το γράμμα – ρ το οποίο είναι το γράμμα της Ροής: Εξάλλου η Οδύσσεια είναι Νόστος, Ροή και Όδός άρα το γράμμα – ρ και οι λέξεις που γεννά ενδιαφέρουν πολύ τον Όμηρο. Διότι καθορίζουν τον τρόπο, το μέσον, το σκοπό Ροής του Ανθρωποκεντρικού συστήματός του.

Η Γαία λοιπόν στον Όμηρο παύει να είναι ένα απλά στερεό πράγμα, έδαφος, απλό πεδίο. Είναι ροή πολλαπλών δυνάμεων: επί της Γαίας ο Οδυσσέας σκέπτεται όσα σκέπτεται στον Πολύφημο, στην Κίρκη, στους Λαιστρυγόνες, στην Ιθάκη. Άρα επί της Γαίας ρέουν δυνάμεις επιβίωσης και εξέλιξης του πολυτρόπου Ανθρώπου: άρα η Γαία ρέει δυνάμεις άρα είναι άρουρα, εν ροή υπάρχουσα οντότητα.

Άρα ο Άρ-ιστος είναι αυτός ο οποίος μπορεί και κατέχει Γαία (ως Αρείων ίσταται, επί της άρουρας ίσταται) άρα αυτό του δίδει δύναμιν, περιουσία και κοινωνική αλλά και πολιτική και στρατιωτική υπόληψη και χαρακτήρα. Είναι  Άρ-χων, διότι Έχει Άρουρα άρα μπορεί και κυβερνά και διαφεντεύει ανθρώπους και λαούς. Όποιος έχει άρουρα μπορεί και αρ-αρίσκει τη ζωή του, την συνταιριάζει με αρετές με ήθος και εξελίσσεται σε σχέση με τον εαυτό του και τους άλλους: το αραρίσκω (συνταιριάζω) είναι το  ρήμα που προσφέρει την αρμονία διότι όποιος έχει άρουρα ζεί σε αρ-μονία σε ισόρροπες σχέσεις σε σχέση με τον εαυτό του και τους άλλους διότι έχει όσα χρειάζεται για μία καλή ζωή.

Ο Όμηρος συζητεί για Αρ-γείους για ανθρώπους οι οποίοι έχουν γή άρουρα άρα ζούν σε σχέση με τη Γή και τις δυνάμεις της: οι Αργείοι χαρακτηρίζονται ως οι άνθρωποι της Γής (άρουρας) βασιλεύουν στη γή, ζούν σε σχέση με τη Γαία, αγαπούν την Γαίαν τους και την φροντίζουν, επίσης αναπτύσσονται σε σχέση με αυτή. Γύρω από την άρουρα (άρ-γυρος) ανακαλύπτουν όσα πολύτιμα δίδει η γή και τα εκμεταλλεύονται, η γή παρέχει το νόμισμα ως γαία δίδει η άρουρα τα πάντα στους ανθρώπους. Άρα Αρείων ( ο κάλλιστος) είναι ο άνθρωπος της άρουρας διότι ζεί σε σχέση με τις αστείρευτες δυνάμεις της άρουρας άρα είναι Αρ-είων. Επίσης ο Άρης είναι ο θεός που ξεπηδά μέσα από την άρουρα διότι ο πόλεμος είναι ένα  πολύ μετρήσιμο μέγεθος: ο Άνθρωπος πολεμά για την άρουρα, την διατήρησή της, την αύξησή της, την απόλαυσή της, την επέκτασή της: ο  Άρης είναι ο Θεός ο οποίος απελευθερώνει τις δυνάμεις της άρουρας οι οποίες ως συμπαντικές γήϊνες δυνάμεις προωθούν συνεχώς σχέδια, συνδυασμούς, καταστάσεις, πράγματα που κρύβει η γή και περνούν στον άνθρωπο ως δυνάμεις εξέλιξης πορείας και προόδου: η άρουρα μέσα από το νερό τον αέρα τον ήλιο που διαθέτει, πολεμά συνεχώς να εξελίσσεται, αυτές οι δυνάμεις περνούν στον άνθρωπο ο οποίος μιμείται την κίνηση του νερού του αέρος του ηλίου άρα ο Άρης είναι ο πόλεμος που κρύπτεται μέσα στα στοιχεία της Άρουρας.

Επί της άρουρας βαδίζει το Άρ-μα αλλά και το άρ-οτρον, καθορίζονται ως κίνηση από την άρουρα, δεν γίνεται το άρμα και το άροτρον να κινηθούν χωρίς την δύναμη της άρουρας. Εξάλλου το ζώο που ζεί στην άρουρα και τρέφεται από αυτή είναι ο αρουραίος. Όπως η γή κατασκευάζει ως άρουρα όλους τους καρπούς παρόμοια ο άνθρωπος παρασκευάζει τον άρ-τον, με τον τρόπο της άρουρας.

Για όλους αυτούς τους λόγους ο Ελληνισμός ως αρχέγονη οντολογική πηγή διεκήρυξε ότι η Γή είναι το κέντρο του Σύμπαντος: όχι η Γή ξέχωρη από τον Ήλιο και τη Σελήνη  αλλά ως Ένα με αυτά, διότι ο Έλλην Οντολόγος ανεκάλυψε τη Γαία ως πηγή δυνάμεων και ενεργειών μετουσίωσης του Σύμπαντος σε πρότυπο ανθρώπου. Άρα ο Έλλην ήτο μέρος της Γαίας και εκ των ιδίων δυνάμεων ετρέφετο και ανεπτύσσετο. Ο Κοπέρνικος και η νοητώς ανόητος δύσις αντιμετωπίζοντας τη  γή ως μηχανικό συμπαντικό εξάρτημα την κατέστησαν εξέρτημα του ηλίου διαλύοντας κάθε εσωτερική ένωση του ανθρώπου μαζί της: πλέον η  γή είναι είτε αξιοθέατο είτε πηγή πλουτισμού. Για αυτό και η εκδίκηση της Γαίας θα είναι η  κατάργηση της άρουρας και των υγιών δυνάμεων αυτής, η απελευθέρωση μάλιστα όλων εκείνων των δυνάμεων χαοτικής και όχι φιλικής συνεχείας.