Σχόλια στην διανόηση των ανατολικών Λαών.

 

Σχόλια στην διανόηση των ανατολικών Λαών.

Η σκέψη των Λαών της Ανατολής έχει έναν μεταφυσικό θρησκευτικό και υπερβατικό μάλλον χαρακτήρα. Ο άνθρωπος των αχανών εκτάσεων της Ευρασίας δεν μπορεί να προκαλέσει αυτό το οποίο βάσει Χώρου κατάφερε ο Έλληνας: να ελέγξει πνευματικά τον Χώρο του και να τον μεταβάλει σε Πόλη, Πόλη κράτος, Εκκλησία του Δήμου, συγκεκριμένη καθημερινή οδό ιδεών και αξιών. Ο άνθρωπος των αχανών εκτάσεων της Ευρασίας τυλιγμένος στο πέπλο της μαγείας και του μύθου δεν μπορεί να μεταβάλει την ασύντακτη πρακτική γνώση του σε επιστήμη και να μετουσιώσει σε θεωρία ιδεών την απλή παρατηρητική εμπειρία. Έχει όμως ξεκινήσει η προσπάθεια κατανομής των δυνάμεων του Σύμπαντος σε κατηγορίες νόησης και αξιακής ενσυναίσθησης: το καλό και το κακό υπονοεί ως καλό ό,τι ωθεί τον άνθρωπο σε καλή ζωή και σε καλή κοινωνία. Το κακό είναι σταδιακά το χάος της απροσδιοριστίας. Ο πόλεμος και η ειρήνη αποκτούν σημαντική αξία διότι αντιπροσωπεύουν την προσπάθεια του ανθρώπου να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις της  ζωής του κάτι που σημαίνει μία διηνεκή και συνεχή προσπάθεια, άρα σταδιακά καθιερώνεται από την ανατολή έως την δύση ο Υποκειμενισμός: είτε με μυθικό κάλυμμα είτε με λογικό κάλυμμα ο Άνθρωπος θέτει εαυτόν ως κέντρον του όλου ώστε με κέντρο ουσιαστικά τον νού να Είναι συνεχώς ο διαμορφωτής του Κόσμου και των Ανθρωπομορφικών επιλογών.

Κατά αυτόν τον τρόπο οι αντιλήψεις των Περσών αποτελούν αντιλήψεις και εξέλιξη της θρησκείας των Αρείων για τον κόσμο και τον άνθρωπο και θεμελιώνονται επάνω σε μία κεντρική ιδέα: στο εξοντωτικό πόλεμο ανάμεσα στις δυνάμεις του Καλού και του Κακού: ουσιαστικώς ως Κακό  εννοιοποιείται το Χάος το απροσπέλαστο, αυτό το οποίο το Υποκείμενο δεν μπορεί ως ιδέα και αξία να απορροφήσει και μάλλον απορροφάται από αυτό: ο Αριστοτέλης με την λέξη «πάθος» μάλλον αυτό θα εννοήσει: εκ του ρήματος πάσχω το πάθος είναι η αδυναμία του ανθρώπου να  ελέγξει τις δυνάμεις επηρεασμού και υποδουλώνεται σε αυτές : άρα ως Καλό εννοιοποιείται η ικανότητα του ανθρώπου να γίνει το έλλογο κέντρο του κόσμου του, να θέσει όλες εκείνες τις ιδέες και αξίες οι οποίες ανθρωπομορφικώς και ανθρωποκεντρικώς θα κτίσουν τον καινόν λόγου ανθρώπινο κόσμο.

Η διανόηση των Ινδών εμφανίζει λατρευτική μεταφυσική χροιά και περιέχεται σε Γραφές οι οποίες παρουσιάζουν κανονιστική ισχύ: στις Βέδες: Ρίγ Βέδες, Σάμα,Γιάγουρ, Ατχάρβα: Εκεί εμπεριέχονται όλοι οι ύμνοι οι οποίοι δείχνουν το δρόμο προς το Βράχμα, δηλαδή προς την  απρόσωπη θεία ουσία του κόσμου: παρατηρούμε ότι ο αφαιρετικός λογισμός έχει προχωρήσει από την ανατολή έως την δύση: το Όν ήδη έχει υποστή την αρνητική διαλεκτική: όλα είναι φαινόμενα εξωτερικότητας, η ουσία είναι το εσωτερικό παραμόνιμο μέγεθος που χαρακτηρίζει το ήδη υπάρχον ως Είναι, Ουσία: οι Άνθρωποι σταδιακά δεν βλέπουν τον κόσμο ως τέτοιο αλλά θεώνται τον κόσμο μέσα από τις νοητικές συλλήψεις: υπάρχει ένα κοινό παραμόνιμο στοιχείο στο βάθος όλων των πραγμάτων το οποίο ενώνει τα πάντα και τους πάντες, Είναι συνεχώς , εκ της μετοχής του Ειμί είναι η Ουσία  του Όλου διότι δεν υπόκειται σε φθορά και αλλαγή: Παρατηρούμε λοιπόν ότι από τις ανατολικές θρησκείες του φυσικού νόμου δημιουργούνται οι αντιθετικές θεάσεις ουρανού και γής, καλού και κακού, φαινομενικότητας και ουσίας,  εξωτερικότητας και εσωτερικότητας, φθοράς και αφθαρσίας:  μεταβαλλομένου και μονίμου: παρατηρούμε λοιπόν ότι ξεκινά η διαχώριση των ιδεών και των κινήσεως των κόσμων και ο μανιχαϊσμός ουρανού και γής: ο ουρανός προσφέρει το άφθαρτο (όχι ακόμα αθάνατο το οποίο εμφανίζεται όταν εμφανίζεται το σώμα ως κάτι το διάφορο από το πνεύμα και θα έπρεπε να μιμηθεί την αθανασία του πνεύματος, έως τότε εθεωρείτο ότι υπήρχε η πνευματική ανωλεθρία και αφθαρτότητα (επέρασε ως αθανασία στο σώμα όταν αναπτύχθηκε η νοησιοκρατική φιλοσοφία και οι άνθρωποι θεώρησαν ότι το η μη τεθνηκυία φύση του πνεύματος μπορεί να επεκταθεί στο σώμα ( έπειτα από την αφθαρτότητα του πνεύματος την οποία δεν τους ενδιέφερε να  την περάσουν στο σώμα διότι στα ομηρικά όρια πνεύμα και σώμα ήταν ένα) η γή το φθαρτό και ο άνθρωπος προσπαθεί να προσδιορισθεί ανάμεσα στις μανιχαϊστικές δυνάμεις αντίθεσης, ουσιαστικά ελέγχοντας την μεγάλη αντίθεση Χάους και Λόγου.

Η Σκέψη των Σινών από την άλλη πλευρά δεν είναι υπερβατική, αντιθέτως είναι πρακτική και σκοπεύει στην διαμόρφωση της ζωής.Οι  κινέζοι φιλόσοφοι είναι πολιτικοί και σύμβουλοι βασιλέων , παιδαγωγοί λαών αλλά  όχι θεολόγοι: παρατηρούμε ότι η συμπαντική αρχή σε μία απρόσωπη χώρα δεν λαμβάνει προσωπική χροιά αλλά αιωρείται ως κάτι το απρόσωπο και γίγνεται  γνωστή μέσα από την πράξη που προκαλεί: άρα η ανατολική συλλήβδην σκέψη υποκειμενοποιεί τον  άνθρωπο  σε σχέση με το σύμπαν και την ροή του, αρνείται ακόμα να μετατρέψει  το  σύμπαν σε κάτι το  προσωπικό (σε πρόσωπο): με αυτόν τον τρόπο αθρόες οι δυνάμεις πέφτουν στον άνθρωπο ως απορροές: πέρα από την στενή εννοια της αμαρτίας και της χάριτος: όταν ο άνθρωπος τιθασσεύσει το σύμπαν ως σχέση πνευματικού και πρακτικού ελέγχου θα γράψει την γένεση  και θα κάνει φιλοσοφία: σε κάθε περίπτωση  η κίνηση του πνεύματος έμελλε να δημιουργήσει έναν κόσμο ιδεατών ψευδαισθήσεων.