Απόσπασμα από το έργο μου: Είναι και Συνέχεια...

 1.δ.1. Η λέξη ως εξουσιαστική δύναμη επί του ανθρώπου.

Θα πρέπει λοιπόν να γίνει κατανοητό ότι οι λέξεις δεν εφευρέθησαν επειδή ο άνθρωπος διαθέτει νού ή επειδή  οι λέξεις σηματοδοτούν συγκεκριμένο πολιτισμικό ανοδικό επίπεδο: υπάρχει πάντοτε η περίπτωση ο πολιτισμός μας χωρίς τις λέξεις να ήταν ανώτερος, όπως υπήρξαν πολιτισμοί με άλλου είδους επικοινωνία οι οποίοι ανέπτυξαν θαυμαστό πολιτισμό εκμετάλλευσης των οντολογικών δυνάμεων.

Η λέξη εφευρέθηκε ως εξουσιαστική δύναμη επειδή διά του κοινού νοός μπορεί να εξουσιάσει το νού του κάθε ανθρώπου άρα τον κάθε άνθρωπο, άρα την ανθρώπινη ιστορία και τον ανθρώπινο κόσμο. Δεν είναι τυχαίο ότι διά της λέξης έχει μεταφερθεί από γενεά σε γενεά συγκεκριμένος τύπος θεού κόσμου και ανθρώπου προκειμένου οι λέξεις να αποτελέσουν το θόλο εντός του οποίου και μόνον επιτρέπεται να κινηθούν οι άνθρωποι. Δεν είναι τυχαίο ότι φιλόσοφοι, θεοί, πολιτικοί, έχουν μείνει στην ιστορία όχι επειδή άλλαξαν τον κόσμο ως αόρατος δύναμις, ή για το γεγονός ότι κατηύθυναν άλλως και διαφορετικώς τον άνθρωπο εντός της παρούσης οντολογικής δυνάμεως αλλά όλοι αυτοί έμειναν στην ιστορία επειδή ωμίλησαν στους ανθρώπους: Οι λέξεις τους ως αλυσίδες τυλίχθηκαν γυρω από τους ανθρώπους, τους έδεσαν και πλέον όλα κατευθύννται σύμφωνα με τις δυνάμεις οι οποίες περικλείσθηκαν στις λέξεις. Είναι περίφημος η επί του Όρους ομιλία του Ιησού, οι διάλογοι του Πλάτωνος, τα ευαγγέλια των χριστιανών (όταν ο Ιησούς δεν μπορούσε πλέον να ομιλήσει στα πλήθη κ.λ.π).

Ας δούμε λοιπόν την συμπαντική διαλεκτική της λέξης.

Ο Ουρανός κατέστη το κοινό υπερστρώμα όλων των λέξεων: όλο το μεγαλείο των λέξεων σε σχέση με τον υπερπέραν, το σύμπαν, το χάος, περιορίσθηκε στον ουρανό και στα όντα του Ουρανού, αναφερόμαστε στον Ήλιο, την Σελήνη, τους Αστέρες κ.λ.π. Καμμία λέξη δεν συζητεί  για τα όντα τα οποία απλώνονται πέραν του ουρανού, πέραν του ηλίου, πέραν της σελήνης και των αστέρων: καμμία λέξη δεν υπάρχει για όντα τα οποία προϋπήρχαν του ηλίου και θα μεταϋπάρχουν αυτού. Καμμία λέξη ή λεκτικό κείμενο δεν συζητεί για προϋπάρχοντες κόσμους και ανθρώπους; Διότι δεν μπορούν: οι λέξεις προσαρμόστηκαν στον παρόντα και μόνον κόσμο και άνθρωπο: δεν  μπορούν να ανοιχθούν στο οντολογικό μεγαλείο προηγουμένων ή επομένων κόσμων: οι  λέξεις γεννήθηκαν μαζί με αυτόν τον κόσμο και άνθρωπο και θα πεθάνουν μαζί  τους. Δεν έχουν οι λέξεις οντολογικό υπόβαθρο: είναι γεννημένες στο μυαλό των ανθρώπων και θα εξαφανισθούν όταν εξαφανισθεί αυτό το ανθρώπινο μυαλό που τις εγέννησε ως σκέψη και πράξη.

Από τον Ουρανό πλησιάζουμε προς τη γή. Στη διαδρομή αυτή πρέπει οι αόρατες και ορατές δυνάμεις και ενέργειες οι οποίες προέρχονται από τους πλανήτες, τις συμπαντικές δυνάμεις, να μεταλλαχθούν σε υλικά της γής: αέρας, ύδωρ, γή, πύρ. Όμως σε όλη αυτήν την πορεία διαδραματίζονται απίστευτες τροποποιήσεις τις οποίες οι λέξεις αδυνατούν να αποτυπώσουν: είναι οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες εσωτερικώς έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους σε όλα τα ανθρώπινα μυαλά και σε ολες τις ανθρώπινες ψυχές: μόνον διά της μη λεκτικής ενορατικής αναμνήσεως οι άνθρωποι μπορούν να τις θυμηθούν και να τις υιοθετήσουν ως δικές τους επίσης δυνάμεις: δηλαδή: πώς από την δύναμη της συμπαντικής συνεχείας ήλθε το ύδωρ; Πώς από την κίνηση των συμπαντικών δυνάμεων εμφανίσθηκε το  πύρ και ο αήρ; Εάν σκεφθούμε ότι αυτά τα υλικά έφτιαξαν και τον άνθρωπο πώς ο άνθρωπος κατέστη μορφή; Οι λέξεις δεν μπορούν βιωματικά να αποτυπώσουν τις δυνάμεις οι οποίες μας έφτιαξαν, παρά μόνον να τις  σώσουν ως ανάμνηση: όχι όλες, ελάχιστες από αυτές: ο άνθρωπος αντί να προσπαθεί να προσεγγίσει ενορατικά και βιωματικά τις δυνάμεις οι οποίες τον εδημιούργησαν και τον εμφάνισαν ως μορφή (ώστε να αυτοκινηθεί και να αυτοελέγχει πλήρως τον εαυτό του) άφησε αυτό το κομμάτι, το έδωσε στο θεό (ως εξωτερικό δημιουργό) και ο ίδιος  αφέθηκε στην ευλογία των λέξεων: άρα οι λέξεις διέλυσαν την οντολογική  βιωματικότητα των ανθρώπων. Για αυτό ο Οδυσσέας στον Κύκλωπα Πολύφημο απαντά ότι το όνομά του είναι Ούτις, ο Όμηρος δεν μπορεί να ξεφύγει από την Οντολογική πραγματικότητα όσο και αν θέλει να επιβάλει την παντοδυναμία των λέξεων και διά αυτής της παντοδυναμίας το κτίσιμο του κόσμου (ως Ολύμπου, γής, Άδου) και του ανθρώπου (ως νοός νόστου και επιστροφής). Το Ούτις σημαίνει ότι οι λέξεις Οδυσσέας, βασιλέας, Ιθάκη, θα προδώσουν τον Βασιλέα της Ιθάκης. Στην περίπτωση λοιπόν του Πολύφήμου (εκεί όπου πραγματικά απειλείται ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του με άμεσο αφανισμό από το τερατώδες πλάσμα που λέγεται Πολύφημος) οι λέξεις γίνονται όριο ανάμεσα στον κόσμο που έρχεται και στον κόσμο που βυθίζεται στη λήθη: Χωρίς λέξεις (Ούτις, ο κανένας) ο Οδυσσέας θα μείνει στο μυαλό του Κύκλωπα ως βιωματική δύναμη, εάν ο Οδυσσέας είχε πεί το πραγματικό του όνομα και την ιδιότητά του ο Οδυσσέας θα είχε μείνει στο μυαλό του Κύκλωπος ως το σύνολο των λέξεων που χαρακτήριζαν τον Οδυσσέα, ο Οδυσσέας θα ήταν το σύνολο των λέξεων που τον αφορούσαν: όμως ο Όμηρος είναι μεγάλος Ποιητής: ναι μεν με τις λέξεις δημιουργεί τον νέο κόσμο αλλά αφήνει αναμνήσεις και του παλαιού. Όπως οι χριστιανοί: με τις λέξεις κατασκεύασαν το θεό τους ως Λόγο, όμως γνωρίζουν ότι επάνω και πέρα από όλα είναι η πρίν και μετά των λέξεων  υπάρχουσα οντολογική δύναμη, για αυτό συζητούν για σιωπή, ταπείνωση, εσωτερικότητα, απελευθέρωση αρρήτων δυνάμεων.

Άρα λοιπόν καθώς ήλθε στο φώς του ηλίου το φαινόμενο της ζωής με τα χαρακτηριστικά τα οποία εμείς το γνωρίζουμε οι λέξεις δεν μπόρεσαν σε καμμία των περιπτώσεων να αποτυπώσουν το σύνολο των δυνάμεων αυτής της πορείας. Πώς θα μπορούσαν εξάλλου τη στιγμή κατά την οποία η λέξη είναι μία απλή αντανάκλαση αποτυπωτική όλων όσων συμβαίνουν και τίποτε άλλο, επίσης απλά μεταφέρει την εξωτερικότητα όσων συμβαίνουν από γενεά σε γενεά, οι γενεές μένοντας στις λέξεις μετατρέπονται σε απλούς  περιγραφητικούς μιμητές όσων συμβαίνουν χωρίς να μπορούν βιωματικά να ζήσουν τίποτε διότι η φύση της λέξης είναι περιγραφική και αφηγηματική και όχι βιωματική.

Οι συνέπειες είναι γνωστές και το βλέπουμε σταδιακά στη γένεση της φιλοσοφίας και των επιστημών, στο θαύμα της κλασσικής Αθήνας, στην όλη πνευματική εξέλιξη της ανθρωπότητας. Οι άνθρωποι δεν ασχολήθηκαν με τις δυνάμεις της ζωής ως τέτοιες, πώς θα μπορούσαν εξάλλου. Υπήρξαν όμως κόσμοι οι οποίοι δεν είχαν λέξεις (τρόπο ομιλίας όλοι οι πολιτισμοί  είχαν) διότι ζούσαν συμμετέχοντας στην ως τέτοια οντολογική κατάσταση των δυνάμεων, είχαν τέλεια ένωση νοείν και είναι, δηλαδή ήλεγχαν τις δυνάμεις που τους κινούσαν και τις κατεύθυναν: η λέξη σημαίνει ακινησία των οντολογικών δυνάμεων οι οποίες κινούν τον άνθρωπο και τον κόσμο, κλωνισμό των δυνάμεων σε ιδέα και αορατότητα: αυτό το οποίο πράττει ο Πλάτων στον Κρατύλο και διαλύει οριστικά κάθε οντολογικότητα του κόσμου αυτού: τι εννοούμε ως  κλωνισμό, κλωνοποίηση της οντολογικής δύναμης που αναλογεί στον άνθρωπο και στον κόσμο αυτής της διάστασης;