Το ρήμα: εἰμί.

 

Το ρήμα: εἰμί. 

Το ρήμα: εἰμί,προέρχεται από την ρίιζα: ές +μι: σε πλήρη εκτύλιξη πρότασης: ες εμένα Είναι και υπάρχει αυτή η ιδιότητα: Οι πάνσοφοι Έλληνες διείδον την ανάγκη να εκφράσουν ότι ο Άνθρωπος Εϊναι Κάτι ή Υπάρχει ως κάτι και για αυτό το εσ-μι το ήνωσαν σε : ειμί. Άρα το ρήμα καταρχάς σηματοδοτεί την οντολογική ανάγκη ότι κάτι Είναι και κάτι Υπάρχει σε σχέση με τον Εαυτό του, τους Άλλους, τον Κόσμο την Φύση, άρα το ρήμα ειμί: σηματοδοτεί την διαλεκτική: ο Άνθρωπος υπάρχει και σε σχέση Είναι κάτι.

Στην πρόταση : Εγώ εἰμί.Άνθρωπος, σημαίνει: Εγώ Υπάρχω ως Άνθρωπος και Είμαι το σύνολο των ιδιοτήτων του Ανθρώπου.

Καταλαβαίνουμε ότι οι οντολόγοι Έλληνες εκμεταλλεύθηκαν γνωσιολογικώς και ηθικώς το ρήμα: προκειμένου να εκφράσουν το οντολογικό βάθος του Εαυτού τους, της Πόλης, του Κόσμου: ότι κάτι Είναι και υπάρχει επειδή Είναι, και ως Είναι έχει αποκτήσει ιδιότητες και αξία.

Η προστακτική του Είμί: είναι: ἴσθι, όπως και του ρήματος: οίδα=γνωρίζω. Για τους Έλληνες προπάτορες το να είσαι σημαίνει ότι Γνωρίζεις τον Εαυτό σου, τον Κόσμο τους Άλλους την Πόλη το θείο.Άρα το Είναι γνωσιακή ύπαρξη.

Περιττό και να αναφέρουμε την απόλυτο χρήση του απαρεμφάτου του Ειμί=Είναι. Από φιλοσόφους, θεολόγους κ.λ.π. Το  απαρέμφατο σημαίνει ότι η ενέργεια του Ειμί, το να Είναι και να Υπάρχει κάτι , κατ΄αρχάς είναι απρόσωπη: Δεν παρεισφρέει η Ενέργεια του Ειμί (ου παρεισφρέει=απαρέμφατο): σε πρόσωπα: άρα το Είναι ως απαρέμφατο δηλώνει την Απρόσωπη πρώτη και κυρία συμπαντική δυναμική ότι κάτι Είναι και Υπάρχει ως Χάος Σύμπαν θεία ενέργεια πρίν να κλεισθεί ως ξεκάθαρη ιδιότητα σε κάποιο Πρόσωπο ώστε να πούμε ότι κάτι Είναι κάτι.

Άρα το Είναι ως Απαρέμφατο εκφράζει ότι όλα Είναι ως κάποια ιδιότητα και Υπάρχουν. Για αυτό και ο Χάϊντεγγερ ωνόμασε το έργο του: Είναι και Χρόνος: εννοώντας ότι η Ύπαρξη και η Κατηγοριοποίηση του Παντός ότι Όλα είναι κάτι όλα αυτά γίνονται εν Χρόνω, άρα ο Χρόνος είναι Δύναμις Είναι, δύναμις ιδιότητας και ύπαρξης. Αντιθέτως συζητώντας ο Σάρτρ  για το «Είναι και Μηδέν» εννοεί ότι η δύναμις όλα να Είναι κάποια ιδιότητα και ως τέτοια να Υπάρχουν τα οδηγεί σε αλληλοσυμπλήρωση ώστε να συναποτελούν μία ισορροπία  ως τίποτε να μην ξεφεύγει με δική του κίνηση από αυτό το εξισορροπητικό μηδέν.

Πολύ δυναμική είναι η μετοχή του Ειμί: ὤν,

οὖσα, ὄν. 

Η Μετοχή σηματοδοτεί ότι το Υποκείμενο ως Προσωπική Ενέργεια και Ιδιότητα Υπάρχει Είναι ύπαρξη συμμετέχουσα στο σύνολο των  Ατομικών και Συλλογικών δράσεων των ανθρώπων.

Λέγοντας λοιπόν: ο Ιησούς είναι ο ὤν,εννοούμε ότι ο Ιησούς μετέχει στην τελεία κατανομή της συμπαντικής δυνάμεως για τον Εαυτό του, το θεό, τους Άλλους, τον Κόσμο. Δεν είναι τυχαίο ότι από την μετοχή: οὖσα ο Αριστοτέλης στα Μεταφυσικά εγέννησε την λέξη: Ουσία: ο Άνθρωπος είναι Ουσία διότι ως Μορφή και Ένυλο Είδος μετέχει στην Γνώση κα στο Ήθος ώστε να Είναι Ικανός και να υπάρχει ως Πολίτης στην Πόλη.

Η Ουσία όμως εγέννησε πολλές λέξεις διότι έπρεπε η Ανθρώπινη επικοινωνία να μεταφέρει λέξεις άρα τρόπους μετοχής των Ανθρώπων σε ιδιότητες, χαρακτηριστικά, υπάρξεις. 

Συν+ουσία: Συνουσία: Συν τις ιδιότητές τους και την ύπαρξή τους οι άνθρωποι συν (ομού σε σχέση) ανταλλάσσουυν το σύνολο των ιδιοτήτων τους ως υπάρξεις γενόμενοι Έν.

Εκ+ουσία: Εξουσία: εκ της ουσίας των Ανθρώπων πηγάζει η ικανότητα επιβολής των, η ικανότητα εκ της ουσίας ότι μετέχουν σε ιδιότητες ύπαρξης να έχουν εξ αυτής την δύναμη εξουσία.

Περί+ουσία: περιουσία: περί την ικανότητα την δημιουργική ικανότητα των ανθρώπων να Είναι (όντες) ικανοί περί αυτής της ούσης ικανότητας (υπαρκτής ικανότητος) περί της ουσίας της δημιουργικότητας  έρχεται και γεννάται η περιουσία.

Από+ουσία: απουσία; Από κάθε τι απέχω και δεν είμαι ως ων, άρα δεν έχω ουσία, άρα δεν υπάρχω, από τούτο δεν έχω ουσία: η απουσία είναι η έλλειψη της ικανότητας διά της μετοχής να  Είμαι κάτι και ως Τέτοιος να υπάρχω: Είμαι Απών.Για αυτό και η λέξις Απουσία σηματοδοτήθηκε από έντονο υπαρξιακό νόημα.

Παρά+ουσία: παρουσία: παρά την ουσία μου, κοντά στην ουσία μου γίγνομαι ό,τι Είμαι: άρα η παρουσία σημαίνει την Πλήρη εξωτερίκευση των ιδιοτήτων και της Ύπαρξης των Όντων: Είμαι παρά αυτού που Εμαι ως Ων: άρα παρά την ουσία: άρα Είμαι παρουσία ιδιοτήτων και ύπαρξης: για αυτό και οι χριστιανοί λέγουσιν: Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.

Πεμπτουσία: η Πέμπτη οντολογική δύναμις , ο αιθέρας, Είναι η Οντολογική δύναμις κίνησης, άρα ούσα δύναμις μετοχής στο τέλειο είναι η Πέμπτη ούσα δύναμις ουσίας άρα πεμπτουσία.