Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

 

1γ. Ο άνθρωπος και το Είναι.

Άρα το μεγάλο ζητούμενο είναι όχι το Είναι (σταδιακά) αλλά ο Άνθρωπος του Είναι. Θα πρέπει να κατανοηθεί ότι μαζί με το Είναι κατασκευάσθηκε και ένα μέγεθος το οποίο σταδιακά θα έπρεπε να ελεγχθεί: ο Άνθρωπος. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα σωρό κοσμογονίες, κοσμοθεωρίες κατασκευάσθηκαν για τον Άνθρωπο προκειμένου οπωσδήποτε να κατασκευασθεί ένα φαντασιακό μέγεθος ώστε να χειρισθεί ένα άλλο φαντασιακό μέγεθος όπως το Είναι. Η όλη υπόθεση εργασίας είναι απλή. Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει είναι να συζητήσουμε μία κρυμμένη της (επίτηδες) σειρά η οποία ηθελημένα εκρύβη. Σε αυτή τη σειρά κρύπτεται εξάλλου και η γέννηση όλων των αντιθετικών ζευγών (Κυρίου και δούλου, θεού και ανθρώπου κ.ο.κ.).

Φαίνεται ότι υπήρξε στιγμή κατά την οποία η χαοτική δύναμις του Όλου  σε κάποιο μέρος της μορφοποιήθηκε κατά έναν καινό τρόπο. Είναι εξάλλου βέβαιο ότι συνεχώς γεννώνται εκ του όντος νέες μορφές πολλών και διαφορετικών επιπέδων. Εμείς γνωρίζουμε τη διάσταση του ανθρώπου του θεού και του κόσμου, υπήρξαν πολλές άλλες θα υπάρξουν ακόμη περισσότερες. Αυτό όπως είπαμε  το οποίο μας ενδιαφέρει είναι η σειρά.

Οι πρώτες μορφές οι οποίες ξεπήδησαν μέσα από το Όν ήταν γνήσιες Οντολογικές δυνάμεις ως τέτοιες: όλη αυτή η κατάσταση έμεινε στο μυαλό των ανθρώπων ως η ιδιότητα του Θεού ή του Θείου διότι αυτές οι πρώτες μορφές είχαν το σύνολο των ιδιοτήτων οι οποίες σταδιακά απεδόθησαν στο θεό: καθεαυτότητα, άϋλη κίνηση, καθαρά δύναμις και ενέργεια, αεναότητα, αϊδιότητα κ.λ.π.  Σε αυτό μάλλον το σημείο ξεκινά η διάσταση η οποία φθάνει έως εμάς, έως τον Άνθρωπο όπως εμείς τον γνωρίζουμε. Υπό την έννοια ότι μέσα στην ασταμάτητη ροή του Όντος διαμορφώθηκε μία μορφή η οποία θα αναλάμβανε μία άλλη τροποποίηση αυτής της ασταμάτητης ροής: σε αυτήν την στιγμή απαιτήθηκαν τα παρακάτω μεγέθη: ένα σύνολο δυνάμεων εντός των οποίων η αρχηγική μορφή θα αναλάμβανε να διαμορφώσει αυτή την  νέα διάσταση: αλλά ένα άλλο κεντρικό μέγεθος το οποίο θα διαχειριζόταν μακροπρόθεσμα την νέα αυτή οντολογική διάσταση.

Όλα αυτά είναι είτε λησμονημένα είτε μερικώς αναμιμνησκόμενα από τον Άνθρωπο του σήμερα: διότι η διάσταση η οποία βιώνεται από εμάς σήμερα ξεκίνησε μέσα από τόπους οι οποίοι διαμορφώθηκαν και σήμερα είναι πλανήτες δήθεν νεκροί, οι οποίοι όμως επάνω τους εφιλοξένησαν πρώτες μορφές ζωής: σε εμάς έχουν έλθει ως ξεχασμένοι τόποι θεών (Ο Διόνυσος ό οποίος ήταν γιός Σεληνιακής θεότητος (σκοτεινός θεός) της Σεμέλης ενθυμίζει ότι ο κόσμος της διάστασής μας είναι πολυσχιδής πολυτοπικός και έχουν υπάρξει πολλοί τόποι, πολλά είδη θεών και ανθρώπων έως να καταλήξουμε σε ό,τι σήμερα έχουμε αποδεχθεί: εξάλλου το ότι το μοντέλο θεού και ανθρώπου συνεχώς τροποποιείται αποδεικνύει ότι τα μεγέθη του τόπου του θεού και του ανθρώπου είναι μεταλλασσόμενες και μεταβαλλόμενες συνεχώς οντολογικές δυνάμεις.

Άρα αυτή η διάσταση προκειμένου να καταστή Είναι χρειάσθηκε έναν Κόσμο ως οικία, ένα θεό ως πρώτη δύναμη παροχής της καθεαυτής οντολογικής δύναμης αλλά και έναν άνθρωπο προκειμένου να σμιλεύσει αυτήν την πρωτόλεια παρεχομένη οντολογική δύναμη: καταλαβαίνουμε ότι εάν ίδωμεν εν αρχή αυτά τα μεγέθη θα κατανοήσουμε ότι αποτελούν απλή τροποποίηση και ανακατανομή της ήδη υπαρχούσης οντολογικής δυνάμεως και δεν τίθεται θέμα λατρείας, μανιχαϊστικής προτίμησης ή ό,τι άλλο: η  διαχώριση θεών και ανθρώπων  είναι ψεύτικος τρόπος ώστε οι άνθρωποι να λησμονήσουν την ενιαία ροή  της οντολογικής δυνάμεως, να μερικοποιηθούν, να επιλέξουν στρατόπεδο, να χάσουν το όλον και τον ενιαίο δρόμο της Μιάς Μεγάλης  Συνεχείας, χανόμενοι στις ατραπούς του επιγείου δάσους στο οποίο μία αόρατος εξουσία τεχνηέντως τους έκλεισε.

Το σημαντικό όμως είναι ότι όταν διαμορφώθηκε το Είναι αυτής της διάστασης (όπως είπαμε φαντασιακό μέγεθος) ως Πρώτη Δύναμις , η Οικία αυτού (ως Κόσμος) και ως Άνθρωπος (όλα αυτά εκτυλίχθηκαν μέσα στο ευρύτερο σύμπαν σε πολλούς πλανήτες (χρειάσθηκαν πολλές προσομοιώσεις Οικίας) σε πολλούς θεούς (χρειάσθηκαν πολλοί διαχειριστές της Οντολογικής δύναμης) αλλά και σε πολλά μοντέλα ανθρώπων (χρειάσθηκαν πολλά μοντέλα ανθρώπων) ( οι συνέπειες αυτής της οντολογικής διαχείρισης είναι συντριπτικές: όταν ο κάθε πλανήτης ολοκλήρωνε την αποστολή του καταστρεφόταν κάθε μορφή ζωής και μεταφερόταν σε επόμενο πλανήτη, οι προηγούμενες μορφές ζωής μεταφέρονταν στις επόμενες και επιβίωναν μόνον κάποιες: οι ανώτερες μεταφέρονταν στον επόμενο πλανήτη ως όντα  ικανής συνεχείας (ας πούμε όπως ο άνθρωπος στην δική μας συνέχεια) οι κατώτερες μεταφέρονταν  ως όντα απλής μεταφοράς ζωής (όπως τα άλογα ζώα σε εμάς) άρα όταν διαμορφώθηκε το Είναι αυτής της διάστασης ο θεός δεν μπορούσε να πράξει τίποτε χωρίς τον υπηρέτη άνθρωπο: καταλαβαίνουμε το ψεύδος της παλαιάς διαθήκης αλλά και κάθε κοσμογονίας (όπως και το παράπονο του Προμηθέως Δεσμώτου στην αντίστοιχη τραγωδία του Αισχύλου): ποιος θα κινούσε την παρεχομένη οντολογική δύναμη στις ατραπούς της ύλης της αμαρτίας της εξέλιξης και της ανθρωπίνης προόδου ώστε να εξαντληθεί με όλους τους τρόπους η παρεχομένη οντολογική δύναμις έως εξ-όντωσης αυτής της διάστασης χωρίς να πληγεί ο θεός; Άρα χωρίς  τον Άνθρωπο θεός δεν υφίσταται ως εξελικτικός οντολογικός παράγων:

Άρα: σε αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται η σημαντικότητα όσο και η πονηρία της Παλαιάς δαθήκης: ας την προσέξουμε: έπρεπε όπως είπαμε οπωσδήποτε να κατασκευασθεί ένα ανθρώπινο μέγεθος προκειμένου να σηκώσει το βάρος της εξ-όντωσης της παρεχομένης σε αυτή τη διάσταση της οντολογικής δυνάμεως: η παλαιά διαθήκη (στρώνοντας το έδαφος στο σύνολο των κοσμογονιών) παρουσίασε ένα κομμάτι της όλης οντολογικής εικόνας, ξεγελώντας σε κάθε περίπτωση τους ανθρώπους, εγκλωβίζοντάς τους μάλιστα στο διπολισμό του καλού θεού και του κακού ανθρώπου ( αυτός ο διπολισμός βέβαια είναι ανύπαρκτος οντολογικώς).

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: η σταθεροποίηση ενός μεγέθους ως του Θεού, με όλες τις ιδιότητες αυτού (αϊδιότητα, αεναότητα, αιωνιότητα, ουσιοποίηση κ.λ.π) πρόσφερε στην χαοτική οντολογική ροή ένα μέγεθος υπεραπαραίτητο για την καθιέρωση της παρούσης οντολογικής διάστασης: το μέγεθος της Αρχής: κατά χρονολογικό και πνευματικό τρόπο. Όμως αυτή η Αρχή θα έπρεπε να είναι ανεύθυνη για κάθε μετέπειτα εκμετάλλευση της παρεχομένης στην παρούσα διάσταση οντολογικής δυνάμεως: διότι δεν θα ήταν επιτρεπτό ο θεός να εισέλθει στον τρόπο εξ-όντωσης της οντολογικής  δυνάμεως εντός της διάστασής μας. Δεν θα μπορούσε ο θεός να κάνει όσα ο άνθρωπος προκειμένου μέσω της φιλοσοφίας, επιστήμης, τεχνολογίας κ.λ.π να εξ-οντωθεί η οντολογική δύναμη: ο Θεός έπρεπε να μείνει αλώβητος, πύλη εισόδου και εξόδου της διάστασής μας, αναλλοίωτος ώστε όταν εξ-οντωθεί διά του ανθρώπου η διάστασή μας το Όν διά του θεού (τον οποίο θα εξαφανίσει) να συνεχίσει την χαοτική πορεία του: ο θεός και όχι ο άνθρωπος είναι το σημείο συνεχείας του Όντος όταν διαλυθεί η διάσταση γής και ανθρώπου.

Η παλαιά βέβαια διαθήκη τα γνώριζε (οι συγγραφείς της) όλα αυτά. Ο σκοπός της παλαιάς διαθήκης είναι να κατασκευάσει το μοντέλο του αμαρτωλού ανθρώπου διότι έπρεπε οπωσδήποτε, ήταν αδήριτος ανάγκη, να κατασκευασθεί ένα μέγεθος το οποίο θα απεργαζόταν την παρεχομένη στη γή οντολογική ενέργεια. Όπως είπαμε αυτό δεν μπορούσε ο θεός να το πράξει. Πράγματι η παλαιά διαθήκη κατασκευάζει κατ΄αρχάς έναν άνθρωπο κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσιν του θεού. Ωραία μέχρι εδώ: όμως το πρόβλημα είναι το εξής: ο τέλειος θεός ή ο επίσης τέλειος άνθρωπος θα εξ-οντώσει την παρεχομένη στη γή οντολογική δύναμιν;

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: τι κρύβει η παλαιά διαθήκη; Η παλαιά διαθήκη κρύβει τον πραγματικό λογικό οντολογικό τρόπο και παρουσιάζει αποσπασματικά την διαδοχή των ρόλων θεού και ανθρώπου: ο θεός έναν ρόλο έχει σε αυτή τη διάσταση: να είναι μία χρονική και νοητή και οδοδεικτική αρχή ώστε από εκεί να ξεκινά η διάσταση θεού φύσης και ανθρώπου ώστε το Όν  να παρέχει την κατάλληλη δύναμη και ενέργεια: έπρεπε να ανακαλυφθεί ο άνθρωπος ώστε να κτίσει αυτήν την ενέργεια σε κόσμο άνθρωπο πολιτισμό ιστορία και κάθε άλλη δομή.

Άρα τι επιτυγχάνει ο Αδάμ και η Εύα; Πολύ απλά την οντολογική διαδοχή ρόλων: αυτό εξάλλου τους είπε ο Εωσφόρος, ο Εωσφόρος δεν ανέφερε τυχαία: «ας φάτε από το δένδρο του καλού και  του κακού για να γίνετε θεοί»: Ο Εωσφόρος ήξερε την μεγάλη αλήθεια (διότι ήταν ο θεός, η χρονολογική και νοητή που εκπροσωπούσε το Όν ως χαοτικό Είναι το οποίο όμως διαμοιράζει δυνάμεις σε μετέπειτα κόσμους: ο Εωσφόρος ως διαχειριστής της Οντολογικής δυνάμεως η οποία αντιστοιχούσε στη Γή ήξερε όλη την διαχείριση όλων των οντολογικών δυνάμεων οι οποίες είχαν δοθεί στη γή εκατομμύρια χρόνια πρίν: ήξερε ότι τώρα ήταν το τελικό στάδιο: ήξερε ότι ο θεός και ο άνθρωπος ήταν μέρη του όντος άρα ό,τι είναι ίσο προς τρίτο μέγεθος είναι ίσο με το άλλο: άρα αφ΄ής στιγμής ο θεός και ο άνθρωπος ισούνται με την αναλογούσα οντολογική δύναμη άρα θεός και άνθρωπος είναι το ίδιο, διαφέρει μόνον η διαχείριση της ίδιας δυνάμεως: ο θεός την κρατεί ακίνητη ο άνθρωπος την κινεί.

Ο Εωσφόρος λοιπόν ως οντολογικός απεσταλμένος της χαοτικής διαχείρισης των οντολογικών δυνάμεων και χειριστής αυτής της δυνάμεως λέγει στον άνθρωπο Αδάμ και Εύα: χωρίς εσάς θεός δεν υπάρχει, εσείς θα κινήσετε την οντολογική δύναμη που δόθηκε στη γή ώστε να γίνει ιστορία: άρα είσθε ισοδύναμοι τω Θεώ. Εάν αποκαλύψουμε όλη την εικόνα θα ίδωμεν ότι πάμπολλες οντότητες υπήρξαν,πάμπολλες θα υπάρξουν, το Όν έδωσε μία από αυτές (Θεό) τη δύναμη συνεχείας, αλλά εκ του Θεού διά του ανθρώπου. Ο Εωσφόρος ήξερε ότι ο θεός δεν μπορεί να κινήσει την δύναμη, ακίνητος μεταφορέας ήταν, ο άνθρωπος θα εκινούσε τη δύναμη γράφοντας ιστορία.

Ο Θεός επίσης το ήξερε: έπρεπε όμως όλο αυτό να παρουσιασθεί με έναν τρόπο σύμφωνα με τον οποίο θα εκρύπτετο η πραγματική φύση του ανθρώπου, η οποία απετελείτο από την ίδια με το θεό οντολογική δύναμη, άρα θεός και άνθωπος είναι ομοειδής κατανομή της κοινής προϋπαρχούσης οντολογικής δυνάμεως. Άρα ο θεός επάνω στην διαμοίραση της ομντολογικής δύναμης (η κύρια χαοτική οντολογική δύναμη συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της, μέρος της παρέχεται ώστε να υλοποιηθεί η γήϊνη  διάσταση) κτίζει τη συνέχεια του σχεδίου της γής: κακό είναι η γνώση του οντολογικού σχεδίου ως τέτοιου, καλό είναι η γνώση του σχεδίου που φαίνεται ότι ο καλός θεός τιμωρεί τους κακούς ανθρώπους επειδή θέλουν να δημιουργήσουν την δική τους ιστορία. Άρα επάνω στο καλό και στο κακό (το οποίο κρύπτει την μία και ενιαία φύση του Είναι του Όντος το οποίο απλά προωθεί το σχέδιό του μέσω των  ηθοποιών θεού και ανθρώπου) ο θεός προωθεί το οντολογικό σχέδιο: οι άνθρωποι θα ολοκληρώσουν την περιπέτεια της παρασχεθείσης επί της γής οντολογικής δυνάμεως προχωρώντας σε όλα τα επόμενα στάδια : ας τα δούμε: θα δοθεί μεγάλο βάρος στην έννοια της μορφής διότι  το Είναι προχωρεί στο στάδιο του συγκεκριμένου, άρα η οντολογική δύναμη θα περάσει στο στάδιο της ύλης, της μορφής, το συγκεκριμένου προκειμένου επί αυτών να κτισθεί η συνέχεια της οντολογικής δυνάμεως: όμως οι μορφές δεν διαφέρουν σε τίποτε από τα πνεύματα της κυρίας οντολογικής δυνάμεως διότι όλα είναι μέρη της κοινής οντολογικής δυνάμεως.

Ως εκ τούτου: ο σφετεριστής θεός επειδή ήξερε ότι θα έπρεπε  ο άνθρωπος να κάνει όλα όσα αυτός δεν μπορούσε (διότι θα έχανε την αίγλη του θεού)και οι άνθρωποι οι οποίοι προώθησαν την αίγλη αυτού του σφετεριστού θεού, εκμεταλλεύθηκαν σε όλα τα επίπεδα την εποχή κατά την οποία το Είναι έπρεπε να στηριχθεί στη δύναμη της μορφής. Της ανθρώπινης μορφής διότι όπως είπαμε στην μορφική μας εξωτερικίζουσα διάσταση χωρίς το μορφικό άνθρωπο ο θεός δεν θα μπορούσε όσα η δήθεν «αμαρτία» έπρεπε να πράξει ώστε η διάσταση αυτή να προωθηθεί οντολογικώς. Επάνω στην μορφή έκτίσθη ο μύθος ζωής και θανάτου, επάνω στη μορφή εκτίσθη ο μύθος της σκέψης και της πράξης, επάνω στη μορφή εκτίσθη η ανύπαρκτος διαφορά ύλης και πνεύματος ή οποία ταλάνισε και ταλανίζει τους ανθρώπους, δημιούργησε το ψεύδος της φιλοσοφίας, εκτίσθη ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε μορφωμένους και πεπαιδευμένους και μη μορφωμένους και πεπαιδευμένους (τη στιγμή κατά την οποία όλοι οι άνθρωποι είναι το ίδιο σε σχέση με την κυρία οντολογική δύναμη άρα μεταξύ τους μέρη ομοειδή και ισοδύναμη της κοινής οντολογικής πορείας και συνεχείας). Το χειρότερο όμως είναι αυτό.

Ο άνθρωπος σταμάτησε να θεωρείται ως μέρος της οντολογικής κοινής χαοτικής πορείας, εκλείσθη στους νόμους  του θεού και του κόσμου του νόμου, και άρχισε να θεωρείται απλά ως μορφή: έπαυσε πλέον να θεωρείται ο άνθρωπος ως απροσδιόριστο μέρος της αχανούς οντολογικής δυνάμεως στην οποία η μορφή του ανθρώπου αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι και μόνον: η καταστροφική θεώρηση του Αριστοτέλους στα Μεταφυσικά ολοκλήρωσε αυτή την καταστροφική μορφική απομόνωση του ανθρώπου. Ο Αριστοτέλης στα Μεταφυσικά θεωρώντας την ανθρώπινη ψυχή ως αίσθηση, κίνηση και ασωματότητα, επέτεινε καταστρεπτικά την διάσταση του αμόρφου και της μορφής αλλά κυρίως απομόνωσε τον άνθρωπο από το σύνολο των οντολογικών δυνάμεων διότι εδέχθη ως ουσία μόνον την ύλη η οποία διαθέτει μορφή και είδος.

Αυτό εγέννησε τον μονοθεϊσμό, αλλά κυρίως εγέννησε τον ανθρώπινο  ατομικό απομονωτισμό: οι άνθρωποι θεωρήθηκαν ως άθροισμα της υλικής μορφής των και όσων δυνάμεων προοδεύουν και εξελίσσονται διά αυτής της μορφής: δηλαδή: ο άνθρωπος πλέον δεν είναι ένα χαοτικό και απροσδιόριστο σύνολο οντολογικών δυνάμεων αλλά από όλες αυτές δεχόμαστε μόνον όσες κινούν την συγκεκριμένη  τελεολογική μορφή.  Η απροσδιοριστία διατηρήθηκε μόνον για το θεό: άρα καθιερώθηκε το διπολικό σύστημα το οποίο οδήγησε στη σημερινή διπολική κατάσταση  φανερών κυρίων και αφανών δούλων, ή αφανών κυρίων και φανερών δούλων: Άρα η δυτική ειδικά ιστορία εστηρίχθη επάνω στον απροσδιόριστο θεό και στον πλήρως προσδιοριζόμενο άνθρωπο: ο οποίος σταδιακά μέσω της μηχανής και της επιστήμης απώλεσε το σύνολο των οντολογικών του ιδιοτήτων και κατέστη μηχανικό εξάρτημα της ιατρικής ειδικά επιστήμης.

Άρα το Είναι πλέον είναι η περιεχομένη δύναμις και ενέργεια της διάστασής μας η οποία εμπερικλείεται ανάμεσα στις Συμπληγάδες πέτρες του απροσδιορίστου θεού και του πλήρως προσδιοριζομένου ανθρώπου. Τίποτε δεν υπάρχει πρό αυτών ή μετά από αυτά τα μεγέθη: Εάν κάποιος διαφωνήσει σε όλο αυτό τότε θα πρέπει να κατανοήσει ότι αυτό το οποίο εννοούμε ως Είναι δεν έχει τίποτε από το χαοτικό και απροσδιόριστο  Είναι του Όντος, είναι μία κακέκτυπη αντιγραφή ιδιοτήτων θεού απροσδιορίστου και ανθρώπου μορφικού. Άρα από τους προσωκρατικούς έως το Χάϊντεγγερ το Είναι αποδίδεται ως η κλεισμένη εκείνη δύναμη ανάμεσα σε ό,τι θεωρεί κανείς Όν (με τις ιδιότητες οι οποίες σταδιακά αφαιρούνται από το Όντως Όν ώστε να δοθούν σε ό,τι θα αποτελέσει στην διάστασή μας το θείο ή το θεό) και στον μορφικό Άνθρωπο: άρα οι λέξεις δεν επαρκούν να ομιλήσουν για το απροσδιόριστο Όν το οποίο η λεκτική φιλοσοφία μέσα από την απάτη που μετέφερε ανά τους αιώνες έκρυψε ή παρουσίασε το μερικοποιημένο δικό της μικρο Όν ως το Όντως Όν. Διότι το Όντως Όν είναι πέραν κάθε σκέψης μορφής και ουσίας είναι ένα σύνολο τρομερών δυνάμεων οι οποίες δεν μερίζονται και όταν μερίζονται χάνονται ως πολλαπλές ταυτότητες.