Ποιές πραγματικά είναι οι Στυμφαλίδες Όρνιθες.

 

Ποιές πραγματικά είναι οι Στυμφαλίδες Όρνιθες.

Ο μύθος γύρω από τις Στυμφαλίδες Όρνιθες είναι γνωστός: Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες ήταν ανθρωποφάγα  πουλιά με σκληρά ράμφη, νύχια και φτερά τα οποία εν τέλει εξολόθρευσε ο Ηρακλής, ήταν αυτό του το κατόρθωμα ένας από τους άθλους του. Τα πουλιά αυτά είχαν  καταφύγει στη λίμνη Στυμφαλία της  Κορινθίας και απειλούσαν τους ανθρώπους με τα μυτερά τους νύχια και ράμφη.

Ας διαμοιράσουμε την εξέλιξη του μύθου ως ακολούθως:

1) Ο Ηρακλής κατ΄αρχάς δεν μπορούσε να πλησιάσει τα πουλιά αυτά στην πυκνή βλάστηση όπου είχαν κτίσει τις φωλιές των,

2) Οπότε η Θεά Αθηνά του έδωσε χάλκινα κρόταλα σφυρηλατημένα στο εργαστήριο του Ηφαίστου, τα οποία εκτυπησε ο Ήρωας, τα πουλιά βγήκαν από τις φωλιές τους και ο Ήρωας με τα βέλη του εξολόθρευσε πολλά από αυτά,

3) Όσα εξ αυτών εσώθησαν κατέφυγαν στο νησί του Άρεως όπου εξολοθρεύθηκαν από τους Αργοναύτες του Iάσωνος όταν αυτός εταξίδευε με προορισμό της Κολχίδα.

Ας προσπαθήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε την παραπάνω μυθική διήγηση.

Είναι σαφές ότι οι άθλοι του Ηρακλέους δεν περιορίσθηκαν σε ζώα της γής (Λέων της Νεμέας) ούτε μόνον σε θαλάσσια πλάσματα (Λερναία Ύδρα) αλλά επεκτάθηκαν και σε ουράνια πτηνά: άρα σε μία πρώτη σημαντική εκτίμηση ό Ήρωας είναι αυτός  ο οποίος ελέγχει πνευματικά και πρακτικά όλα τα μέλη της γαίας: ουρανό, γή, θάλασσα, άρα και τα τέσσαρα ριζώματα: γή, αέρα, ύδωρ, πύρ: Άρα η μυθική ιστορία των Στυμφαλίδων ορνίθων εισάγει  την πνευματική και αξιακή πίστιν ότι ο Ολοκληρωμένος Άνθρωπος ελέγχει τον αέρα και τους φορείς του: τα πτηνά. Άρα ο Ολοκληρωμένος Άνθρωπος είναι αυτός ο οποίος ελέγχει πνευματικά τον αέρα και τον αιθέρα άρα τις σκέψεις που προκαλούνται από τα στοιχεία αυτά, φορείς των οποίων είναι οι Στυμφαλίδες Όρνιθες: άρα για να είναι κάποιος Ολοκληρωμένος Ήρωας και Τέλειος Άνθρωπος θα πρέπει να ελέγχει τον αέρα και τον αιθέρα ως σκέψεις οι οποίες εισχωρούν μέσα του και τον κατευθύνουν στην δόμηση ενός νοήμονος, αυτοελεγχομένου και αξιακού Εαυτού.

Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό ότι οι πάνσοφοι Προγονοί μας μέσα από μία πανψυχική θεώρηση είδαν τον τρόπο κίνησης του σύμπαντος σε σχέση με τον  Άνθρωπο: όλα γύρω μας (άρα και τα όρνεα) είναι φορείς δυνάμεων: όλα υπάρχουν, σκέπτονται και πράττουν, επηρεάζοντας όλα τα όντα: άρα τα όρνεα δεν είναι απλά όρνεα αλλά είναι φορείς συμπαντικών  δυνάμεων οι οποίες επηρεάζουν τον Άνθρωπο: άρα ο Φόνος  των  Ορνέων αυτών τι σημαίνει; Σημαίνει οικειοποίηση αναγκαία δυνάμεων: ο Ηρακλής όταν σκοτώνει τα όρνεα αυτά οικειοποιείται τις δυνάμεις τους: διττώς:

Α) σκοτώνοντας τα πουλιά αυτά ελέγχει τις σκέψεις που ως θύελλα και ανεξέλεγκτα έρχεται στο ανθρώπινο μυαλο και πολλές φορές το τρελλαίνει και το αποδομεί προκαλώντας πληθώρα ατομικών καταστροφών (απώλεια συνείδησης, ταυτότητας, κοινωνική απόδόμηση κ.λ.π): άρα όταν αναφέρεται ότι τα πουλιά αυτά (τα οποία είναι φορείς σκέψεων και πράξεων συμπαντικών δυνάμεων) έτρωγαν τους ανθρώπους, αυτό σημαίνει ότι τα πουλιά αυτά συμβολίζουν τις άπειρες σκέψεις οι οποίες καθημερινά καταφθάνουν και πολιορκούν το ανθρώπινο μυαλό, ο Ηρακλής σκοτώνοντας τα όρνεα αυτά, αυτό συμβολίζει ότι οικειοποιήθηκε τον τρόπο τους, τα ήλεγξε, αυτό είναι ο φόνος, άρα ήλεγξε τις καθημερινές συμπαντικές σκέψεις που  πολιορκούν το μυαλό του, άρα Ήρωας είναι αυτός ο οποίος μπορεί  και ελέγχει τις συμπαντικές και χαοτικές δυνάμεις οι οποίες ανεξέλεγκτα πολιορκούν το ανθρώπινο μυαλό, προχωρώντας στις ανάλογες ηθικές πράξεις: η οντολογία λοιπόν του φόνου είναι η οντολογία της οικειοποίησης συμπαντικών δυνάμεων.

Εάν σκεφθούμε μάλιστα αυτό που αναφέρει ο Γκάθρι στο περίφημο έργο του «οι Έλληνες και οι θεοί τους» ότι ο αέρας μετεξελίιχθηκε σε Νού τότε καταλαβαίνουμε το βάθος της Ελληνικής Μυθολογίας: οι Στυμφαλίδες Όρνιθες αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες είδαν τον Αέρα ως φορέα σκέψεων οι οποίες μπορούν να ζωοποιήσουν αλλά και να καταστρέψουν τους ανθρώπους: τα όρνεα υπάρχουν ως μεταφορείς συμπαντικών σκέψεων: άρα όλα είναι γεμάτα και πλήρη ζωής: όλα Είναι, άρα ο  Ηρακλής  μέσω του βέλους του (βούληση) λαμβάνει την δύναμιν των συμπαντικών σκέψεων διότι χάνοντας το φονευμένο όρνεο το σώμα του η απελευθερωθείσα δύναμίς του μεταβιβάζεται στο νού του Ηρακλέους, άρα  ο Άνθρωπος ο οποίος λαμβάνει την δύναμιν των ορνέων , λαμβάνει την ικανότητα ελέγχουν του αέρος ως φορέως πνεύματος και σκέψεων οι οποίες θα πρέπει να μεταλλαχθούν σε πράξεις. Ο Άνθρωπος με αυτόν τον τρόπο ελέγχει και δεν ελέγχεται.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι Έλληνες ήταν οιωνοσκόποι, νωρίς είχαν καταλάβει ότι τα σώματα των ορνέων μεταφέρουν πνευματικά μηνύματα αέρος: ο Κάλχας από το πέταγμα του αϊτού προείπε την έκβαση της Τρωϊκής εκστρατείας: ο Αϊτός έφαγε δέκα αυγά όφεως, τόσο θα διαρκούσε η Τρωϊκή εκστρατεία: άρα ο Ηρακλής φονεύοντας τα Όρνεα ήλεγξε την κίνηση του αέρος, άρα πνευματικώς κατήγαγε εξαιρετική γνώση: παρελθόντος , παρόντος και μέλλοντος, άρα ο Ανθρώπινος Εαυτός στον βαθμό που ελέγχει τον Αέρα ελέγχει τις σκέψειις του, καθορίζει την κίνησή του, ολοκληρώνει την Γνώση  του διότι την συνδυάζει με την κατάλληλη πράξη  ανάμνησης παρελθόντος, ενσυναίσθησης παρόντος  και μελλοντικής γνώσεως. Δεν είναι τυχαία βέβαια και η συχνή αναφορά του Ιησού στα πετεινά του ουρανού: τα όρνεα μεταφέρουν πολύτιμη συμπαντική γνώση η οποία εάν οικειοποιηθει από τον άνθρωπο τον οδηγεί σε υψηλά επίπεδα αυτογνωσίας και αυτοπραγμάτωσης.

Ποιο όμως είναι το σημαντικό σημείο στον άθλο του Ηρακλέους; Η διπλή αξιακή κίνησή του Ήρωος η οποία βέβαια προλογίζει την διπλή πλατωνική και στωϊκή κίνηση της ενεργού και πασχούσης δυνάμεως, προλογίζει την ανθρώπινη ύπαρξη ως σύνολο παθητικής και ενεργού  δυνάμεως: ο Ήρωας υπό την επηρεια της Βαθείας Σοφίας Αθηνάς (όχι του Απόλλωνος (η Σοφία δεν είναι απλά Ηλιακή, εξωτερική, είναι βαθεία από τα βάθη του Όντος και του Οντολογικού προηλιακού χαοτικού  ανθρωπίνου προσδιορισμού για αυτό και έμφανίζεται η Αθηνά)Αυτός ενεργητικώς προκαλεί τα όρνεα: Άρα ο Μύθος αναδεικνύει την Ενεργό Ανθρώπινη Απόφαση (την οποία πολλά πολλά χρόνια αργότερα θα αποθεώσει ο Χάϊντεγγερ) ο Άνθρωπος να προσωρήσει στο ξέφωτο του Εαυτού του και να αναμετρηθεί με όσες σκέψεις και δυνάμεις καθημερινά τον τυραννούν: σκέψεις ασθενείας, αδυναμίας προσωπικής και κοινωνικής, σκέψεις σχέσεων και οποιωνδήποτε άλλων τον πτοούν και τον βασανίζουν: ξέρει όμως ο Άνθρωπος ότι οι σκέψεις αυτές κρύπτονται καλά: δεν μπορεί να τις πλησιάσει στην φωλιά τους διότι δεν πρόκειται να εξέλθουν: είναι ύπουλες και πάντοτε περιμένουν την αιτία που αυτές θα επιλέξουν ώστε να εξέλθουν: εδώ είναι ένα κενό του μύθους: και να πλησίαζε ο Ηρακλής την φωλιά των δεν επρόκειτο οι Στυμφαλίδες όρνιθες ναν εξέλθουν διότι αυτές καθόριζαν πότε θα εξήρχοντο ώστε να φάγουν και να βασανίσουν τον άνθρωπο: ο Άνθρωπος ποτέ δεν θέλει να αυτοπαιδεύεται με κακές σκέψεις οι οποίες τον βασανίζουν: ποιος από εμάς θέλει να βασανίζεται με σκέψεις ασθενείας, αρρώστειας,  πάσης φύσεως δυστυχίας και αδυναμίας: Κανένας:

Άρα αποτελεί δαψίλεια και περίσσευμα ενεργού δυνάμεως του Ηρακλέους το ότι προκάλεσε με τα χάλκινα κρόταλα τις Στυμφαλίδες όρνιθες: η κίνηση αυτή νοητικώς και ηθικώς υποδηλώνει ότι ο  Άνθρωπος δεν φοβείται να εμφανίσει αυτογνωσιακώς όσες σκέψεις τον διαλύουν και τον καταστρέφουν: να ξυπνήσει μέσα του γεγονότα που αναβλύζουν βρωμερές ιδέες, να ξυπνήσει αναμνήσεις που τον πονούν, να αναμετρηθεί με ανθρώπους και δεδομένα που φοβείται: η κίνησις του Ηρακλέους να φέρει κοντά τις Στυμφαλίδες Όρνιθες αυτός και μόνον αυτός υποδηλώνει τον ύψιστο βαθμό αυτογνωσίας, βύθισης στο βάθος του εαυτού μας, ανάκληση όλων εκείνων των σκέψεων και πράξεων που μας φοβίζουν και μας καταβάλλουν: αφού λοιπόν καταφέρουμε και σταθούμε σε όρθια στάση  αντιμετώπισης όλων εκείνων  των σκέψεων που μας καταβάλλουν τις τοξεύουμε, αποκτούμε δηλαδή την βούληση να τις αντιμετωπίσουμε: και σε αυτό το σημείο έγκειται το μεγαλείο του μύθου το οποίο ελάχιστοι έχουν ανακαλύψει:

Που πήγε η δύναμις των Στυμφαλίδων Ορνέων; Αυτό είναι το ερώτημα το οποίο ελαχίστους απησχόλησε: Απάντησις: η  δύναμις των Στυμφαλίδων Ορνέων εισήλθε στο Νού και στο σώμα του Ηρακλέους όπως η δύναμις του Λέοντος της  Νεμαίας έγινε δική του Βούλησις: όταν σκοτώνουμε κάτι (αυτή είναι και η Οντολογία του Φόνου) οικειοποιούμεθα την δύναμίν του): άρα ο Ηρακλής εκληρονόμησε την δυναμική να ελέγχει να μεταφέρει και να  δημιουργεί όσες σκέψεις ήλεγχαν μετέφεραν και δημιουργούσαν οι Στυμφαλίδες Όρνιθες : Άρα ο Ηρακλής έγινε Στυμφαλίς Όρνις με ανθρώπινη μορφή: άρα σε αυτό το σημείο έγκειται το ανθρωπομορφικό  και ανθρωποκεντρικό μεγαλείο του μύθου: οι άνθρωποι διά του Νοός οικειοποιούνται συμπαντικές δυνάμεις άλλων όντων αλλά χρησιμοποιούν τις  κληρονομηθείσες δυνάμεις χάριν  ανθρώπων και ανθρωπίνου Κόσμου: άρα ο Ηρακλής τώρα είναι παντοδύναμος διότι μπορεί να ελέγχει τον αέρα ως κίνηση  και σκέψη και πράξη όπως οι Στυμφαλίδες Όρνιθες: πηρε την αέρινη και αιθέρια δύναμίν των: μπορεί πλέον να ελέγχει όλες τις σκέψεις και πράξεις διότι αυτός ως αέρας και αιθέρας τις δημιουργεί, συζητούμε για μία ανθρώπινη θεοποίηση:

Για  αυτό και τις εσκότωσε και δεν τις απομάκρυνε απλά: για αυτό και αυτές συνέχισαν τον πόλεμόν των πηγαίνοντας στο νησί του Θεού του Πολέμου Άρεως: διότι όλα είναι πόλεμος. Ποιό Όν θα οικειοποιηθεί και θα ελέγξει ως νούς  και πράξη τις οντολογικές δυνάμεις που κυκλοφορούν: σε αυτό το σημείο συνέβη η μετάλλαξη του Χάους σε Λόγο: ο Νούς και η πράξη ως Ομιλία κατενόησαν ότι ο Άνθρωπος δεν χρειάζεται να σκοτώσει με βέλη τις Στυμφαλίδες  Όρνιθες: τα βέλη των Ελλόγων Φιλοσόφων ονομάσθηκαν ιδέες και αξίες: με αυτές ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης εσκότωσαν τις Στυμφαλίδες  Όρνιθες του Αλόγου Αέρος, και οικειοποιήθηκαν ως Ιδέες και Αξίες τα μυστικά του Σύμπαντος, όχι ως Δυνάμεις Συμπαντικές, αλλά ως Συμπαντικές Δυνάμεις  καλυμμένες με το μανδύα Ιδεών και Αξιών. Η κοινωνία του Λόγου ως Ηρακλής εστόχευσε τις Στυμφαλίδες Όρνιθες του Συμπαντικού χάους τις οποίες εμφάνισε με τα χάλκινα κρόταλα του θαυμασμού και της απορίας και τις εσκότωσε με τα βέλη των ιδεών και των  αξιών κληρονομώντας τις δυνάμεις των ως ιδέες και αξίες: για αυτό και εμείς όταν πολιορκούμεθα από Στυμφαλίδες Όρνιθες άς γνωρίζουμε ότι μπορούμε με Σκέψη Οντολογικής Συνεχείας να τις σκοτώσουμε και να κληρονομήσουμε τις δυνάμεις των: τότε θα φθάσουμε στην μεγαλυτέρα αλήθεια: δεν  είναι η κακή σκέψη που μας πονεί, η σκέψη είναι ουδέτερη: είναι ότι θέλει να μας οικειοποιηθεί ο φορέας της σκέψης , η Στυμφαλίς Όρνις: άρα δεν είναι η σκέψις κακή (π.χ είμαι άρρωστος) αλλά είναι το ότι ένα άλλο Όν θέλει να με κυριαρχήσει: άρα η σκέψη είναι όριο: εάν την ελέγξω ελέγχω και την δύναμιν του όντος που με κυριαρχεί: και γίγνομαι εγώ κυρίαρχος: άρα δεν πονεί η σκέψη αλλά ο φορέας: άρα τον φορέα πρέπει να πολεμούμε και όχι την σκέψη: άρα δεν υπάρχει σκέψη καλή  ή κακή: όλα είναι θέμα εξουσίας: υπάρχει ένας άλλος φορέας, μία άλλη  Στυμφαλίς όρνις που θέλει διά της  σκέψης να με κυριαρχήσει: Επικρατώντας του φορέως , της Στυμφαλίδος όρνιθος οικειοποιούμαι την σκέψη και την μετατρέπω σε ό,τι θέλω. Άρα δεν είναι η σκέψη  της ασθενείας κακή: ο φορέας της είναι κακός: ο φορέας της θρησκείας που με πείθει ότι η ασθένεια θα με οδηγήσει στην κόλαση: άρα σκοτώνοντας τον φορέα της σκέψης , οικειοποιούμαι την σκέψη και την μετατρέπω σε δύμαμη συνεχείας και οντολογικής υγείας.

Διότι οι Στυμφαλίδες Όρνιθες μετατράπηκαν σε έσχατο εξουσιαστικό εργαλείο από την κρυφή εξουσία του κόσμου αυτού: σταδιακά θρσκευτικά και φιλοσοφκά συστήματα οικειοποιήθηκαν τον τρόπο των Στυμφαλίδων Ορνίθων και οι άνθρωποι δεν κατάλαβαν  ότι Αυτά τα συστήματα Είναι Στυμφαλίδες Όρνιθες που πρέπει να οικειοποιηθεί ως  ο  Ηρακλής τις δυνάμεις των: διότι όταν έρχεται η σκέψη της  αμαρτίας εάν  σκοτώσω την Στυμφαλίδα όρνιθα που την μεταφέρει τότε η Αμαρτία θα γίνει δύναμις Οντολογικής Επάρκειας και Συνεχείας: και αυτό ισχυει συνολικά για όλες τις Στυμφαλίδες όρνιθες θρησκειών φιλοσοφιών πολιτικών συστημάτων επιστημών κ.λ.π: όλα αυτά τα συστήματα έλαβαν τις ιδέες και αξίες ελέγχου του ανθρώπου και ως Στυμφαλίδες Όρνιθες μέσω αυτών των ιδεών και αξιών ελέγχουν εσθίοντας τον Άνθρωπο κρύπτοντας ότι όλα όσα λένε ως Στυμφαλίδες όρνιθες είναι ανεστραμμένες οι πλέον υπέροχες Οντολογικές δυνάμεις Ατομικής Συνεχείας: π.χ η Στυμφαλίς όρνις που με τρώγε με την σκέψη της ασθενείας εάν την σκοτώσω θα οικειοποιηθώ την δύναμίν της και τότε θα καταλάβω ότι η σκέψη που με έτρωγε είναι η δύναμις της πιο υπέροχης οντολογικής συνέχειάς μου η οποία όμως διαστρεβλώθηκε από την Στυμφαλίδα Όρνιθα.

Καταλήγοντας καταλαβαίνουμε την πλέον ουσία του μύθου: ο Ηρακλής ετόξευσε τις Στυμφαλίδες όρνιθες διότι τις ήξερε: εμείς πρέπει να δώσουμε μορφή γνώσης στις στυμφαλίδες όρνιθες , να τις γνωρίσουμε σήμερα,  ώστε να λάβουμε την δύναμίν των η οποία είναι η Δική μας Δύναμις της Δικής  μας Οντολογικής Συνεχείας.