Ποια είναι η διαφορα γνώσης και σοφίας;

 

Ποια είναι  η διαφορα γνώσης και σοφίας;

Είναι σαφές  ότι η Γνώση και η  Σοφία (σκεπτόμαστε το Tractatus-Logico-Philosophicus του Βιτκενστάϊν) αποτελούν δύο τελείως διαφορετικές πνευματικές και αξιακές συνθήκες, μεταβητές και άρα καταστάσεις. Η Γνώση είναι Οδός και Δρόμος ενώ η Σοφία είναι Κατάσταση, η Γνώση είναι Κίνηση ενώ η Σοφία είναι Ακινησία, η Γνώση είναι η Οδός προς την Ιθάκη ενώ η Σοφία είναι η Ιθάκη: Άρα ο Οδυσσέας όταν κατέκτησε την Γνώση έφθασε στην Σοφία της Ιθάκης, άρα η Γνώση είναι η Αιτία κατάκτησης της Σοφίας, άρα η Γνώση είναι το Γίγνεσθαι ενώ η Σοφία είναι το Είναι.

Η Γνώση είναι κατ΄αρχάς συν-είδηση ότι το Εδώ-Είναι είναι κάτι το ατελές άρα κάτι το οποίο θα πρέπει διά της Συν-εχείας του (όσα Συν-Έχει ο κόσμος και ο Άνθρωπος διά της Γνώσεως Συν-λέγονται άρα Συλλέγονται) να από-καλύψει όλα όσα κρύβει ως δύναμη και ενέργεια προκειμένου η γνωστοποίησις όλων αυτών να οδηγήσει στην  περαιτέρω πορεία, συνέχεια, ολοκλήρωση: άρα η Γνώση είναι Από-κάλυψη ήδη υπαρχόντων  στρωμάτων άρα δεν υπάρχει Γνώση του μηδενός, δεν υπάρχει Γνώση εκ της Αρχής  αλλά Γνώση διά Μέσου ήδη Υπάρχοντος: Για αυτό ακριβώς το Λόγο οι Άνθρωποι ως Τέτοιοι Είναι Σοφοί εάν δοθούν στην Μη Οδό  του Χάους, ο Λόγος όμως μόνον διά της Γνώσεως καθιστά τους Ανθρώπους Σοφούς (δηλαδή μη έχοντας ανάγκη περαιτέρω περιπλανήσεων ερευνών και οδών, άρα οι Θεοί είναι Σοφοί διότι είναι Ακίνητοι ως μετέχοντες της Ωλοκληρωμένης Γνώσεως, ενώ οι Άνθρωποι Γνωρίζουν διότι Κινούνται στην διά Μέσων παραγωγή και γένεση Γνώσης).

Άρα Σοφία είναι η Μετοχή σε Κάτι το οποίο δεν από-καλύπτεται έτι περαιτέρω: ο Δίας  είναι  Ίσος με το Φώς (Σοφός) διότι βλέπει το Όλον και δεν χρειάζεται στρώματα από-Κάλυψης άρα να Γίγνεται ως Ων (Γνώστης): Η Γνώση είναι η Εν-Συναίσθηση του Ανθρώπου ότι το Όλον είναι Κεκαλυμμένον και θα  πρέπει να Από-καλύπτεται φαινόμενο το φαινόμενο. Άρα η Γνώση είναι Πορεία ενώ η Σοφία Στάση, η Αθηνά στον Όμηρο Ίσταται  διότι είναι Ίση με το Φώς του  Όλου (Σοφή) ενώ ο Οδυσσέας περιπλανάται διότι πρέπει να  Γνωρίσει τα στρώματα του  Όλου (η Κίρκη είναι το Στρώμα της νίκης κατά του ζωώδους, ο Αίολος είναι το Στρώμα του Ελέγχου του μυαλού κ.ο.κ.).

Οι δομές λοιπόν της Γνώσης και της Σοφίας εγεννήθησαν όταν οι Άνθρωποι διεχώρισαν το Σύμπαν σε κάτι το Ήδη Ακίνητον Αιωνίως Υπάρχον και σε κάτι το Γενόμενον εν κινήσει  Τώρα: Σοφόν είναι αυτό το οποίο Ήδη Υπάρχει ως Ακίνητος Ουρανός ενάντια σε κάθε ροή αλλαγής, άρα η Ισότητα προς το Φώς χωρίς καμμία ανισορροπία νέας γνώσης είναι η Σοφία: η Αθηνά η οποία έρχεται από τον Ήδη Σοφό Νού του Νεφεληγερέτου Διός είναι Σοφή  διότι μετέχει του Ήδη Όντος: αντιθέτως ο Ηρακλής επειδή ακριβώς πρέπει να κινηθεί ώστε  διά των Άθλων (εκτύλιξη Φύσης και δυνάμεων) να αποκαλύψει κάθε κρυμμένη δύναμη Φύσης και Ανθρώπου είναι Γνώστης: άρα η Σοφία προϋπάρχει ενώ η Γνώση μεταϋπάρχει: άρα ο πλανήτης Κρόνος περιγράφει σχηματικά τέλεια την Σχέση Σοφίας και Γνώσης: η Σοφίια είναι η Εν-όραση της Ολικής Κατάστασης , εντός της ως μικρότερος κύκλος κινείται ο μικροκύκλος της Γνώσης: άρα ο Κ(Χ)ρόνος είναι η διάρκεια η οποία απαιτείται ώστε ο Άνθρωπος να κινηθεί από τον Ένα  κύκλο προς τον Άλλον: καλύπτοντας κάθε κενό: διότι η Πορεία από την Γνώση έως την Σοφίαν είναι η πορεία Από-Κάλυψης και Κάλυψης κάθε κενού προκειμένου όλες οι δυνάμεις να Από-καλυφθούν ολοκληρώνοντας το ταξίδι του Ανθρώπου από την Γνώση προς την Σοφία:

Αυτό το έπραξε κατά εξαιρετικά αποτελεσματικά τρόπο (όσο και σχηματικό) η Χριστιανική θρησκεία, στηριζομένη στον πλήρως σχηματικό Πλατωνικό και  Αριστοτελικό τρόπο: Ήδη στην παλαιά διαθήκη έχουμε το Σοφό Παντογνώστη Δημιουργό θεό και τους Αδάμ και Εύα οι οποίοι τρώγουν και εσθίουν (εσωτερικεύουν δηλαδή) την Γνωσιακή Πορεία του Κόσμου και  του Ανθρώπου (όπως έναντι των Σοφών Θεών έκανε ο Οδυσσέας, δεν είναι τυχαίο ότι έναντι του Γνώστη Οδυσσέα στην Οδύσσεια αντιπαρατίθεται η Σοφή Αθηνά, επίσης δεν είναι τυχαίο ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν είχον Θεά της Γνώσης αλλά η Αθηνά ήταν  Θεά της Σοφίας, επεφύλαξαν την πορεία  Γνώσης στον Απόλλωνα στο θεό της Γνώσης  προκειμένου να καταδείξουν ότι η Γνώση είναι η Ηλιακή Περιπλάνηση του Ανθρώπου ώστε διά της Φύσης να αποκαλυφθεί στον περιπλανώμενο το Όλον: δεν είναι τυχαίο ότι ο  Απόλλωνας περιπλανάται διά της Μουσικής αποκαλύπτοντας Φυσικά Στρώματα και Ήχους, είναι Εκήβολος τοξεύει ώστε να επιτυγχάνει νέες αποκαλύψεις και έπειτα από κάθε στόχο να προχωρεί στον Επόμενο, δεν είναι τυχαία ο Πύθιος Απόλλωνας αυτός ο οποίος  πληροφορεί για Γνώσεις, επίσης δεν γεννάται απευθείας εκ του Διός αλλά διά της Γυναικός Λητούς ώστε η Γνώση να βαδίζει όλο το φυσικό δρόμο αποκάλυψης: Συγκρίνοντας λοιπόν τις γεννήσεις της Αθηνάς Σοφίας και του Γνωστικού Απόλλωνος κατανοούμε μία κορυφαία διαβάθμιση της Σοφίας και της Γνώσης εκ μέρους των Προγόνων μας: η  Σοφία ήδη Είναι μέσα στο Νού του Όλου ενώ η Γνώση κατακτάται διά της πορείας του Νοός εν τη Φύσει ( ο Απόλλωνας γεννάται εκ Γυναικός) ώστε ο Άνθρωπος να γνωρίσει όλα τα επίπεδα του Όλου: άρα η Σοφία είναι Στιγμή ενώ η Γνώση κύκλος πορείας επιστροφικός  στο Σημείο της πρώτης και τελευταίας Σοφίας. Για αυτό ο πάνσοφος Όμηρος θέτει την Αθηνά στο μέρος των Αχαιών ενώ τον Απόλλωνα στο μέρος των Τρώων: θέλει να προσφέρει τον πράγματι Ωραίο Νικητή Άνθρωπο αυτόν ο οποίος τελικά διά της Γνώσεως φθάνει στην Σοφία και όχι στην Απλή περιπλάνηση, διότι η Ιθάκη είναι η κατάκτηση της Σοφίας μιάς και πλέον αντιπροσωπεύει τον τέλος κάθε περιπλάνησης και την απαρχή της Σοφής ηρεμίας, δηλαδή της Απόλαυσης του Ακινήτου και Ήδη Υπάρχοντος Όλου ( για αυτό και η Αλήθεια και Σοφία στον Όμηρο αποδίδεται με το επίθερο «ατρεκής»: Η Σοφία είναι η κατάσταση ατρεκείας δηλαδή με περαιτέρω κίνησης και κάθε είδους τρομερής διακύμασης).

Ας επιστρέψουμε στον Αδάμ και στην Εύα: η παλαιά διαθήκη φωτίζει μία άλλη σημαντική πλευρά της σχέσης Σοφίας και Γνώσης: Η Σοφία δεν μπορεί να εμποδίσει την Γνώση, ουσιαστικά είναι δύο συμπαντικά στάδια τα οποία θα πρέπει να βαδισθούν: όταν ο θεός ως Σοφός επιβλέπει το Όλον ως Τέτοιο (είναι Σοφός διότι επιβλέπει το Όλον): όμως επιβλέπει όλα όσα συνέβησαν συμβαίνουν και θα πρέπει να συμβούν: άρα ο Σοφός θεός είναι Σοφός διότι βλέπει το Όλον, εντός του Οποίου θα πρέπει όλα να εκτυλιχθούν: αυτό όμως δεν μπορεί να το πράξει ο Θεός διότι είναι Σοφώς Ακίνητος: άρα η Γνώση του Ανθρώπου θα πρέπει να εισέλθη στο Σοφό Όλον που βλέπει ο θεός και διά της Γνώσεως να κτίσει κάθε σκέψη και πράξη  με όπλο την Αμαρτία και την Σωτηρία: Αμαρτία είναι η Πορεία Γνώσης και Σωτηρία είναι η Επιστροφή στο Σοφόν. Άρα  είναι εξαπάτηση  όσα διδάσκονται για τον παράδεισο, τον Αδάμ και την Εύα και η όλη θεολογία που έχει στηθεί γύρω από όλα αυτά: ο Αδάμ  και η Εύα απλά ολοκληρώνουν την πορεία του Σοφού Θεού διότι όσα βλέπει ο Σοφός Θεός διά της Γνωσιακής πορείας του Ανθρώπου αποκαθίστανται ως βιωμένα άρα τώρα το όλον μπορεί να Είναι ολοκληρωτικά Σοφόν διότι έχουν αποκαλυφθεί όλες οι δυνάμεις του (για αυτό η βίβλος συζητεί για την τελική αποκατάσταση του παντός αν και ψεύδεται διότι κανένας φόβος κόλασης ή απωλείας δεν υπάρχει, ή σε τίποτε ο άνθρωπος δεν είναι αμαρτωλός σε σχέση με το θεό, απλά όλοι ικανοποιούν την οντολογική των Αποστολή ώστε η ηΣοφία διά της Γνώσης να αυτοαποκατασταθή).

Τα ίδια περίπου θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε και για την ιστορία του Διός και του Προμηθέως: ο Δίας είναι ο Σοφός Παντεπόπτης του Όλου ο οποίος Ήδη Είναι εν τω Όλω άρα δεν χρειάζεται την Κίνηση της Γνώσεως: Επιβλέπει ως Σοφός, Ίσος με το Φώς, έχει πλήρη θέαση διότι έχει όλο το Φώς, για αυτό και είναι Σοφός (δεν είναι τυχαίο ότι ο  Οδυσσέας διά της Γνώσεως σταδιακά γίγνεται Σοφός διότι σταδιακά εκτυλίσσεται το Φώς των Από-καλύψεων, συζητούμε ότι ο Σοφός ορά την Δύναμιν ενώ η Γνώση προσφέρει την  Σοφία της διαχώρησης της Μορφής από την ύλη και ο Γνωστικός γίγνεται Σοφός διότι βλέπει την μορφή αποχωρισμένη από την Ύλη  ως αγνή Οντολογική Δύναμη, η  Σοφία ασχολείται με την Αγνή Οντολογική δύναμη ενώ η Γνώση  ασχολείται με την ανάμειξη Μορφής και ύλης ώστε αυτή η μίξη μέσα από την Γνώση να καταστή Σοφία(για αυτό και ο Οδυσσέας έμεινε επτά χρόνια στην Καλυψώ ώστε να κατανοήση ότι η Μορφή των θεών ως Ύλη και Σώμα και Πορεία είναι διαφορετική από την Μορφή των Ανθρώπων ως Ανθρώπινο Σώμα (για αυτό και ο Αριστοτέλης αφιέρωσε όλο το Ζ βιβλίο των Μεταφυσικών σε αυτήν την Γνώση Μορφής και Ύλης, ο Σοφός όταν καταλάβη ότι αυτή η Μορφή με αυτήν  την Ύλη παράγει αυτήν την κίνηση τότε η Γνώση αυτή κλείει την περίοδο Σοφίας και από-καλύπτει την Ουσία του Ανθρώπου και κάθε όντος):

Ο Δίας λοιπόν είναι Σοφός διότι γνωρίζει την οντολογική πορεία του Ανθρώπου, δεν θέλει να την αλλοιώσει ώστε ο Άνθρωπος να γνωρίσει με το δικό του τρόπο όλα όσα εμπεριέχονται σε αυτήν την Οντολογική δύναμιν αλλά παραμένουν ανενεργά: ο Προμηθέας όμως ως  Τιτάν Ήδη Είναι Σοφός αλλά επειδή είναι υπό του Διός και ηττημένος Τιτάν εθέλει να προχωρήσει την Συμπαντική Διαδοχή: για αυτό και προσφέρει όχι Σοφία στους Ανθρώπους (αυτό είναι αδύνατον διότι ήδη ο Δίας είναι ο παντεπόπτης του όλου ως ακίνητος θέασις) αλλά Γνώση, ουσιαστικά τους κινεί ώστε διά της οντολογικής πορείας του Νοός και του Ήθους να από-καλύψουν όσα ενυπάρχουν στον Άνθρωπο και στην Γή ως Τέχνη και Πόλις ώστε η Γνώση να από-καλύψει όλα τα σκαλοπάτια επιστροφής στο Σοφό Δία: το ότι η Γνώση επιστρέφει στη Σοφία το καταλαβαίνουμε διότι η Γνώση τρέφεται με όσα ήδη υπάρχουν στην Σοφία  για αυτό και ο Οδυσσέας επιστρέφει, οι χριστιανοί επιστρέφουν στην βασιλεία του θεού κ.λ.π: επίσης η  Γνώση είναι εκμαίευση όσων ήδη ενυπάρχουν στην Σοφία  για αυτό και η Αθηνά Σοφία ήδη έχει ωθήσει τον Οδυσσέα στην Ιθάκη απλά ο Βασιλεύς της Ιθάκης πραγματοποεί ως Γνώση όσα ήδη ως Σοφία έχει τελειώσει, αυτό είναι πολύτιμο και για την δική μας ζωή: ό,τι και αν κάνουμε ως Γνώση (πορεία, σκέψη, πράξη, ήθος, βίωμα) είναι επιστροφικός δρόμος στην Ήδη υπάρχουσα Σοφία η οποία για κάθε ένα από εμάς ήδη έχει κανονίσει τα πάντα: για αυτό η σχέση Μοίρας και Ανθρώπου είναι σχέση Σοφίας κα Γνώσης: ό άνθρωπος γνωρίζει μόνον όσα ως ήδη ακίνητα υπάρχουν στην Σοφία της Μοίρας και ο άνθρωπος τα κινεί και τα αποκαλύπτει  διά της Γνώσης: η ταύτισις Γνώσης και Σοφίας η πλήρης επιστροφή του Ανθρώπου βλακωδώς ονομάσθηκε θάνατος και επίτηδες  έγινε ο μπαμπούλας της υπόθεσης διότι ο Άνθρωπος δεν πρέπει να γνωρίσει την μεγίστη Αλήθεια η οποία φωτίζοντάς τον καταργεί ένα σωρό εξουσιαστών: ο Άνθρωπος  ήδη γνωρίζει δρόμους ατομικής Σοφίας, όλα όσα θεωρεί ότι τον ενώνουν με τους Άλλους είναι ανθρώπινες επινοήσεις: η ατομική γνωσιακή Οδυσσεϊκή πορεία τον οδηγεί στην Ατομική Οντολογική του Σοφία η οποία θα γίνει αντιληπτή μετά θάνατον: για αυτό και σε τίποτε η θρησκεία η φιλοσοφία η επιστήμη δεν βελτίωσε τον κόσμο μάλλον τον αποκτήνωσαν όλα αυτά τα ανθρώπινα επινοήματα: διότι έκρυψαν την μεγίστη αλήθεια: γνώση δεν είναι η γνώση ιδεών και αξιών άλλων ανθρώπων ή θεών: αλλά η οδυσσεϊκή γνώση επιστροφής στην ατομική σοφή Ιθάκη. Ο κάθε ένας από εμάς είναι Σοφός σε ένα πολύ συγκεκριμένο οντολογικό κομμάτι άρα καλείται να γνωρίσει την οδό αυτής της επιστροφικής Σοφίας: τα διάφορα συστήματα παραγωγής κοινής δήθεν σοφίας και γνώσης αποβλακώνουν τον άνθρωπο και τον κρατούν φυλακισμένο επί γής: για αυτό πλέον η φιλοσοφία δεν μπορεί να κάνει το βήμα από την Σοφία προς την Γνώση και έχει καταντήσει ένα είδος που γεννά τεχνικές επιβίωσης (ψυχανάλυση) και διάφορα life style. Ας γίνουμε λοιπόν με τον δικό μας τρόπο γνωσιακά Σοφοί.