Απόσπασμα από το βιβλίο μου: φιλοσοφική παράφραση της ραψωδίας Α της Ιλιάδος.

 

Ο Χρύσης ικετεύει: η Απολλώνεια Ηλιακή ενέργεια είναι ικανή να εξαφανίσει κάθε τι το ανθρώπινο διότι είναι οντολογική συνέχεια η οποία περιέχει τον Άνθρωπο άρα μπορεί να τον χειρισθεί κατά το δοκούν. Για αυτό η ικεσία σημαίνει τη διακριτική πρωτοπαρουσίαση της Ηλιακής Απολλώνειας ενέργειας: ο Χρύσης ικετεύει: εύχεται να αποκτήσουν οι Αχαιοί την Τροία, εύχεται οι Αχαιοί να επιστρέψουν στην Πατρίδα τους σώοι και αβλαβείς. Η Απολλώνεια Ηλιακή ενέργεια έρχεται ήρεμη, αλλά είναι ενέργεια άγνωστη στους πολλούς και γνωστή στον μάντη Κάλχαντα, στο μεγάλο ενδιάμεσο. Δυστυχώς η επαφή του Όντος με τη Γή και τον Άνθρωπο ολοκληρώνεται (ας θυμηθούμε και τους κατακλυσμούς) μέσα από κατά-στροφές: η χαοτική δύναμις του Ηλίου Απόλλωνος πρέπει ανεξέλεγκτη να επιπέσει στους ανθρώπους διότι όλα είναι θέμα δυνάμεως: η ηρεμία της ικεσίας είναι οντολογικά άγνωστος: είναι ένα αποκύημα της φαντασίας του ποιητούπρίν αποκαλύψει τη μεγάλη αλήθεια: ο Ήλιος Απόλλων θα επιβάλει τη δύναμή του μέσα από τη χαοτική εξάσκηση της χαοτικής Απολλωνείας οντολογικής δυνάμεως: οι ιοί (τα βέλη) ως μεταφορείς της χαοτικής οντολογικής  δυνάμεως θα επιβάλουν τον Απολλώνειο τρόπο, την μετατροπή των ανθρώπων σε ηλιακώς κινούμενα όντα: διότι τελικά αυτό είναι ο Όμηρος: ο Ποιητής που μας έδειξε τον τρόπο που δημιουργήθηκε ο Ηλιακώς κινούμενος άνθρωπος. Διότι υπό το Φώς του Ηλίου θα μπορέσει ο Άνθρωπος να ίδη και την Ωραιότητα (Ελένη): και τα  δύο της χαρακτηριστικά: την οργή (εσωτερική κίνησις) του Αχιλλέως και τη νόησιν (εξωτερική κίνησις) του Οδυσσέως.

Δεν είναι τυχαίο βέβαια ότι η οργή του Αχιλλέως ως χαρακτηριστικό της Ωραιότητας επισυμβαίνει μέσα από την Απολλώνεια οργή: θα πρέπει να προσέξουμε ότι η Απολλώνεια οργή προκαλεί την Αχίλλειο οργή: άρα ο Αχιλλεύς αποτελεί τρόπο μεταφοράς της Απολλωνείας οργής στο Ανθρώπινο Βασίλειο: άρα τι είναι ακριβώς η Απολλώνειος οργή; Είναι η εσωτερική εργασία μεταφοράς του Ηλιακού τρόπου προς τους ανθρώπους: οι άνθωποι εσωτερικά απογεμίζουν από τον τρόπο του Ηλίου: αυτή είναι η εργασία ως οργή, πρέπει να είναι ολη αυτή η ηλιακή ωρίμανση οργή διότι είναι μανιώδης εργασία η οποία καταργεί τη λογική και μεταφέρει τον πρωτόλειο ηλιακό τρόπο. Δεν είναι τυχαίο ότι έπειτα έρχεται η Οδύσσεια, η σύνεσις της λογικής νοστικότητας του ανθρώπου.

Ο Αχιλλέας λοιπόν αποδέχεται την μεταφορά της Απολλώνειας οργής  δια του εαυτού του προς τους ανθρώπους. Διότι με αυτόν τον τρόπο ο ωκύμορος, γρηγορόζωος, υιός της Θέτιδος, μεταφέρει τις Ηλιακές εσωτερικές τροπικότητες στους ανθρώπους οι οποίοι θα πρέπει να υιοθετήσουν την αποφασιστικότητα του Ηλίου, την γρηγοράδα και την ικανότητα του Ηλίου, πρίν όλα αυτά διά του Οδυσσέως γίνουν νόησις σύνεσης και συνετής διαχείρισης εν τη πόλει των ηλιακών ακτίνων και του ηλιακού τρόπου. Ο Αχιλλεύς είναι το μεγάλο Θύμα της Απολλωνείας οργής διότι αυτός θα μεταφέρει τη συμπαντική ηλιακή τροπικότητα στους ανθρώπους, ως ένδειξη της ωραιότητος: ο Ηλιακός οργιαστικός τρόπος είναι το ένα πόδι της ωραιότητας: το άλλο είναι ο ηλιακός τρόπος της νοητικής ισορροπίας των κατανεμηθεισών δυνάμεων, αυτή όμως είναι η αποστολή του Οδυσσέως.

Ο Αγαμέμνονας αντιστέκεται στην μεταφορά (κατά ανθρωποκεντρικό τρόπο) της Απολλωνείας και Ηλιακής ενεργείας προς το ανθρώπινο βασίλειο: θα πρέπει να προσεχθεί πολύ αυτό το σημείο: δεν είναι τυχαίο ότι οι μινωΐτες δεν είχαν συμπεριλάβει τον Απόλλωνα στους Θεούς τους: δεν  είχαν ανάγκη της γνώσης, ήσαν ικανοποιημένοι με την σειρά και την τάξη του Βασιλέως ο οποίος ήταν εγγυητής μιάς καλής και σταθερής ζωής: άρα ο Χρύσηςγίγνεται μισητός από τον Αγαμέμνονα διότι καταργεί το μοντέλο του Βασιλέως έως εκείνη τη στιγμή: Βασιλεύς  είναι κυρίως ο μεταφέρων τη γνώση, ο φωτίζων τους ανθρώπους, η συμπαντικότητας της αποκεκαλυμμένης γνώσης (ο Απόλλων επιθυμεί της ικανοποίησης του ιερέως του0 είναι υπεράνω του παραδοσιακού Βασιλέως: ο Αγαμέμνων κατανοεί ότι η Βασιλεία του έχει όρια και αυτό τον αναγκάζει να αντιδράσει: ήδη οι Έλληνες διεστρωμάτωσαν προσεκτικά το σύμπαν σε επίπεδα δυνάμεων: ήταν συμπαντική η ματιά τους: στην Αυλίδα ένοιωσε ότι υπό την δύναμιν της αδελφής του Απόλλωνος , της Αρτέμιδος: δεν είναι τυχαίο ότι ο Βασιλεύς , η Βασιλεία, γίγνεται λεία δύο αδελφών : εάν ο Απόλλωνας είναι ο θεός της Γνώσεως (Ηλιακής φανεράςγνώσεως)η Άρτεμις ( εκ του αραρίσκω, και αρτύνω (συνδυάζω, παρασκευάζω) είναι αυτή η θήλεια δύναμις η οποία ενώνει το δάσος με τη ζωή, τη φύση με το σύμπαν και τον άνθρωπο, διά του δάσους (φύσεως) προχωρούν οι δυνάμεις του σύμπαντος προς τους ανθρώπους: υπάρχει και μία άλλη κρυφή αρμονία στα δύο αυτά αδέλφια η οποία δεν θα πρέπει να μας ξεφύγει:

Σύμφωνα με τον Όμηρο ο Απόλλων φέρει θάνατον τοις ανδράσιν, η  Άρτεμις φέρει θάνατον ταις γυναιξί (Ζ205,428): Άρα ο Απόλλων φέρει τη γνώση του Ηλίου η οποία μεταφέρει τους άνδρες μακριά σε αποφάσεις (τρόπος θανάτου) η Άρτεμις φέρει τη δυναμική του ποιες δυνάμεις πρέπει να περάσουν διά της φύσεως προς τους ανθρώπους (για αυτό είναι ιοχέαιρα (τα βέλη της είναι οι δυνάμεις της) προς τις γυναίκες (για αυτό η Ιφιγένεια με βάση αυτές τις δυνάμεις μεταφέρεται μακριά (θάνατος): άρα ο Απόλλων έπεσε θύμα (η Βασιλεία έπεσε θύμα) δύο αρμονικών (άρρενος και θηλείας) δυνάμεων: η Άρτεμις του διεμήνυσε ότι δεν είναι η κόρη δικό του κτήμα αλλά του συμπαντικού κόσμου των θεών, ο Απόλλων για δεύτερη φορά του διεμήνυσε ότι η Χρυσηίδα δεν του ανήκει διότι ανήκει στο σύμπαν των θεϊκών δυνάμεων του δικαίου: με δύο τρόπους ο Αγαμέμνων κατανοεί την μερικότητα και κοσμικότητα της εξουσίας του και αυτό τον συνθλίβει: από την άλλη πλευρά πολύ καλά κατανοούμε ότι η Βασιλεία του είναι οριακή και μερική, ο Όμηρος προχωρεί στον μεγάλο συνδυσμό σύμπαντος και Ανθρώπου προκειμένου να ορίσει την Ωραιότητα: ο Βασιλεύς είναι μία πρόσκαιρη διοικητική εφεύρεση, το ζητούμενο είναι η έννοια του Ανθρώπου: πότε ο Άνθρωπος είναι  Ωραίος: ας μην ξεχνούμε ότι για την Έννοια της Ωραιότητας,  για μία Ελένη  έγινε ο Τρωϊκός πόλεμος:

Ο Άνθρωπος είναι Ωραίος όταν διά του Απόλλωνος και της Αρτέμιδος κατανοεί τη συμπαντική δικαιοσύνη και την κατανοεί: ο Αγαμέμων θα πεθάνει ως μη Ωραίος: ο Αχιλλέας είναι θετικά και αρνητικά Ωραίος: υπακούει στην Ωραιότητα των αδελφών θεών, αυτός είναι και ο σκοπός των Ηρώων: ενώνουν τους Ανθρώπους εννοιακά με τις συμπαντικές δυνάμεις: προωθούν στους Ανθρώπους τις συμπαντικές δυνάμεις : (Ήρωας, ο ρέων τας δυνάμεις του σύμπαντος): ο Αχιλλέας λοιπόν ρέει προς τους ανθρώπους την έννοια της Απολλωνείας και Αρτεμιδιακής δικαιοσύνης: η Ιφιγένεια είναι η θήλεια δύναμις της φύσης η Χρυσηΐδα επίσης ανήκει σε κάτι παραπάνω από τους ανθρώπους: ο άνθρωπος έχει ένα  ανώτερο μέρος το οποίο πρέπει να το σεβόμαστε: ο Αχιλλέας είναι θετικά ωραίος  διότι σέβεται όλα αυτά, αλλά και αρνητικά ωραίος διότι θα  οργισθεί όταν διαταραχθεί η αρμονική δικαιοσύνη των αδελφών θεών: άρα το πρώτο όπως είπαμε χαρακτηριστικό της Ωραίας Ελένης είναι η δικαιοσύνη του Όλου και η Οργή διαφύλαξης του, το δεύτερο η νόηση του Οδυσσέως και όλοι οι τρόποι έκφανσης αυτής  της νόησης επί των περιπλανήσεων ώστε να επιτευχθεί ο νόστος και να μην χαθεί ο Οδυσσέας από έναν Κύκλωπα.

Άρα κατασκευάζεται το Ανθρώπινο Εγώ ως Έννοια : ο  Άνθρωπος σέβεται το όλον αλλοιώς οργισμένος προασπίζεται αυτή την ωραιότητα: αυτή η Ομηρική ανακάλυψη ταξιδεύει μέσα στην ιστορία: η ωραιότητα πάντοτε πηγαίνει αγκαλιά με την σκληρότητα, την αγριότητα, τον αγώνα, την οργή: η ωραία Ανθρωπίνη φύση  μέσα από πολέμους υπεράσπισε τα θέλω της, ο ωραίος κόσμος του θεού απαιτεί οργή κατά της αμαρτίας, όλοι μας διά της ηθικής προασπιζόμαστε το Ωραίο οργιζόμενοι όταν  καταπατείται.

Τα θεία βέλη της  αρρωστείας έπεφταν στους Αχαιούς για εννέα ημέρες: από τον ιοβόλο Απόλλωνα. Ας προσέξουμε ότι το βέλος είναι :ιός: στην μετέπειτα ιατρική επιστήμη ο  ιός είναι αιτία των ασθενειών: άρα ο Όμηρος προσφέρει μία αιτία της ασθενείας: ο άνθρωπος χάνει το σθένος του και τη δύναμή του (ασθενεί) όταν διαρρηγνύει την ισορροπία με το σύμπαν και τον κόσμο, όταν ως σκέψη και πράξη επιλέγει δρόμους εγωϊστικότητας και αδικίας. Σε αυτό το σημείο ο Όμηρος αποκαλύπτει την οδό του ανθρώπου προς τη συνέχειά του: η ισορροπία με το όλον, η δικαιοσύνη προς τους Άλλους, δομεί το Ωραίο Εγώ το οποίο είναι ρωμαλέο και σθεναρό: σε κάθε άλλη περίπτωση  εμφανίζεται η α-σθένεια ως συμπαντική ανισορροπία: ο άνθρωπος δεν μπορεί να ευθυγραμμισθεί με τη συμπαντική συνέχεια και οι αχανείς  συμπαντικές δυνάμεις τον εξ-οντώνουν :αυτή είναι και η έννοια της Ομηρικής ασθενείας: σήμερα δεν απέχει πολύ η έννοια της ασθενείας από όλα αυτά.

Διότι και σήμερα η άδικη και ανισόρροπη συμπεριφορά επιβαρύνει τον άνθρωπο ο οποίος ασθενεί υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στους Άλλους και στον Εαυτό του: αυτή η ψυχική ασθένεια προκαλεί πληθώρα σωματικών ανεπαρκειών οι οποίες ονομάζονται αρρώστειες: άρα η λύση είναι η επαναφορά της εσωτερικής και εξωτερικής δικαιοσύνης: εάν βέβαια σκεφθούμε ότι η αιτία των ιών (βελών) είναι ο θεός της Γνώσεως (Απόλλων) τότε κατανοούμε ότι οι ασθένειες έχουν ως αιτία την άγνοια (κάτι το οποίο θα υπενθυμίσει και ο Σωκράτης): άρα όλα είναι θέμα Γνώσης και συμπαντικής ισορροπίας.

Τη σύναξη την συνεκάλεσε όχι ο Αγαμέμνων αλλά ο Αχιλλέας έπειτα από παρότρυνση  της θεάς Ήρας (τῷγὰρἐπὶφρεσὶθῆκεθεὰλευκώλενοςἭρη). Τίποτε δεν είναι τυχαίο,άρα ούτε αυτό είναι τυχαίο: Η Ήρα (ροή της ζωής) επιθυμεί τη συνέχεια, την ανακάλυψη δυνάμεων μέσα από όλα όσα συμβαίνουν, για αυτό θεωρείται και ως «ανακατώστρα»: διότι τα προβλήματα πρέπει να κατανοούνται να γνωρίζονται και να οδηγούν σε λύσεις εαυτού συνδεόμενα με καθολικές αρχές . Επίσης θα πρέπει να σημειωθεί και κάτι άλλο ακόμη: ο Αγαμέμνων είναι το χθές και ο Αχιλλέας το αύριο: υπό ποία έννοια: οι άνθρωποι δεν είναι απλή οργάνωση, δεν είναι απλά πλάσματα κυβερνώμενα από έναν Βασιλέα: είναι εσωτερικότητες οι οποίες θα πρέπει να συνδυασθούν και να ενωθούν με νέες γνώσεις, ιδέες και αξίες: ο Αγαμέμνων ως ακίνητος Βασιλεύς αντιπροσωπεύει τον ακίνητο Άνθρωπο: ο Άχιλλέας αποτυπώνει τη θεμελιώδη  Ομηρική έννοια της κινήσεως: ο άνθρωπος κινείται με βάση τα βέλη  του ουρανού, τις αιτίες που ανακαλύπτει, τις συμπαντικές προκλήσεις. Πολύ αργότερα και ο Ευριπίδης για τους ίδιους λόγους θα ευτελίσει τον Βασιλέα Μενέλαο προτείνοντας ως  Βασιλεία τον Άνθρωπο ο οποίος διά του Νοός ανακαλύπτει το Φαίνεσθαι  και το Είναι.

Άρα στην α΄ραψωδία της Ιλιάδος έχουμε τον τρόπο σύμφωνα με τον οποίο η οντολογία γεννά την πολιτική. Συζητούμε βέβαια για την αρχαϊκή εποχή του Ομήρου. Ας προσέξουμε ότι η ενδιάμεση γέφυρα ανάμεσα στην Οντολογία των Θεών και στη μάζωξη των ανθρώπων (ώστε οι άνθρωποι να γίνουν Πόλη) είναι ο παράγων Γνώση: Η Αριστοτελική Απορία ανιχνεύεται λοιπόν στην Ιλιάδα: ο Αχιλλέας απορεί γιατί χάνονται οι άνθρωποι από τα βέλη του Απόλλωνος: το πρόβλημα της απορητικής γνώσης θα επανέλθει και στην Οιδιπόδεια περίπτωση όπου η απορία του χαμού θα καταστή αιτία αποκαλύψεων. Παρατηρούμε ότι τηρείται πιστά το μετέπειτα Εγελιανό πρότυπο: η αρνητικότητα (χάνονται άνθρωποι θα μας πεί ο Αχιλλέας) προκαλεί την θετικότητα της γνώσης που προσφέρει ο μάντης Κάλχας. Άρα η Γνώση δεν στηρίζεται σε ό,τι θεωρείται ως καλόν: Το καλόν δεν είναι πηγή γνώσης αλλά θέασης και απόλαυσης. Γνώση προκαλεί η αρνητικότητα, η έλλειψη, ο πόνος, η αρρώστεια, διότι γνώση είναι η προσπάθεια κάλυψης, ανάμνησης, μεταφοράς ιδεών και αξιών και λύσεων.

Τη Γνώση όμως δεν την προκαλεί ο Οδυσσέας, ο κατ΄εξοχήν πονηρά σκεπτόμενος Ήρωας της Ιλιάδος. Την προκαλεί ο Αχιλλέας, αυτός ο οποίος θα υποφέρει λόγω της μήνιδός του,  ο οργισμένος Αχιλλέας.Πολλά χρόνια αργότερα ο Σωκράτης θα συζητήσει για την μυίγα, τον οίστρο, τον ίμερο, το ακαθόριστο δαιμόνιο, το οποίο τον ωθεί σε απόκτηση γνώσης: η παράδοξη διαλεκτική της γνώσης κτίζεται προσεκτικά από τον μάγο Όμηρο: το χαώδες ως οργή επισκέπτεται τον Άνθρωπο και ηρεμεί μεταμφιεσμένο σε Γνώση η οποία ηρεμεί και αποκαθιστά τη σειρά και τη συνέχεια των ανθρώπων. Όλο αυτό μας υπενθυμίζει ότι η Γνώση είναι το δώρο του Όντος ώστε να ξεχάσουμε ότι ευρισκόμαστε στην άκρη του χάους , ας διασκεδάσουμε (διασκεδάννυμι=περνώ την ώρα μου) με γνώση και σειρά (κτίσματα σε άμμο) πρίν χαθούμε στην συνέχεια του χάους εκεί όπου η γνώση είναι διαλυμένη γέφυρα. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο, καθόλου τυχαίο, ότι ο Αχιλλέας όταν Γνωρίσει θα φύγει από την Μάχη: ο άνθρωπος της γνώσης κατανοεί ότι η ηρεμία της γνώσης δεν τον αντιπροσωπεύει στο βαθμό που κινεί άλλους και ωφελεί άλλους, κλέβοντας από τον άνθρωπο την ατομική οντολογικήσυνέχεια.

Ο Κάλχας , ο μάντης Κάλχας, το μεγάλο ενδιάμεσο ανάμεσα στις συμπαντικές δυνάμεις  που αντιπροσωπεύουν οι θεοί και στους αδαείς ανθρώπους, φοβείται. Ο φόβος του είναι απαρχή λόγου: αρχή  Σοφίας φόβος θεού (θα ειπωθεί πολύ αργότερα) αλλά το ίδιο ισχύει και στον Κάλχαντα: ο Όμηρος βάζει την αξιακότητα της γνώσης στις πρέπουσες ρεαλιστικές βάσεις: η  γνώση είναι κακό πράγμα διότι ανατρέπει,ανακατανέμει, αποκαλύπτει: προκαλεί φόβο στον πομπό διότι προκαλεί ποικίλα προβλήματα στο δέκτη: αυτή η ίδια μεταφορά γνώσης προκαλεί φόβο στο Σωκράτη ( ο οποίος θα πιεί το Κώνειο) στον Μενέλαο του Ευριπίδου ( ο οποίος τρέμει στην αποκάλυψη ότι άλλη Ελένη είχε δίπλα του τόσο καιρό) η Γνώση ανατρέπει τα πάντα και στον Οιδίποδα και στην Αντιγόνη του Σοφοκλέους: διότι η Γνώση είναι ακόμα μεταφορά συμπαντικών δυνάμεων υπερτέρων του ανθρώπου : ο Αγαμέμνονας οργίζεται διότι η Γνώση η αποκαλυφθείσα από τον Κάλχαντα και πάλι (όπως στην περίπτωση της Ιφιγένειας) τον φέρει αντιμέτωπο με υπέρτερες δυνάμεις, δεν φοβίζει τόσο ο Μάντης και η μεταφερθείσα γνώση όσο οι υπέρτερες δυνάμεις οι οποίες διά αυτών μεταφέρονται: άρα σταδιακά ο Άνθρωπος αποκολλάται από το Είναι και θεάται αυτό στο Ενδιάμεσο κάτοπτρο το οποίο σταδιακά θα γίνει Φύσις, φωτισμένος άνθρωπος, Έλλογο όν. Ας σημειώσουμε ότι ο Αχιλλέας αδυνατεί απευθείας να γνωρίσει την Αλήθεια άρα η Αλήθεια πλέον είναι διά του Μέσου προς τον Άνθρωπο. Δημιουργείται λοιπόν το κάτοπτρο: βλέπουμε την Αλήθεια διά κάποιου μέσου και όχι εκ της πηγής. Η Αλήθεια πλέον από τον Όμηρο και δώθε μεταφέρεται ως αντανάκλαση. Όμως εάν θεωρήσουμε και το μέσον ως μέρος της Αληθείας απλά συζητούμε ότι η Αλήθεια  υποκύπτει στις απαιτήσεις του ανθρωπομορφισμού: όσο ο Άνθρωπος θα σταθεροποιείται ως μορφή τόσο οι έννοιες θα χρειάζονται εσοπτρικό μέσον για να μεταφέρονται σε αυτόν ως μεγάλα ενδιάμεσα.

Το μοτίβο της Χρυσηίδος και της Βρισηΐδος είναι παλαιό. Ξεκινά από τη βαθεία Ελληνική  Μυθολογία εκεί όπου η Αρετή και η Κακία συναντούν τον Ηρακλή. Επίσης παλαιό είναι και το μοντέλο του Αχιλλέα και του Αγαμέμνονα. Ο Προμηθέας είναι ο Αντι-Δίας, για το Δία του Ολύμπου κατασκευάζεται ο Άδης του κάτω κόσμου: γενικώς δομείται ο κόσμος των αντιθέσεων αυτόν που θα προσπαθήσει ο Πλάτων στον Τίμαιο να περιχωρήσει μέσα στην αρμονική γεωμετρικότητά του όπως και ο Πυθαγόρας (και όχι μόνον) βέβαια. Άρα ο Αχιλλέας και ο Αγαμέμνων, η Χρυσηίδα και η Βρισηίδα, ο Κάλχας, συνθέτουν ένα τέλειο πεντάγωνο. Με κέντρο τον Κάλχαντα. Τι πραγματικά προσπαθεί να επιτύχει ο Όμηρος; Μέσα από αυτό το έμψυχο πεντάγωνο; (Μην ξεχνούμε και τις πέντε πλατωνικές δυνάμεις (κίνηση ακινησία ομοιότητα και ετερότητα πώς αλληλοπεριχωρούνται στην τελειότητα του Αγαθού άρα ο Όμηρος σε επίπεδο εννοιών προσπαθεί να επιτύχει όσα ο Πλάτωνας σε επίπεδο εννοιών για να γεμίσει με περιεχόμενο την ανθρωπίνη  μορφή): ο Όμηρος δεν ασχολείται με έννοιες αλλά με ανθρώπινα Πρόσωπα: άρα προσπαθεί να αφήσει όσα πρόσωπα είναι απαραίτητα για το μοντέλο το οποίο χρειάζεται και επεξεργάζεται. Θέλει να επιλέξει τα άτομα που του είναι απαραίτητα για τον Ωραίο άνθρωπο τον οποίο ετοιμάζεται να κατασκευάσει.