Αναλύοντας την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

 

Αναλύοντας την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

Η εικόνα του Αγίου Γεωργίου στηρίζεται σε μία σημαντική αντίθεση, η οποία διατρανώθηκε μετά τα Μεταφυσικά του Αριστοτέλους: Επάνω στον ίππο έχουμε την ανθρώπινη μορφή του Γεωργίου και από κάτω από τον ίππο έχουμε την τερατώδη μορφή του δράκοντος: άρα: η εικόνα αυτή αποτελεί ύμνο στο μεγαλείο της ανθρωπίνης μορφής όπως αυτή ανακαλύφθηκε από τον Αρστοτέλη: ως μορφή ωραία, η οποία συγκεντρώνει το  είδος και την ύλη του ωραίου, του νοός, του λόγου, και της ηθικής. Η ανθρωπίνη μορφή αποτελεί έκφανση των ωραίων εκείνων δυνάμεων  οι οποίες σμιλεύονται μέσα από το Λόγο και προσφέρουν τις δυνάμεις της αρμονίας, της συμμετρίας, της ισορροπίας: επίσης προσφέρουν τη γνώση του καλού και ωφελίμου και οδηγούν στην πράξη του καλού και του πρέποντος.

Ο δράκων αποτελεί το αντίθετο της ανθρωπίνης μορφής:: Αποτελεί το χαώδες, το μη όν, αυτό το οποίο δεν υπακούει σε λόγο άρα σε γνώση και ήθος: ο δράκων αποτελεί την μη μορφή δηλαδή τις χαοτικές εκείνες δυνάμεις οι οποίες δεν υπακούουν σε κανένα καλό, σε καμμία σκέψη ισορροπίας και  συμμετρίας προς την ηθική του Εγώ, του Άλλου, του Πολιτικού Όντος.

Άρα ο Γεώργιος σκοτώνει την μη μορφή: το άσχημο, την ανισορροπία, την αδυναμία της μορφής να καταστή έλλογη ωραία και καλή μεταφορά όλων εκείνων των δυνάμεων οι οποίες θα δομήσουν τον κόσμο  του Αγαθού: άρα οι χριστινοί ασπάσθηκαν πλήρως την Αριστοτελική προσήλωση προς την μορφή: η ανθρωπίνη μορφή είναι ως ουσία σύνολο του είδους και της σωματικής ύλης: δηλαδή: ο άνθρωπος ως μορφή μεταφέρει όλες εκείνες τις δυνάμεις του  Όντος Αγαθού οι οποίες μπορούν  να δομήσουν  Έναν Εαυτό Γνώσης και Ήθους, καθολικού Αγαθού, οικουμενικού Πολιτικού και Ανθρωπιστικού Λόγου.Άρα η Εικόνα αποτελεί ύμνο της επικράτησης της Ανθρωπίνης μορφής κατά της τερατώδους άλής άμορφης μορφής. Ο Γεώργιος λοιπόν συνεχίζει την Ελληνική παράδοση η οποία από την Ωραία Ελένη έως την Γλυπτική έως τον Παρθενώνα προσπάθησε να καταφέρει τούτο: η μορφή αποτελεί (Παρθενών) σύνολο οντολογικών δυνάμεων: εάν αυτές οι δυνάμεις υπακούουν στην αρμονία και στην ισορροπία τότε το Ωραίο οδηγεί το πνεύμα και το ήθος στην δόμηση ενός Ανθρώπου και ενός Κόσμου καθολικής ευδαιμονίας.

Ο ίππος επί του οποίου ευρισκόμενος ο Γεώργιος σκοτώνει τον Δράκοντα (άρα σκοτώνει το Ά-σχημο, το μη έχον το σχήμα της ωραίας μορφής: άρα σκοτώνει το μη έχον το σχήμα του ωραίου λόγου: άρα εάν σκεφθούμε ότι οι πιστοί πιστεύουσιν στο σχήμα του Λόγου του ωραίου δημιουργού της γνώσης και της πράξης ο  Γεώργιος σκοτώνει κάθε τι που εμποδίζει τον ερχομό  της Ωραίας μορφής: άρα σκοτώνει την Απιστία στο Ωραίο, σε αυτή την μορφή η  οποία μεταφέρει την Γνώση και Πράξη του Καλού) από την Ιλιάδα ακόμη συναποτελεί την Εσωτερική δύναμη του Γεωργίου: είναι το σύνολο των Θετικών Γνωσιακών και Ηθικών του Δυνάμεων επί των οποίων σκοτώνει το άσχημο και το άμορφο και το άπιστο. Επί του τεθρίππου άρματός του ο Αχιλλέας επάνω στις τέσσαρες ιππικές δυνάμεις (γαίας, αέρος, ύδατος, πυρός) εξεδήλωνε την απίστευτο ημιθέαν δύναμίν του. Ο Διομήδης έκλεψε τα άλογα του Ρήσου άρα τις εσωτερικές δυνάμεις του θαλασσίου αυτού απογόνου και τις θαυμάσιες θείες δυνάμεις των ίππων  αυτών, όπως ο ίππος Πήγασος συμβολίζει την θεία ικανότητα του Βελλερεφόντη  να ιππεύσε επί τω Θεώ: ο Πλάτων στον Φαίδρο μας λέγει ότι οι ίπποι είναι η θεία ψυχή, όπως και ο Βουκεφάλας συνιστά την Εσωτερική απροσμέτρητο δύναμιν του Αλεξάνδρου: άρα ο Γεώργιος διαθέτει τεραστίαν δύναμιν επιβολής επί του κακού δράκοντος. Επίσης το δόρυ είναι το δόρυ της Παλλάδος Αθηνάς, το όπλο επιβολής δύναμης, η ανθρωπίνη εφευρετικότητα χρησιμοποιεί το ξύλο, τη φύση, ώστε διά της φύσεως να επιβάλλεται στο κακό και άσχημο. Η εικόνα λοιπόν του Γεωργίου συνεχίζει την λαμπρά παράδοση των Ελλήνων στην προσπάθειά των να εγκαταστήσουν το Ωραίο και το Καλό.