Μελετώντας ένα κείμενο του κ.Στυλιανού Ράμφου.

 

Μελετώντας ένα κείμενο του κ.Στυλιανού Ράμφου.

Εμελέτησα κάποιο κείμενο του εκλιπόντος φιλοσόφου κ.Ράμφου, κατενόησα κατά τον καλύτερο τρόπο γιατί ήταν εκλεκτός των τηλεοπτικών καναλιών. Ας αναφέρω ότι ακούγοντας τον κ.Ράμφο από την τηλεόραση εσχημάτιζα συνεχώς την άποψη ότι μάλλον είναι ευπειθής και προσηνής, μη προκαλών αντιδράσεις και άγχος άρα εκλεκτός. Όσες φορές τον άκουσα ένοιωσα σαν το μικρό παιδί το οποίο παίζει αμέριμνο σε μία παραλία και ήσυχο ακούει τις παραινέσεις της Μητέρας του για το τι πρέπει να προσέχει. Εσχημάτισα την άποψη ότι η σχολή αυτή των φιλοσόφων δεν πρόκειται ποτέ να ταράξει τα ήρεμα νερά καμμίας παραλίας, κανενός συστήματος. Όπως είπε εξάλλου και ο κ.Γιανναράς, ο Ελληνισμός σώθηκε επί οθωμανοκρατίας επειδή οι Έλληνες και οι Ελληνίδες άναβαν τα καντήλια  τους και τα κεριά τους σε αγίους στο εικονοστάσι του σπιτιού τους και  στις εκκλησίες, όχι επειδή έφερον μέσα τους το πανάρχαιο ηρωϊκό ιδεώδες εκ του Ομήρου, εκ της Σπάρτης, εκ των Ηρώων του Ελληνισμού. Είπαμε: ο κάθε κόσμος είναι προτύπωση του πραγματικού κόσμου: έχει το εξώστρωμα, το μεσόστρωμα, το υπόστρωμα. Η επιφάνεια πάντοτε κυβερνά, το βάθος περιμένει υπομονετικά να έλθει κάποτε και αυτό και να γίνει επιφάνεια.

Ο κ.Ράμφος δεν  ήταν ρηξικέλευθος και καινοτόμος φιλόσοφος, Στην εργασία του για τον Νίτσε, την οποία εμελέτησα, αδυνατεί να κατανοήσει το βάθος του τεραστίου βουλησιοκράτη  αλλά και ιυπαρξιστού Γερμανού φιλοσόφου, το εύρος του Χάους στο οποίο οδηγεί ο Νίτσε την Έλλογον Φιλοσοφίαν, προκειμένου να της αφαιρέσει το Σωκρατικό και Πλατωνικό στήριγμα της Μεταφυσικής και να την αφήσει στο πραγματικό στήριγμα του ορμεμφύτου βιώματος πέρα από την λευκή μυθολογία της μεταφυσικής σύμφωνα με τον Ντεριντά. Ο κ.Ράμφος – έχω την αίσθηση- ότι εκινήθη γύρω από έναν στείρο Ανθρωποκεντρισμό, νεοδυτικού και μεταχριστιανικού τύπου, για αυτό εκινήθη ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα παρακλάδια του Ομηρικού Ανθρωποκεντρισμού: στο χριστιανισμό και στον μεταπροτεσταντικό ορθόδοξο σοσιαλισμό. Είναι ο φιλόσοφος ο οποίος δεν μπορεί να φαντασθή τον κόσμο χωρίς αυτόν τον  Άνθρωπο, ή με έναν Άνθρωπο τελείως διαφορετικό, όπως τον περιγράφει ο Νίτσε: Άνθρωπο της Οντολογικής του Πορείας, χωρίς σταθερά Μορφή και Ένυλο Είδος, περιπλανώμενος συμπαντικά από κόσμο σε κόσμο, από τους Λαιστρυγόνες στον Κύκλωπα και στην Κίρκη, χωρίς  Ιθάκη, Οντολογική Μορφή άπειρο πέρα από τα όρια του Λόγου. Δεν μπορεί ο κ.Ράμφος να φαντασθή ότι ο Άνθρωπος είναι απλά μία από τις άπειρες μορφές του όλου χωρίς σταθερά ιδέα και αξία ύπαρξης, στιγμή σε μία οντολογική συνέχεια η οποία θα μεταφέρει τον Άνθρωπο με πολλές Μορφές και  Είδη σε πολλούς Ωκεανούς Όρη και Κόσμους.

Μέσα λοιπόν από την εργασία του κ.Ράμφου με τίτλο: «Νιτσε για καλό γούστο» (Εκδόσεις Αρμός, Αθήνα, 2009) κατάλαβα ότι ο κ. Ράμφος διαφωνεί με τον Νίτσε σε ένα πολύ σημαντικό σημείο: Ενώ ο Γερμανός φιλόσοφος δέχεται ότι αυτό το μοντέλο Ανθρώπου το οποίο πλάσθηκε μέσα από την πλατωνική ιδέα του αγαθου, την αριστοτελική θεωρία της ηθικής, της χριστιανικής μεταφυσικής πραγματωμένης αγάπης και της σοσιαλιστικής φυλάκισης του καλού και αγαθού ανθρώπου στα όρια της κοινωνίας (πράγματι πρέπει πολύ να κουράσθηκε ο μάρξ για να μικρύνει το άπειρο σύμπαν σε μία αταξική γήϊνη περιορισμένη κοινωνία ανθρώπων) αυτό το μοντέλο σύμφωνα με το Νίτσε θα εκλείψει μέσα από την αποκάλυψη της επομένης Οντολογικά ισχυρής Εικόνος του πραγματικά Οντολογικού Υπερ ανθρώπου (υπέρ με την  έννοια ότι ο Άνθρωπος του Νίτσε ακολουθεί την δύναμιν ως τέτοια και όχι την ιδέα της δύναμης ώστε να κλεισθεί σε μυαλό,ακολοθώντας ο Νιτσεϊκός Υπεράνθρωπος την δύναμιν ως τέτοια δεν κλείεται σε καμμία ιδεά, σε κανένα μεταφυσικό σύστημα ακολουθώντας την οντολογική δύναμιν (μέρος της οποίας είναι και ο παροδικός άνθρωπος του κ.Ράμφου και ο παροδικός κόσμος μας ). Ο κ.Ράμφος αδυνατεί να φύγει από όσα έχουν ετοιμάσει φιλόσοφοι και θρησκείες για αυτόν τον κόσμο, για αυτόν τον Άνθρωπο, δεν μπορεί να φανταασθεί ένα άλλο χθές και ένα άλλο αύριο: Είναι ένας φιλόσοφος ιερέας ο κ.Ράμφος φέρων  σκληρό το αίσθημα της αμαρτίας και του καλού και του κακού: Σύμφωνα με το χριστιανισμό και το μεγάλο παρακλάδι του τον μεταπροτεσταντικό σοσιαλισμό (ποτέ ίσως δεν κατάλαβε ο εκλιπών ότι ο γερμανικός ανθρωποκεντρικός προτεσταντισμός δημιούργησε και το μάρξ και την σοβιετική ένωση ώστε ο άνθρωπος είτε στον χριστιανικό ναό είτε στον ναό της αταξικής κοινωνίας να νοιώθει ότι ως πίστη είναι ένα με το θεό, ένας άνθρωπος χωρίς θρησκεία (εκκλησιαστική ή κοινωνική) θα καταργούσε τον δυτικό κόσμο: και το μεγάλο του στήριγμα: τον υποταγμένο σε θρησκεία και κοινωνικά συστήματα άνθρωπο: διότι ο άνθρωπος χωρίς κάθε τύπο θρησκευτικής (χριστιανισμός) ή πολιτικής θρησκείας (μαρξισμός) μένει νιτσεΙκώς μόνος, απελευθερώνεται, και προχωρεί στην νιτσεϊκή ατομική οντολογική πορεία; Αυτό είναι βδέλυγμα για τον κ.Ράμφο. Ο άνθρωπος του κ.Ράμφου πρέπει να ανήκει σε μία μεταφυσική, σε μία φυλακή ιδεών και αξιών, αλοίμονο εάν του αφαιρέσουμε όλες τις σωκρατικές ιδέες και αξίες και τον αφήσουμε με τα πόδια του Σοπενάουερ και του Νίτσε: ως ωκύπους Αχιλλεύς θα ξεφύγει και πλέον ο κ. Ράμφος θα είναι φιλόσοφος σε ένα κόσμο χωρίς ακροατές.

Διότι τελικά αυτό φοβείται ο κ,.Ράμφος: την νιτσεϊκή ανεξέλεγκτη Ατομικότητα: αυτήν που κατά Ηρακλείτειο τρόπο  ξεφεύγει έχοντας πλήρες το οντολογικό οδικό σχεδιάγραμμα. Εάν ο Άνθρωπος δεν ανήκει σε μία εκκλησία σε μία ιδεολογία σε μία μεταφυσική χίμαιρα είναι νεκρός σύμφωνα με τον κ.Ράμφο. Ω ς καλός περιγραφητής  φωτογράφος φιλόσοφος ο κ.Ράμφος απολαμβάνει τον κόσμο όπου ευρέθη, διότι ακριβώς εγεννήθη σε αυτόν τον κόσμο: δεν σκέπτεται να αλλάξει τίποτε: οι τοίχοι του είναι εντάξει, επιχρισμένοι με ασφαλή θρησκευτική και πολιτική μπογιά, όλα είναι μία χαρά: αυτός που φταίει σύμφωνα με τον κ.Ράμφο είναι ο Άνθρωπος ο οποίος παραμένει συνεχώς σε μία νηπιώδη κατάσταση, σε μία συνεχή ανωριμότητα και δεν θέλει να παραδεχθεί ότι δεν πταίει το σπίτι, το οποίο πολύ ωραία το έχουν βάψει οι θρησκείες και οι λοιποί πολιτικοί λυτρωτές, αλλά σύμφωνα με τον κ.Ράμφο πταίει ο Άνθρωπος ο οποίος δεν θέλει να σκλαβωθεί ολοκληρωτικά στο σπίτι όπου μένει αρνούμενος κάθε άλλη οντολογική πορεία. Σύμφωνα με τον κ.Ράμφο Εδώ Έξω από τον άνθρωπο υπάρχει το καλό, σε κάποια θρησκεία σε κάποιο πολιτικό σύστημα και ο άνθρωπος θα πρέπει να τσακισθεί να το εύρη και να το  ζήση: σύμφωνα με τον κ. Ράμφο η Νιτσεϊκή δύναμη η οποία ως οντολογική  συνέχεια καίει τον άνθρωπο της οντολογικής βούλησης εσωτερικώς είναι χίμαιρα, όλα είναι καλά σύμφωνα με τον κ.Ράμφο σε αυτόν τον κόσμο, αρκεί να ευρεθή η σωστή εκκλησία και το σωστό κόμμα.

Σύμφωνα με τον κ.Ράμφο από τα νιτσεϊκά γραπτά απουσιάζει ή  έννοια της Αληθείας και της Ηθικής Ευθύνης: Ακριβώς αυτό είναι και το μεγάλο εμπόδιο στην φιλοσοφική πορεία του κ.Ράμφου: πιάσθηκε ως πνευματικός και ηθικός ναυαγός από την Αλήθεια του, βλέπει την στεριά της  Γής ως την μόνην Γή στο σύμπαν, άρα και η Αλήθεια του είναι η καθολική Αλήθεια: το ότι ο Νίτσε είδε την Γή όχι ως ναυαγός επιζητών  απεγνωσμένως κάποια σωτήρια Αλήθεια αλλά την είδε ως Ηνίοχος ενός οντολογικού άρματος που άφηνε όλο και πιο πίσω την Γή, αυτό ούτε που περνά από το μυαλό του κ.Ράμφου: το ότι η  Αλήθεια είναι η  Σειρήνα κάθε εξουσίας και ο Νίτσε ως Οδυσσέας την επέρασε συνεχίζοντας στην οντολογική του Ιθάκη, ούτε που περνά από το περιγραφικό και εμμονικό με τις αλήθειες μυαλό του κ.Ράμφου. Ο κ.Ράμφος είναι γήϊνος φιλόσοφος, βλέπει ότι όλα έγιναν καλώς και αγαθώς από ένα θεάνθρωπο ή από έναν εμπνευσμένο πολιτικό θεάνθρωπο, πάντως δεν μπορεί να διανοηθεί νιτσεϊκώς μία γή χωρίς θείους ή ανθρωπίνους κυβερνήτας και χωρίς προσκυνητάς:  το μεγάλο  πρόβλημα του κ.Ράμφου είναι ότι ο άνθρωπος περιπλανάται σε λάθος χώρο,πρέπει οπωσδήποτε να εύρη  την εκκλησία του ή το κόμμα του. Αλλοιώς κινδυνεύει να ελευθερωθεί  από κάθε ιδεολογία και ηθική και να τραβήξει νιτσεϊικώς προς την ιδική του Ιθάκη: σε ένα κόσμο με ελευθέρους ανθρώπους ποιος θα έχει ανάγκη  τον κ.Ράμφο.

Ο κ.Ράμφος είναι γνήσιο πλατωνικό αντίγραφο: καθαρά πολιτικός φιλόσοφος. Χωρίς πόλη, πολίτες, ακροατήριο, συστήματα θρησκευτικής και κοινωνικής ελεγξιμότητας, ο κ.Ράμφος νοιώθει μοναξιά, διότι δεν είναι Φιλόσοφος πορείας και αυτοκίνησης, είναι απλά μεταφοορέας αληθειών άλλων, ο ίδιος δεν ξέρει πώς να περπατήσει, έμαθε στα βιβλία άλλων. Ενώ ο Νίτσε έμαθε την αυτοκίνηση στην Άπειρο Οντολογική πορεία προς την χαοτική δική του Ιθάκη (κάτι που τον τρέλλανε)ο κ.Ράμφος τρέμει την τρέλλα  και κατηγορεί ως αδιέξοδο τον Νίτσε: θέλει να μείνει λογικός και τίμιος: όλα είναι καλά  σε μία γή μέχρι που ο κάθε ένας από εμάς όταν έλθη το πλήρωμα του οντολογικού χρόνου που τρέμει ο κ.Ράμφος , τότε ο κάθε ένας από εμάς θα ακολουθήσει την ατομική νιτσεϊκή σωτήρια πορεία του. Διότι ο Νίτσε είναι το αύριο σε ένα χθές που τόσο ωραία περιγράφεται από τον κ.Ράμφο. Για αυτό τελικά ο κ.Ράμφος ήταν ο αγαπημένος των καναλιών: διότι διαιωνίζοντας τα προβλήματα κρύβεις την νιτσεϊκή λύση της υπεράνθρωπης οντολογικής ατομικής αναχώρησης: άρα οι τηλεθεατές βλέπουν το πρόβλημα και χαίρονται μαζί με τον κ.Ράμφο στο ότι κάποτε θα ευρεθή η λύση του.Ποιός τώρα να ασχολείται με το Νίτσε: κάπου στο πρόβλημα θα υπάρχει και η λύση.