Μακιαβέλι: Λόγοι επάνω στα πρώτα 10 βιβλία του Τίτου Λιβίου. H μετάφρασή μου αυτού του βιβλίου.

 

Λόγοι επάνω στα πρώτα 10 βιβλία του Τίτου Λιβίου.

Προς τον:

Ζανόβιο Μπουενντελμόντι και στον Κόσιμο Ρουσελάι.

 

Γραμμένο από το: Νικολό Μακιαβέλι εν έτει 1517,

 

Από το Νικολό Μακιαβέλι προς τους : Ζανόβιο Μπουενντελμόντι και στον Κόσιμο Ρουσελάι.

 

Χαιρετισμοί:

Σας έστειλα ένα δώρο, το οποίο βέβαια δεν αντιστοιχεί σε όσα πολλά σας χρωστώ, είναι όμως το καλύτερο το οποίο εγώ ο Νικολό Μακιαβέλι θα μπορούσα να σας προσφέρω, τουλάχιστον προς το παρόν. Διότι αυτό το δώρο αντιπροσωπεύει  όλα όσα έχω μέχρι τώρα καταλάβει, όλα όσα έχω μάθει διαμέσου της μακράς μου εμπειρίας αλλά και της συνεχιζομένης σπουδής μου όσον αφορά τα πράγματα του κόσμου με τα οποία ασχολούμαι.  Ούτε βέβαια εσείς αλλά ούτε και κανένας άλλος δεν θα μπορούσε προς το παρόν να απαιτήσει περισσότερα από εμένα, ούτως ή άλλως ποτέ δεν σας έχω προσφέρει κάτι το περισσότερο. Λογικά έχετε  δίκαιο να εκφράζετε  τα παράπονά σας για την ελλιπή προσπάθειά μου η οποία συνοδεύεται από φτωχά αφηγήματα, αλλά και για την σφαλερή κρίση μου η οποία φαίνεται σε πολλά σημεία των συζητήσεών μου εκεί όπου προσπαθώ να ξεγελάσω τον εαυτό μου. Μιας και έτσι έχουν τα πράγματα δεν μπορώ να γνωρίζω ποιος θα οφείλει περισσότερα σε ποιόν, αυτό έχει ισχύ και σε εμένα προς εσάς αφ΄ής στιγμής εσείς με παροτρύνατε να γράψω όσα ποτέ δεν θα έγραφα εάν ήμουν μόνος μου, αλλά ισχύει και από εσάς προς εμένα, δεν ξέρω αν θα πρέπει να νοιώθετε ικανοποιημένοι προς το άτομό μου μιάς και δεν νομίζω ότι σας ικανοποίησαν ιδιαιτέρως τα γραπτά μου. Δεχόμενοι λοιπόν όλοι μας, ότι το όλο θέμα έχει να κάνει ανάμεσα σε φίλους,  δεχόμαστε ότι η ποιότητα του αποστολέα πάντα είναι κάτι πιο πολύ σε σχέση με αυτό το οποίο στέλνει ο αποστολέας. Πιστέψτε με ότι ικανοποιούμαι από όλο αυτό όταν σκέφτομαι ότι ακόμα και στην περίπτωση κατά την οποία εξαπατούμαι  σε αρκετές των περιπτώσεων από κάποιον ή κάτι, ξέρω ότι δεν παραπλανώμαι  σε σχέση με αυτό το οποίο έχει σχέση με ζητήματα που αφορούν εσάς, ναι  εσάς τους Φίλους μου, στους οποίους μάλιστα αφιερώνω το σύνολο όλων αυτών των Λόγων μου. Η αφιέρωση αυτή είναι πράγματι μέσα από την καρδιά μου διότι με αυτόν τον τρόπο μπορώ και εφράζω την ευγνωμοσύνη μου για όλες τις ληφθείσες ευεργεσίες. Είναι γνωστό ότι έχω αποκοπεί από όλους αυτούς οι οποίοι συγγράφουν με ένα συνηθισμένο τρόπο και κοινότυπα αφιερώνουν τους καρπούς των εργασιών τους σε κάποιον πρίγκηπα κάθε φορά. Όλοι αυτοί τυφλωμένοι από τις φιλοδοξίες τους και κάθε είδους πλεονεξίας τον επαινούν για το σύνολο των ηθικών αρετών του αν και θα έπρεπε να τον μέμφονται για ένα σύνολο ασχήμων και ντροπιαστικών πλευρών που  διαθέτει. Εξαιτίας αυτού του δεδομένου, προκειμένου να μην υποπέσω και εγώ σε αυτό το λάθος, αναφέρομαι όχι σε όσους αποκαλούνται Πρίγκηπες, αλλά σε εκείνους οι οποίοι λόγω των αξιολόγων αρετών που διαθέτουν αξίζουν να φέρουν τον τίτλο του Άρχοντα. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς οι οποίοι μπορούν  να μου αποδίδουν δόξες και τιμές, αξιώματα και πλούτη,αλλά σε αυτούς οι οποίοι αν και δεν μπορούν να τα διαθέσουν όλα αυτά παρά ταύτα πολύ θα το ήθελαν. Αφιερώνω τα γραπτά μου σε εκείνους τους άνδρες οι οποίοι επιθυμούν να έχουν ασφαλή κρίση για όσα συμβαίνουν, και για αυτό λαμβάνουν υπ΄όψιν αυτούς οι οποίοι είναι γενναιόδωροι και όχι σε αυτούς οι οποίοι προσποιούνται ότι είναι μεγαλόθυμοι επειδή ακριβώς μπορούν να υποκριθούν ότι είναι τέτοιοι. Παρομοίως τα προσφέρω σε όλους αυτούς οι οποίοι διοικούν κάποιο βασίλειο και όχι σε αυτούς οι οποίοι μπορούν να βασιλεύσουν αλλά δεν έχουν τη γνώση για αυτό.

Οι συγγραφείς επαίνεσαν  τον τύραννο Ιέρωνα των Συρακουσών για όσο διάστημα ιδιώτευε στη ζωή του περισσότερο από τον Περσέα το βασιλέα της Μακεδονίας για όσο διάστημα ήταν αυτός βασιλέας διότι το μόνο πράγμα που έλειπε από τον Ιέρωνα για τον ονομάσει κάποιος πρίγκηπα ήταν ο επίσημος  τίτλος του Βασιλέως ενώ αντίθετα ο Περσέας ενώ κατείχε τον επίσημο τίτλο του Βασιλέως τίποτε από όσα προϋποθέτει αυτός ο τίτλος δεν κατείχε. Ας μας ψυχαγωγήσουν λοιπόν όλα αυτά, είτε ακούγονται ευχάριστα είτε ακούγονται δυσάρεστα, εξάλλου με αυτά όλοι μας θέλουμε να ασχολούμεθα. Τώρα εάν συνεχίσετε αυτό το λάθος, να πιστεύετε δηλαδή ότι όλες αυτές οι σκέψεις που εδώ κάνω είναι αποδεκτές, σε αυτή την περίπτωση θα ολοκληρώσω όλα όσα έχω να πώ, όπως ακριβώς σου υποσχέθηκα. Στέλνω τα χαιρετίσματά μου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λόγοι του Νικολό Μακιαβέλι

Επάνω στα δέκα πρώτα βιβλία του Τίτου Λιβίου

Προς το Ζανόβιο Μπουοντελμόντι και τον Κόσσιμο Ρουσελλάϊ.

1^ο βιβλίο.

Κάθε φορά που συνειδητοποιώ πόσο τιμούμε την αρχαιότητα, πόσες πράγματι φορές (για να μην θυμηθώ άπειρα άλλα παραδείγματα) πανάκριβα αγοράζουμε κάποιο θραύσμα αρχαίου αγάλματος προκειμένου να το τοποθετήσουμε εκεί που ανήκει κοντά στα άλλα, τιμώντας τον τόπο προέλευσής του, πόσες φορές προσπαθούμε να μιμούμαστε τα μηνύματα αυτής της εποχής  την οποία θεωρούμε πεφωτισμένη όπως και τις τέχνες της, κάθε φορά που σκέπτομαι με πόση επιμέλεια προσπαθούμε να παρουσιάσουμε τα ίδια αποτελέσματα και στις δικές μας δουλειές, επίσης όταν από την άλλη πλευρά παρατηρώ τις τόσο προικισμένες εργασίες για τις οποίες μεγάλοι Ιστορικοί ισχυρίζονται ότι έχουν επιτευχθεί από αρχαία Βασίλεια και Δημοκρατίες, από Βασιλιάδες, Καθοδηγητές, Ηγεμόνες, Πολίτες, Νομοθέτες, αλλά και από άλλους οι οποίοι έχουν δουλεύσει για όλα αυτά  και για τη χώρα τους πολύ σκληρά, όταν λοιπόν παρατηρώ ότι όλες αυτές οι προικισμένες εργασίες δεν γίνονται αντικείμενο μίμησης αλλά απλά θαυμασμού, ή απλά αγνούνται σε τέτοιο βαθμό ώστε εξαφανίζονται, κατανοώ και παραδέχομαι πλέον ότι  κανένα σημάδι του αρχαίου τους μεγαλείου δεν παραμένει ζωντανό στις μνήμες των συγχρόνων ανθρώπων, επίσης βυθίζομαι σε τόσες πολλές απορίες οι οποίες την ίδια στιγμή με λυπούν αφάνταστα. Βέβαια πολύ περισσότερο με λυπεί το γεγονός ότι μέσα στις πόλεις βλέπω να ανατέλλουν διαφωνίες ανάμεσα σε πολίτες, ή αρρυθμίες να γεννούνται στις οποίες υποπίπτουν οι άνθρωποι, και διαπιστώνω ότι όλα αυτά πηγάζουν μέσα από τα κριτήρια ή τις όποιες πανάκειες  έχουν παραδοθεί και προβληθεί μέσα από την αναφορά μας στους αρχαίους συγγραφείς. Διότι βέβαια οι πολιτειακοί νόμοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι ειλημμένες αποφάσεις των αρχαίων νομοδιδασκάλων, οι οποίες καθόρισαν το πλαίσιο διδασκαλίας των σημερινών δικών μας νομικών συμβούλων ώστε αυτοί να είναι ικανοί στο να κρίνουν, η κάθε πολιτειακή θεραπεία που προτείνεται μας έρχεται μέσα από τους αρχαίους ιατρούς , πέρα από τις παρούσες εμπειρίες, διότι σε ποιο άλλο βασίζουν οι σύγχρονοι Ιατροί το αξιολογικό και κριτικό τους σύστημα;Ωστόσο στη θέσπιση των Δημοκρατιών, στη διατήρηση των Κρατών, στη διακυβέρνηση των Βασιλείων, στην οργάνωση του στρατού, στη διεξαγωγή ενός πολέμου, στις κρίσεις μας για όσους μας απασχολούν, στην διεύρυνση της Αυτοκρατορίας, εκεί δεν θα εμφανισθεί κάποιος Πρίγκηπας, ή Δημοκρατία, ή Καθοδηγητής, ή πολίτης, ο οποίος θα έχει ασπασθεί αρχαίες πηγές τις οποίες και θα ακολουθεί. Διότι αυτή η απαθής γνώση των αρχαίων πραγμάτων και αξιών η οποία σε αρκετές περιπτώσεις αποχαυνώνει το σημερινό κόσμο είμαι πεπεισμένος ότι προέρχεται όχι τόσο από την αδυναμία στην οποία έχει βυθισθεί ο κόσμος μας μέσα από την  αρχαιόπληκτη σήμερα παιδεία, ούτε από την κάκιστη νοοτροπία η οποία έχει επικρατήσει και τρέφεται από όλες τις νωχελικές φιλοδοξίες στις διάφορες χριστιανικές επαρχίες και πόλεις,αλλά από το ότι οι ιθύνοντες δεν διαθέτουν την πραγματική κατανόηση της ιστορίας μιάς και δεν αντλούν την πραγματική γνώση της ιστορίας μέσα από την πρέπουσα ανάγνωση αυτής καθώς δεν φωτίζονται από το πνεύμα το οποίο εμπεριέχεται σε αυτή. Μέσα από αυτό προκύπτει ότι αυτοί οι οποίοι μελετούν απολαμβάνουν απείρως μεγαλύτερη ευχαρίστηση γνωρίζοντας την ποικιλία των περιστατικών και των γεγονότων αυτών που περιλαμβάνονται στις μελέτες τους, χωρίς όμως ποτέ να νοιώθουν την ανάγκη να μιμηθούν όλα αυτά , θεωρώντας ότι η μίμηση είναι δύσκολη εάν όχι αδύνατη. Λές και θα έπρεπε ο ήλιος, ο ουρανός τα φυσικά στοιχεία αλλά και οι άνθρωποι να πρέπει να μεταβάλουν την κίνησή τους και τη σειρά τους αλλά και τη δύναμή τους σε σχέση με την αρχαία τους κατάσταση. Επιθυμώντας λοιπόν να αποσπάσω τους ανθρώπους από αυτό το λάθος, έκρινα ότι θα ήταν πράγματι αναγκαίο να γράψω την άποψή μου για όλα αυτά τα βιβλία του Τίτου Λιβίου, τα οποία λόγω της κακοήθειας των καιρών μας έχουν απαγορευθεί να κυκλοφορούν ανάμεσά μας διότι θα ήταν εφικτό μέσα από αυτά τα βιβλία όλοι να διαπίστωναν και να καταλάβαιναν τις διαφορές των αρχαίων και των συγχρόνων γεγονότων, τα οποία με αυτόν τον τρόπο θα γίνονταν περισσότερο κατανοητά. Ώστε λοιπόν κάποιος που θα μπορούσε να διαβάσει τα γραφόμενά μου και αυτούς τους Λόγους μου θα μπορούσε μέσα από αυτή τη μελέτη να αντλήσει όλη την ωφέλεια που προκύπτει από τη σωστή και την πρέπουσα κατανόηση της Ιστορίας. Αν και αυτό το εγχείρημα συγκεντρώνει πολλές δυσκολίες, εντούτοις με τη βοήθεια αυτών που με συμβούλευσαν να αναλάβω αυτή την προσπάθεια θεωρώ ότι θα καταφέρω να φέρω εις πέρας αυτή την αποστολή  αν και ίσως μείνει κάποιο ελάχιστο διακύβευμα ώστε κάποιοι άλλοι να ολοκληρώσουν όλο αυτό το εγχείρημα.