Γιατί ο Όμηρος δεν αναφέρει ποτέ καμμία ασθένεια ή αρρώστεια σε σχέση με τους Ήρωές του;

 

Γιατί ο Όμηρος δεν αναφέρει ποτέ καμμία  ασθένεια ή αρρώστεια σε σχέση με τους  Ήρωές του;

Αυτό το οποίο επίσης μας εντυπωσιάζει στα Ομηρικά Έπη είναι η απουσία της εννοίας της ασθενείας, της αρρώστειας, της νόσου. Ας παραδεχθούμε ότι η μοναδική ίσως φορά κατά την οποία αναφέρεται νόσος είναι ο λιμός  ο οποίος απεστάλη στους Αχαιούς από τον Απόλλωνα διότι ο Αγαμέμνονας δεν επέστρεψε την κόρη του Χρύση, ιερέως του Απόλλωνος. Όμως και σε αυτήν την περίπτωση η νόσος δεν παραδίδεται ως κάτι το άγνωστο, το σωματοφάγο ή το μη γνωστόν: έχει αρχή  μέση και τέλος σε σχέση με την Γή και τον Ουρανό, την Τροία και τον  Όλυμπο: δεν έχει καμμία σχέση με την σημερινή δήθεν επιστημονική αντιμετώπιση της νόσου ως κάτι αγνώστου, ως κάτι το οποίο ξεφεύγει από τις δυνατότητες αυτοΐασης, και ως κάτι το οποίο ως φοβερό και μικροβιακό εναπόκειται μόνον στους επιστήμονες η ίασή της.

Η νόσος η οποία εδόθη στους Αχαιούς από τον Απόλλωνα παραδίδεται ως κάτι τελείως το έλλογο και αυτοϊάσιμο: απλώνεται και στην ανθρώπινη και στη θεία διάσταση, και ως νόσος νοσείται όχι η μικροβιακή μόλυνση αλλά η διάρρηξη των σχέσεων θεών και ανθρώπων: όταν ο Χρύσης έλαβε την Κόρη του η νόσος επαύθη: άρα νόσος είναι σχέση, πορεία, γνώση, εξέλιξη, πράξη, επαναφορά της κανονικότητας και όχι ο εσωτερικός φόβος με τον οποίο η επιστήμη εκάλυψε τις ασθένειες για να εξουσιάσει τους ανθρώπους: εάν μάλιστα σκεφθούμε ότι ο Απόλλωνας είναι ο Θεός της Ηλιακήσ Γνώσεως τότε νόσος είναι η απουσία γνώσης θεραπεία είναι η βιωματική επαναφορά της Γνώσης  ανάμεσα σε ανθρώπινες και συμπαντικές δυνάμεις: διότι στον Όμηρο και στον Οντολογικό Ελληνισμό Υγεία δεν Είναι η ατομική  ισορροπία των σωματικών στοιχείων (υγρών αερίων αίματος κ.λ.π): αλλά υγεία είναι η συνεχής ατρεκής σχέση ανάμεσα στις ανθρώπινες και συμπαντικέσ δυνάμεις ώστε ο Άνθρωπος να ευρίσκεται εν Οδυσσεϊκή πορεία, στον Όμηρο Υγιής είναι αυτός ο οποίος πολεμά και περιπλανάται και νοστίζει ώστε Υγεία είναι η συνεχής αλληλεπίδραση ανθρωπίνων και συμπαντικών δυνάμεων.

Για αυτό εξάλλου στην Ιλιάδα αναφέρεται θάνατος και λοιμός (ετυμολογία του lel (ινδοευρωπαϊκό θέμα για τον αφανισμό): δεν αναφέρονται συμπτώματα, ή βασανισμός αλλά μαζί με τον ωκύποδα Αχιλλέα η ασθένεια αναφέρεται ως πορεία η οποία οφείλεται σε διαρραγή των σχέσεων με τον γνωστικό Απόλλωνα, ασθενής δεν είναι αυτός ο οποίος νοσεί από άγνωστη ή γνωστή αιτία στο σώμα αλλά αυτός ο οποίος δεν κινείται  ως ο ωκύπους Αχιλλεύς σε σχέση με τις συμπαντικές και ανθρώπινες δυνάμεις: η ασθένεια είναι ανικανότητα πορείας για αυτό κα ο Όμηρος την αλήθεια την ονομάζει : ατρέκεια: αυτός που δεν τρέμει και δεν παρεκκλίνει του σκοπού του είναι ο  υγιής, αυτός αντιθέτως ο οποίος δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί σε μία συνισταμένη πορεία συμπαντικών και ανθρωπίνων και ο Σμινθεύς Απόλλων του το γνωστοποιεί είναι ο ασθενής: άρα η υγεία στον Όμηρο είναι Κίνησις (για αυτό και οι Ήρωες είναι πάντοτε Υγιείς διότι πάντοτε κινούνται σε σχέση με την Γή και τον Όλυμπο (άρα σε σχέση με το Είναι τους χθές και σήμερα και αύριο) ενώ ασθένεια είναι η ακινησία λόγω αγνοίας της Ηλιακής Απολλωνείας Κίνησης (όπως βλέπουμε στην Ιλιάδα όπου η Απολλώνεια Άγνοια φέρει την Αρρώστεια και ο Κάλχας με την γνώση του αποκαθιστά την Υγεία της Κίνησης (διότι και η θεραπεία της όλης κατάστασης είναι Κίνησις, η κινητική επιστροφή της  Χρυσηΐδος στον Πατέρα της).

Καταλαβαίνουμε βέβαια το εύρος της απάτης της σύγχρονης επιστήμης σε θέματα υγείας: η σύγχρονος Επιστήμη συνέχισε την Θρησκευτική ρητορική η οποία είναι αυτή η οποία εγέννησε την πνευματική ασθένεια αποκόπτοντας τον Άνθρωπο από την Οντολογική του Πορεία: ως εξής: Θεωρήθηκε ότι ο άνθρωπος είναι υγιής όχι ως οντολογική πορεία (αυτή έπρεπε να ξεχασθεί) αλλά ως στιγμή σε σχέση ακινησίας με το Θεό: άρα η λήθη της θείας εξάρτησης θεωρήθηκε ως ασθένεια πνευματική: το ίδιο έγινε από την επιστήμη της Ιατρικής σε θέματα σωματικής υγείας: αποκομμένος ο άνθρωπος από την συμπαντική του πορεία ελησμόνησε ότι οι σωματικές του δυνάμεις σχετίζονται με την εκτύλιξη των συμπαντικών δυνάμεων μέρος των οποίων είναι, ελησμόνησε ο Άνθρωπος ότι  εν τη Οντολογική πορεία ο Άνθρωπος γνωρίζει άψογα πώς να ιατρεύει όλα τα του σώματος σε σχέση με τις άπειρες οντολογικές δυνάμεις μαζί με τις οποίες κινείται: αντιθέτως απομονωμένος στην γή θεωρεί ότι οι ασθένειες του σώματος  έχουν να κάνουν όχι με την δική του οντολογική πορεία άρα  είναι οι δικές του ασθένειες τις οποίες θα θεραπεύσει μέσα από την δική του οντολογική πορεία, αλλά αντιθέτως θεωρεί ότι υπάρχει ως θεός ένας τύπος σώματος και  ό,τι δεν υπακούει σε αυτόν τον τύπο σώματος είναι ασθένεια  η οποία οφείλεται όχι σε συμπαντκές ή άλλες δυνάμεις αλλά σε χαοτικά πράγματα τα οποία ολίγα ξέρουν: άρα ενώ στον Όμηρο οι  Ήρωες είναι Ήρωες διότι επικοινωνούν με το σύνολο των συμπαντικών και ανθρωπίνων δυνάμεων ελέγχοντας την πορεία τους άρα ασθένεια είναι η δική τους αδυναμία πορείας προς τον δικό τους Όλυμπο την οποία αποκαθιστούν ως γνώση και πράξη αποκαθιστώντας ουσιαστικά την δική τους υγεία, στην σύγχρονο εποχή αποκομμένος ο άνθρωπος από τον δικό του Όλυμπο και την δική του σωματικοπνευματική πορεία  και δεμένος στον κοινό επιστημονικό τύπο υγιούς σώματος τον οποίο ελάχιστοι ξέρουν (οι ιατροί) υποπίπτει στο ότι μόνος ο ιατρός μπορεί εν στάσει να τον κάνει «καλά» διότι όλα είναι σε σχέση όχι με την τεράστια Απολλώνεια κοινή Ηλιακή γνώση η οποία θεραπεύει τους Ήρωες αλλά σε σχέση με αυτά που ολίγοι ξέρουν (ιατροί): άρα όλα γίνονται σωματικά μακριά από κάθε συμπαντική κίνηση η οποία αποκαθιστά την ευρύτερη ατομική υγεία του κάθε ανωτέρου Ανθρώπου: ο Αχιλλέας ασθενεί όταν διακόπτεται η υγιής σχέση του με την Ολύμπια και Γήινη ηρωϊκή του πορεία την οποία ως γρηγοροπόδαρος και ωκύμορος (γρήγορη μοίρα) αποκαθιστά , ενώ ο σημερινός άνθρωπος ασθενεί όταν αυτή η διακοπή πλήττει το σώμα επειδή το σώμα δεν έχει καμμία γνώση της πνευματικής και ενορατικής οντολογικής συνεχείας του ανθρώπου και κάθε διακοπή των συμπαντικών δυνάμεων πλήττει το σώμα διότι βιαίως μοιραία οι συμπαντικές δυνάμεις έλκουν τον άνθρωπο στην οντολογική του συνέχεια (κάτι που λαθεμένα ονομάσθηκε θάνατος):αυτό εξάλλου είναι και το σημαντικό στοιχείο της εδώ έρευνάς μας:

Διατί ο Αχιλλέας δεν ασθενεί κατά τον τρόπο που ασθενεί ο σημερινός άνθρωπος, διατί ο Όμηρος πουθενά δεν αναφέρει ότι ο Αχιλλέας ασθενεί όπως το σύνολο των σημερινών ανθρώπων, διατί ο Όμηρος πουθενά δεν αναφέρει την ύπαρξη ιατρών ώστε να θεραπεύσουν τους Ήρωες κατά το σημερινό τρόπο που οι ιατροί θεραπεύουν τους ανθρώπους; (εάν βέβαια εξαιρέσουμε τις πολεμικές ωτειλές (πληγές) για τις οποίες αναφέρει ο Όμηρος: (Π28): «Αγαμέμνονα, Διομήδην και Ευρύπολον με  πολλά φάρμακα  τους περιποιούνται οι ιατροί (ο Μαχάων, ο Ποδαλείριος, ο Αγαμήδης κ.α): ας το προσέξουμε αυτό το σημείο: ο Αχιλλέας έχει την συμπαντική γνώση ότι είναι ωκύμορος ότι γρήγορα θα πεθάνει: οι Ήρωες ανήκουν και στο Σύμπαν ως ενορατική εσωτερική θέαση της συνεχούς χθεσινής σημερινής και αυριανής πορείας τους αλλά και στη γή ως σώμα το αποτελεί πρόσκαιρη κρυσταλλοποίηση της αενάου αιθέριας οντολογικής τους δύναμης, ξέρει ο Αχιλλέας ότι για ολίγο χρονικό διάστημα η οντολογική του δύναμη έγινε υλικοσωματική: άρα η Γνώση αυτή τον ωθεί στην Γρήγορη οντολογική του πορεία, για αυτό ο Όμηρος τον αποκαλεί ωκύποδα (γρήγορο): είναι Γρήγορος στο να ακολουθεί την Οντολογική του πορεία άρα δεν ασθενεί και δεν έχει ανάγκη ιατρού διότι γνωρίζει καλά την Οντολογική του πορεία: άρα ουσιαστικά ο Όμηρος και οι Ήρωές του  αρνούνται την ύπαρξη της εννοίας της ασθενείας όπως εμείς σήμερα  την εννοούμε:  Επειδή ο Αχιλλέας, ο Ήρωας, γνωρίζει  την οντολογική του  πορεία ασθένεια  σώματος δεν υπάρχει  διότι ο Ήρωας πιστά  ακολουθεί τον Ολύμπιο προχαραγμένο δρόμο:  άρα ο Αχιλλέας ποτέ δεν πρόκειται να ασθενήσει διότι θα ακολουθήσει πιστά τον οντολογικό του δρόμο,  προσωματκό, σωματικό και μετασωματικό.

Η ασθένεια γεννάται όταν ο Άνθρωπος λησμονήσει τον οντολογικό του δρόμο, ακινητοποιηθεί στην γή  και μοιραία θα πρέπει το Σύμπαν να τον καλέσει στην Οντολογική του συνέχεια: Ο σημερινός άνθρωπος ακινητοποιημένος στην γή έχει χάσει την θέαση της οντολογικής του συνεχείας , θεωρεί ως Υγεία την εδώ  γήϊνη ακινητοποίησή του,  και  ασθένεια την μοιραία κλήση του σύμπαντος στην συνέχεια της Οντολογικής του πορείας: συζητούμε δηλαδή για την πλήρη αντιστροφή του Ομηρικού μοντέλου όπου ο Αχιλλέας δεν ασθενεί ακριβώς διότι είναι συνεπής στην οντολογική του πορεία ξεπερνώντας ως ωκύπους γρήγορα την σωματικότητα χάριν και των επομένων σταδίων:  εάν  ο σημερινός   άνθρωπος ενθυμηθεί το σύνολο της οντολογικής του πορείας θα καταλάβει ότι ασθένεια και αρρώστεια και νόσος σώματος δεν υπάρχει παρά μόνον τρόπος εκτύλιξης των οντολογικών δυνάμεων οι οποίες εμπεριέχονται στο σώμα ώστε το σώμα να αναλυθεί στην οντολογική του πορεία.

Για αυτό ακριβώς το λόγο ουδαμού της Οδυσσείας δεν αναφέρεται ότι ο Οδυσσέας ασθενεί ή ότι ο Οδυσσέας χρειάζεται ιατρόν: ο Οδυσσέας γνωρίζει την πορεία του, ο Οδυσσέας  διά της Αθηνάς Σοφίας γνωρίζει άριστα το Νόστο του: αναλύει τις σωματικές οντολογικές δυνάμεις του κατά τρόπο τέλειο ώστε να δωρίζει τις οντολογικές δυνάμεις του σώματος στην Οντολογική του συνέχεια: άρα το Σώμα δεν υπακούει σε καμμία στάση η οποία το αποκόπτει από την οντολογική του συνέχεια ώστε να ασθενεί, να μην έχει δηλαδή το σθένος της συνεχείας:

Άρα επιτέλους από αυτό το πρίσμα θα πρέπει να αντικρύσουμε τις περιπλανήσεις του Οδυσσέως: από το πρίσμα δηλαδή ότι ο Οδυσσέας δεν ασθενεί διότι διά της Κινητικής περιπλάνησης  του Σώματος προσφέρει τις οντολογικές  δυνάμεις συνεχείας οι οποίες εμπεριέχονται στο σώμα και εάν μείνουν ακίνητες προκαλούν την ασθένεια (διότι πώς θα κινηθεί οντολογικά ο άνθρωπος εάν υιοθετήσει την πρόσκαιρη σωματική εμμενή υγεία;): άρα οι Λαιστρυγόνες κινούν την δύναμη του Σώματος προς συνέχεια επιβίωσης, όπως και η Σκύλλα και η Χάρυβδη προωθούν τις οντολογικές δυνάμεις του  σώματος οι οποίες πλήρως απελευθερώνουν τον άνθρωπο από κάθε δίλημμα: οι  Σειρήνες απελευθερώνουν εκείνες τις οντολογικές σωματικές δυνάμεις οι οποίες έχουν να κάνουν με τον πλήρη έλεγχό του όπως και η Κίρκη κατευθύνει το Σώμα προς την ανωτέρα Οντολογική πορεία: επίσης ο Άδης καταδεικνύει την πλήρη αιθέρια δυναμική του σώματος ώστε ο Οδυσσέας παύει να φοβείται κάθε μετάλλαξη των οντολογικών σωματικών δυνάμεων: ο Αίολος μαθαίνει στον Οδυσσέα την πλήρη ελεγξιμότητα των σωματικών οντολογικών δυνάμεων όπως και ο Κύκλωπας απελευθερώνει τις διπλές δυνάμεις του Σωματικού Είναι, το Σώμα ως Νόηση και ως Ύλη (για αυτό και ο Οδυσσέας Είναι Κανείς αλλά και Συκεκριμένος Οδυσσέας όταν σωθεί διότι το Σώμα υπάρχει ως στιγμή αλλά σε σχέση με το Σύμπαν είναι μηδαμινό, αυτή η διπολικότητα απαιτεί τα δύο μάτια που δεν έχει ο Πολύφημος).

Η απόφαση του Ιθακησίου Βασιλέως να απαρνηθεί την θεία ταυτότητα της Καλυψούς καταδεικνύει τον τρόπο Σωματικής Αθανασίας που επιλέγει ο Βασιλεύς της Ιθάκης: Η Πηνελόπη ως τράπεζα των Φυσικών Οντολογικών δυνάμεων οι οποίες αντιστοιχούν στον Οδυσσέα εκτυλίσσει τις οντολογικές δυνάμεις του Σώματος και το Σώμα του Οδυσσέως διά της Εστίας Ιθάκης, διά της Πηνελόπης και του Τηλεμάχου εκτυλίσσει όλες εκείνες τις οντολογικές δυνάμεις ώστε να καταστή το Σώμα μέσον ολοκλήρωσης της γήϊνης πορείας συγχρόνως όμως να δοθεί στην Οντολογική του πορεία ώστε να μην ασθενήσει (να μην χάσει το σθένος της συνεχείας του): Διά της Πηνελόπης ο Οδυσσέας δείχνει ότι το Σώμα είναι Αθάνατο διότι η Φύση-Γυναίκα πάντοτε θα  του προσφέρει τα τέκνα συνεχείας: διά του Τηλεμάχου ο Οδυσσέας καταδεικνύει την Οντολογική σθεναρή πορεία  του Σώματος διότι ο Τηλέμαχος είναι η Συνέχεια  του Οδυσσέως (για αυτό εξάλλου μαζί διαπράττουν την μνηστηροφονία δηλαδή το θάνατο κάθε τι που καθιστά το Σώμα και την Ζωή αισχρά υλική).Άρα η λέξη ασθένεια στον  Όμηρο αγνοείται διότι οι Ήρωες έχουν πάντοτε το σθένος της Οντολογικής συνεχείας τους μέρος της οποίας είναι και η Σωματική εκτόνωση και εκτύλιξη, το Σώμα στον Όμηρο δεν αντιμετωπίζεται ως ισορροπία ορμονών και πρωτεϊνών κ.λ.π αλλά ως σύνολο οντολογικών δυνάμεων οι οποίες διά του Σώματος κινούνται στην Ατομική και Χαοτική πορεία του Ατόμου, άρα ο κάθε Ήρωας ο κάθε  Άνθρωπος είναι Υγιής κατά το δικό του οντολογικό τρόπο και δεν μαζοποιείται ο Άνθρωπος σε σχέση με τις κοινές επιβαλλόμενες για όλους τους μαζοποιημένους ανθρώπους κοινούς κανόνες δήθεν σωματικής κοινής υγείας της σημερινής αντιοντολογικής επιστήμης.