Σκέψεις περί του «φόβου θανάτου».

 

Σκέψεις περί του «φόβου  θανάτου».

Ο «φόβος του θανάτου» προέρχεται από τα βάθη του ίδιου μας του μυαλού: Είναι γέννημα του δικού μας Νοός , δεν υπήρχε πάντοτε, υπάρχει από την στιγμή την οποία τον δημιούργησε ο άνθρωπος. Ο ΠΛάτωνας διεκήρυξε ότι η φιλοσοφία είναι φόβος θανάτου  αποδεχόμενος έμμεσα την απαράδεκτη αλήθεια ότι μαζί με όλα τα παραμύθια της νοητικής φιλοσοφίας έρχεται ως επιστέγασμα και ο φόβος θανάτου. Διότι φιλοσοφία χωρίς φόβο θανάτου δεν υπάρχει: καλλίτερα: φιλοσοφία η οποία περιορίζει πνευματικά τον άνθρωπο ανάμεσα σε ένα φαντασιακό Αγαθό και σε μία φαντασιακή ενσώματη ζωή δημιουργώντας χάος πρίν και μετά από αυτό το μικρό μεσοδιάστημα, αυτή η φιλοσοφία διασφαλίζει ότι θα υποδουλώσει τους ανθρώπους στην ενσώματη ζωή τους μέσω  του φόβου θανάτου.

Το ότι ο Πλάτων συνέδεσε την  φιλοσοφία με την φοβική ερευνητικότητα περί του θανάτου αποθεώνοντας την Πόλη και την Πολιτική φιλοσοφία αποδεικνύει ότι ο φόβος θανάτου, ανύπαρκτος οντολογικώς, γεννήθηκε όταν οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου μέσω του οργάνου της φιλοσοφίας, εθέλησαν να απομονώσουν τον άνθρωπο στην Εδώ Ενσώματο κατάσταση προκειμένου να δημιουργήσουν μία Βασιλεία επί της Γής εξ-οντώνοντας τον Πλανήτη Γή και τις δυνάμεις του χρησιμοποιώντας μάλιστα τους ανθρώπους για αυτό το σκοπό: Ο φόβος θανάτου είναι αυτός ο οποίος υποδούλωσε  τους ανθρώπους σε μία σειρά επαλλήλων νοητικών και ηθικών φαντασιώσεων: σε μία  Ιδέα του Αγαθού, σε μία Ιθάκη, σε ένα Θεό, σε ένα καλύτερο τρόπο ζωής: Ο φόβος θανάτου σταμάτησε την ευθεία εξέλιξη  του ανθρώπου μέσα στο  Όν ως απροσδιόριστο Είναι Συνεχείας, και κυκλικά φυλάκισε τον Άνθρωπο. Διότι πλέον ο φόβος του Θανάτου ανέπτυξε μία άλογη αγάπη για την Ζωή: κυκλικά ο Άνθρωπος θέλει να γυρίζει γύρω από την Ιδέα και την Φύση έχοντας Σώμα βίωσης αυτών.

Ο Επίκουρος διετύπωσε την περίφημο διακήρυξη ότι ανοήτως οι άνθρωποι φοβούνται το θάνατο: όταν υπάρχουν αυτοί οι θάνατος δεν υπάρχει, όταν υπάρχει ο θάνατος δεν υπάρχουν οι ενσώματοι άνθρωποι: ολίγοι κατάλαβαν ότι ο Επίκουρος (δυστυχώς) ασπάζεται την αντιοντολογική στάση της Μη-Συνεχείας: δεν  υπάρχει Ζωή ή Θάνατος αλλά μία πορεία Συνεχείας η οποία εμφανίζει Μορφή (Ενσώματο Ζωή) Επαναφορά της Μη Ενσωμάτου Πορείας (Θάνατος) άρα όλα είναι ένα Οδυσσεϊκό ταξείδι το οποίο ξεκινά ως Δύναμη Α συνεχίζεται με Δύναμη Α1 εις το διηνεκές.

Άρα ο Φόβος Θανάτου είναι η Άγνοια αυτής της Οντολογικής πορείας: ο Φόβος Θανάτου είναι η Άγνοια της Συνεχειάς Μας: η Άγνοια ότι Όλα Είναι μέσα από συνεχείς ανακατανομές. Η Άγνοια ότι όλα Γίγνονται βάσει της  Νοστίζουσας Συνεχείας της  Ήδη Υπαρχούσης Αιθερίας Κινήσεως η οποία μας Συνέχει Όλους. Άρα η Άγνοια της Συνεχείας ενικήθη από την Υπογνώση της επικρατούσης Φιλοσοφίας (ειδικά από τον Πλάτωνα και έπειτα) ώστε οι άνθρωποι να υποταχθούν στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στο Χάος της  Πρίν  Μη Μορφής και στο Χάος της Μετά Μη Μορφής ώστε πλήρως να εξουσιασθεί ο Ενσώματος ενδιάμεσος Άνθρωπος: η μεγίστη   Πλατωνική Απάτη η οποία συνεχίσθηκε στον Αριστοτέλη αλλά και στις θρησκείες του μονοθεϊσμού μέχρι να παγιωθεί μέσω της επικράτησης της ΕΠιστήμης η οποία στηρίζεται στην πλήρη υλική αποθέωση του Ανθρωπίνου Σώματος είναι το ότι το Σώμα δεν θεωρήθηκε άλλος τρόπος Οντολογικής συνεχείας των τεσσάρων ριζωμάτων (γής, αέρος, πυρός και ύδατος) δεν θεωρήθηκε ως Οντολογική Συνέχεια του Αέρος  του Ύδατος της Γαίας και του Πυρός αλλά αποκολλήθηκε από τις συμπαντικές καταβολές του, υλιστικοποιήθηκε, μετρήθηκε με συγκεκριμένες ιδέες και πράξεις, και σκλαβώθηκε κατά τον πλέον φρικώδη τρόπο στον κύκλο των μετρησίμων ιδεών και αξιών: εάν ο Άνθρωπος σκέπτεται αυτά και πράττει αυτά είναι Καλός εάν όχι είναι Κακός: Πού στο Σύμπαν μετρείται ο Αέρας, ο Αιθέρας, το Ύδωρ και η Γαία: γιατί οι Άπειρες αυτές Συμπαντικές δυνάμεις σταμάτησαν να δίδουν έναν Συμπαντικό Άνθρωπο Άπειρο και περιορισμένες   άρχισαν να  δίδουν έναν περιορισμένο ως Σκέψη και Ήθος ως Νόμος και Πόλιν άνθρωπο; Ο Φόβος του Θανάτου στηρίζεται στην αντιστροφή της Οντολογικής ελευθερίας, στην  Άγνοια του πραγματικού Οντολογικού Εαυτού μας, στην  μη δυνατότητα να φθάσουμε ως Ατομικοί Οδυσσείς στην  Ιθάκη μας.

Ο Φόβος Θανάτου είναι η Μεγάλη Υπενθύμιση ότι  η επικρατούσα Γνώση είναι Άγνοια ενώ η Άγνοια του Πρίν και του Μετά σε σχέση με την Ενσώματο Ζωή είναι η Γνώση την οποία όλοι έχουμε μέσα μας αλλά την απωθούμε διότι ως δούλοι έχουμε απωθήσει το Πρίν και το Μετά σε σχέση με την Ασώματο Ζωή και έχουμε γεμίσει με την  δήθεν Γνώση η οποία αποθεώνει την Ενσώματο Ζωή ως στάδιο Ηθικής και Γνωσιακής Πράξης σε σχέση με συγκεκριμένα συστήματα οδηγώντας στην Σωτηρία του Κόσμου των Ιδεών (Θεού) εάν ο Άθρωπος  είναι «Καλός» αλλοιώς στο πύρ της Γεέννης εάν ο Άνθρωπος είναι «Κακός»: Η κατάτμιση, χιλιοδιχοτόμηση του Ανθρωπίνου Είναι σε θρησκείες, φιλοσοφίες, αλήθειες, γνώσεις και ηθικές, σωτηρίες ψυχής, θεωρίες μετενσέρκωσης, μετατροπής του Επομένου Σταδίου σε Κόλαση ή Παράδεισο, όλα αυτά έχουν μετατρέψει τις Υγιείς Υπενθυμίσεις του όντος ότι πρέπει επιτέλους να ακολουθήσουμε τον Ατομικό Οντολογικό μας δρόμο πρίν το Σώμα κατά το Σώμα και μετά το Σώμα, όλα αυτά έχουν μετατρέψει τις υγιείς οντολογικές φωνές σε φόβο θανάτου.

Διότι η μεγίστη αντίφαση των  Εσχατολογικών συστημάτων (είτε φιλοσοφικών είτε θρησκευτικών) είναι η εξής: πώς είναι  δυνατόν η Ασώματος Ψυχή  όταν ο Άνθρωπος πεθάνει και παραμείνει η ψυχή ως τέτοια ασώματος μόνη της στο Σύμπαν, πώς είναι δυνατόν αυτή η ψυχή που δεν νοιώθει δεν σκέπτεται δεν πονά δεν χαίρεται αλλά γίγνεται αγνή οντολογική δύναμη συνεχείας, πώς είναι δυνατόν αυτή η ψυχή να κριθεί, να φοβείται, να τυραννιέται στην κόλαση ή να χαίρεται στον Παράδεισο. Εάν σκεφθούμε τις ανοησίες οι οποίες έχουν  γίνει φιλοσοφικά ή θεολογικά συστήματα τότε ο φόβος θανάτου θα γίνει φωτισμός της Ατομικής Οντολογικής συνέχειάς μας.

Ο Φόβος του Θανάτου έχει έναν μεγάλο Αντίπαλο: τον Λεκτικό Λόγο και την Ομιλία: ενώ είναι ο Φόβος του Θανάτου πέρα από την Αλφάβητο, την Ομιλία και τον Λόγο, δυστυχώς περνά από το μονοπάτι της Αλφαβήτου του Λόγου και της Ομιλίας ώστε μέσω αυτών μετατρέπεται από Φίλος σε Εχθρό: άς γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:

Το μέγιστο όπλο των εξουσιαστών αυτού του Κόσμου στην προσπάθειά τους να υποδουλώσουν τον Άνθρωπο είναι ο Εναλφάβητος Ομιλούμενος Λόγος: Διότι ως αλυσίδα μετατρέπεται σε παιδεία η οποία μεταφέρεται από γενεά σε γενεά: είναι δύσκολο  για τους ανθρώπους σήμερα να κατανοήσουν ότι Οντολογικώς Ελεύθεροι ήταν οι άνθρωποι όταν δεν είχαν ανακαλύψει την αλφάβητο ή τον Λόγο ως λεκτικές ιδέες και αξίες, αλλά ζούσαν σε εάν συμπαντικό περιβάλλον όπου ο Άνθρωπος ενορατικά ήταν Ένα με τις Δυνάμεις του Όλου διαισθητικά ενορατικά εσωτερικά αυθορμήτως κινητικά: ανάμνηση αυτού  του σταδίου αποτελούν οι Τιτάνες και οι Γίγαντες εν μέρει οι θεότητες του Ολύμπου της Γής του Κάτω Κόσμου: ο φόβος θανάτου έλκει τις ρίζες του σε αυτήν την εποχή: Φαντασθείτε μία εποχή κατά την  οποία οι άνθρωποι δεν ομιλούν: τότε «μορφώνονται» από τις προσφερόμενες δυνάμεις του όλου: οι επόμενες γενεές γεννώνται ως tabula rasa  εντελώς άγραφος χάρτης διότι ο μόνος που «μορφώνει» τα άτομα είναι το Σύμπαν ως διανομέας δυνάμεων και όχι ο Λόγος οι λέξεις από δήθεν δάσκαλο σε δήθεν δάσκαλο από γενεά σε γενεά. Ο Λόγος λοιπόν  ως λέξεις εργάσθηκε ραδιούργως: οι λέξεις κατ΄αρχάς διεχώρισαν το σύμπαν σε τρία κομμάτια: Βασίλειο Θεών Βασίλειο Ανθρώπων Βασίλειο του Κάτω Κόσμου: αυτό το έπραξε πολύ καλά ο Όμηρος ο οποίος με αυτόν τον τρόπο απέκοψε τον άνθρωπο από κάθε Οντολογική του Συνέχεια: προσφέρει βεβαια ψήγματα της μεγάλης Οντολογικής συνεχείας όταν αναφέρει στην Νέκυια ότι γύρω από τον ¨Αδη απλώνεται ο Ωκεανός ο οποίος σκλαβώνει τα πάντα: υπονοεί ότι εάν ο Άνθρωπος θυμηθεί τον Ένα Συνεχή Οντολογικό δρόμο και όχι τον κυκλικό ανάμεσα στα τρία βασίλεια τότε θα σταματήσει να κάνει βόλτες γύρω από την γή και θα απλωθεί στην Οντολογική συνέχεια.

Έπειτα οι λέξεις (αυτό το έπραξε η νοησιοκρατική φιλοσοφία του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους) έντυσαν τις Οντολογικές χαοτικές δυνάμεις με ονόματα ιδεών και αξιών: χωρίς το Ομηρικό στάδιο αυτό δεν θα ήτο ικανόν να συμβή  διότι εντύθηκαν ονόματα  ιδεών και αξιών μόνον οι οντολογικές δυνάμεις οι οποίες υπάρχουν στα τρία Ομηρικά βασίλεια: καμμία λέξη δεν υπάρχει στο Σωκρατικό λεξιλόγιο για δυνάμεις οι  οποίες απλώνονται πέρα από τα Ομηρικά βασίλεια: ο φόβος θανάτου μας φέρει αυτές τις δυνάμεις όμως επειδή δεν  έχουμε λέξεις για αυτές τις φοβούμεθα διότι μας πλησιάζουν ως μορφές άγγιγμα όνειρα χωρίς να καταλαβαίνουμε όσα λένε για την  Συνέχειά μας την οποία προσπαθούν να μας γνωρίσουν: Φοβούμαστε τον Φόβο θανάτου διότι έχουμε ξεχάσει την γλώσσα του μη Λόγου την γλώσσα όπου οι χαοτικές δυνάμεις της συνέχειάς μας μας καλούν στην Ατομική Συνέχειά μας ομιλώντας ως διαίσθηση όνειρα οπτασίες ή κενό αέρος και σκέψης: εμείς επειδή μας ησυχάζουν μόνον  οι ωραίες λέξεις κειμένων που μας έχουν παραμυθιάσει για την κονσερβοποιημένη επομένη ζωή του παραδείσου αδυνατούμε ως δυνάμεις να επικοινωνήσουμε  με τις δυνάμεις που κρύπτονται πίσω από το φόβο θανάτου και στενοχωρούμεθα φοβούμαστε απογοητευόμεθα.

Άρα οι λέξεις φυλάκισαν όλες τις δυνάμεις του όντος μέσα στον  κόσμο όπου αναπτύχθηκε η γλώσσα: επειδή ακριβώς οι λέξεις αντιπροσωπεύουν την επαφή του ανθρώπου με τους τρείς γνωστούς Ομηρικούς κόσμους, έγινε η μεγάλη απάτη και αντιστροφή: επειδή οι λέξεις καλύπτουν ένα από υποσύνολο του Όντος αναφερόμενες σε τρείς μικροκόσμους του Ομήρου έγινε η περίφημος αντιστροφή: ο Πλάτων ονόμασε ως Καλό ό,τι χωρεί σε αυτούς τους τρείς μικροκόσμους κάθε τι άλλο (ειδικά στον Αριστοτέλη) χαρακτηρίσθηκε ως Κακόν: τοιουτοτρόπως ο Πόνος ενώ είναι υπενθύμιση της Οντολογικής μας Συνεχείας  άμεσα επειδή μας αποκολλά από την κυκλικότητα του Λόγου έγινε κάτι το Κακό: ενώ η Χαρά επειδή μας υπενθυμίζει ότι είμαστε καλά φυλακισμένοι στην κυκλική μας πορεία απομακρυνόμενοι από την χαοτική μας συνέχεια, η χαρά είναι μία καλή λέξη: ο φόβος όμως θανάτου έχει ως πομπούς οντότητες οι οποίες ποτέ δεν υποτάχθηκαν στο Λόγο και στα ψεύδη του Λόγου: για αυτό πέρα από λέξεις μας μεταφέρει τη δύναμη της  συνεχείας η οποία γίνεται αντιληπτή από εμάς ως «άγχος και στενοχώρια» διότι έχουμε μάθει να επικοινωνούμε  μόνον με λέξεις και να δεχόμαστε όσα οι λέξεις μας λένε: οι δυνάμεις του φόβου του θανάτου όμως είναι μη λεκτικές οντότητες οι οποίες μας κεντρίζουν με δυνάμεις συνεχείας: επειδή δεν μπορούμε να τις κλείσουμε σε λέξεις ώστε νοητιικά να κατανοήσουμε τι μας λένε τις απορρίπτουμε ως πειρασμό και τρέχουμε στο Νού στο Θεό και στα παράγωγα αυτών  ώστε διά όσων λέξεων εμπεριέχονται στα ιερά βιβλία περί θανάτου να εύρουμε την ησυχία μας.

Ο χριστιανισμός αποτελείωσε το Πλατωνικό και Αριστοτελικό έργο διότι έκανε κάτι το οποίο νομοτελειακά ξεκίνησε από το Σωκράτη , μάλλον από τον Όμηρο: ολοκλήρωσε τον Ανθρωποκεντρισμό και Ανθρωπομορφισμό του Ομηρικού  Λόγου ταυτίζοντας για πρώτη φορά μία  Έννοια με ένα  Ανθρώπινο Πρόσωπο: ποτέ κανείς δεν τόλμησε να το πράξει αυτό, η Αθηνά είναι η Θεά της Σοφίας όχι η Σοφία, ο Χριστός  Είναι ο Λόγος: αυτό εσήμανε την απόλυτη υποδούλωση του Ανθρώπου στο Λόγο,   την απόλυτη διαχώρηση του Ανθρώπου από την  μεγάλη Ατομική Οντολογική Συνέχεια: Ο φόβος θανάτου φωνάζει ότι ο Κάθε  Ένας έχει την δική του Συνέχεια διά Αλόγων  και μη Λεκτικών δυνάμεων: Επειδή όμως τα λόγια του Λόγου Ιησού διαβιβάζονται από γενεά σε γενεά οι Άνθρωποι αποκτούν ένα μυαλό και μία πορεία ξεχνώντας κάθε μοναδικότητα Πορείας θεωρώντας το Φόβο Θανάτου ως μη λεκτική άγνωστη για αυτό πηγή λόγων εκπηγαζόντων   από κακές πηγές: διότι  αυτός ο πολιτισμός του λόγου δι-έλυσε τα πάντα: οι λέξεις έντυσαν ιδέες αξίες μορφές τα πάντα  (όσο και αν   προσπαθεί ο Ντεριντά να απελευθερώσει τα όντα από τις λέξεις αυτό είναι αδύνατον): άρα η  λέξη του Καλού ταυτίσθηκε με Πρόσωπα όμορφα ενώ η λέξη του Θανάτου ταυτίσθηκε με τέρατα και άλογα ζώα: ως εκ τούτου οι Άνθρωποι δια της γνώσης των λέξεων από γενεά σε γενεά εταύτισαν τις φωνές του φόβου του Θανάτου με τέρατα ξεχνώντας ότι τέρατα δεν υπάρχουν  ούτε ωραία όντα αλλά όταν γεννήσεις ένα ώραίο όν και το επιβάλλεις τότε η Μέδουσα γίνεται απαίσια: ενώ  τα Τέρατα μεταφέρουν Σωτήρια Οντολογικά μηνύματα μέσω του Φόβου του Θανάτου επειδή ακριβώς έχουμε εγκλεισθεί στις λέξεις του Εμμενούς Συγκεκριμένου στην  Μορφή του  Ωραίου φοβούμεθα το Φόβο Θανάτου διότι πέπλο Αγνοίας φυλαγμένο από τις λέξεις μας εμποδίζει να ίδωμεν την μεγάλη Αλήθεια: η Ιστορία του Ανθρωπίνου Πολιτισμού είναι η Ιστορία της Αγνοίας της Ατομικής μας Συνεχείας, αυτή η Άγνοια κρύβεται στον κύκλο της Ανθρωπίνης  Γνώσης ο οποίος ξεκινά από την ιδέα του Αγαθού και φθάνει στον Άνθρωπο, ο φόβος θανάτου ως φωνή έξω του κύκλου μας ζητεί το ακατόρθωτο: να σπάσουμε τα δεσμά του κύκλου και να απελευθερωθούμε στο δικό μας Οντολογικό  Ευθύ Προορισμό.