Τι κρύπτεται πίσω από την κυβερνώσα αριστερά;

 

Τι κρύπτεται  πίσω από την κυβερνώσα αριστερά;

Η ημιμάθεια των νεοελλήνων οπωσδήποτε θα σημειωθεί κατά απογοητευτικό τρόπο από το σύνολο των ιστορικών του μέλλοντος. Η ημιμάθεια των  τηλεδιαβιβαστών τας συγχρόνους ειδήσεις οπωσδήποτε και αυτή θα κάνει μεγάλη εντύπωση στους ιστορικούς του μέλλοντος: κυρίως σε ένα πολύ χαρακτηριστικό σημείο: στην ανικανότητα και άγνοια σύνδεσης της φιλοσοφίας των νέων ευρωπαϊκών χρόνων με την σύγχρονον  πραγματικότητα. Το σύνολο των πολιτικών πεπραγμένων εν Ελλάδι εν έτει 2026 κ.ε αποτελεί  μετεξέλιξη της εγελιανής, μαρξικής, φοϋρμπεχιανής και  όχι μόνον φιλοσοφίας.Το σύνολο της ευρώπης υπακούει στην πραγμάτωση όλων αυτών των ιδεών ώστε αυτές οι φιλοσοφίες να δώσουν την θεωρία η οποία σήμερα θα παράξει τον πολιτικό και πολιτειακό τρόπο οργάνωσης ανθρώπων και πολιτειών. Αρα όλα είναι προσχεδιασμένα θεωρητικά άρα και ηθικώς και πρακτικώς στο πέρασμα των  χρόνων.

Το σύνολο της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής έχει ξεπεράσει στάδια τα οποία ακόμα παραμένουν ανολοκλήρωτα στην Ελληνική πολιτειακή σκηνή: η ευρώπη  (ειδικά οι παραδοσιακές βιομηχανικές δυναμικές ευρωπαϊκές κοινωνίες) έχουν μετατρέψει κάθε συζήτηση περί δεξιάς και αριστεράς σε συζήτηση περί κοινωνικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων οι οποίες όμως έχουν απολέσει το δεξιό ή αριστερό πρόσημο διότι ενώπιον των βιομηχανικών ψηφιακών ανεπτυγμένων κρατών οι πολίτες στην πράξη  ένωσαν δεξιές και αριστερές πολιτικές, άρα ασχολούνται περισσότερο με ποιο τρόπο όλοι οι άνθρωποι θα ενωθούν ενώπιον της σύγχρονης βιομηχανικής τεχνολογικής και  ψηφιακής πραγματικότητος διότι ακριβώς έχουν βιομηχανία τεχνολογία και αυτοπαραγωγή: π.χ ο Άγγλος δεξιός και ο Άγγλος εργατικός ενώνονται άνετα ενώπιον βιομηχανικών και τεχνολογικών και ψηφιακών αναδιαρθρώσεων διότι ως ανεπτυγμένο κράτος η Αγγλία ενώνει όλους τους πολίτες παραγωγικά.

Αντιθέτως η Ελλάδα χωρίς βιομηχανία και αυτοπαραγωγή, αν και τελευταίως οι κολοσσοί (λόγω των μνημονίων και των συμφωνηθέντων εκεί) αναπτύσσουν ποικίλη βιομηχανία ψηφιακή και εκμετάλλευσης πραγματικών πόρων, η Ελλάδα λοιπόν καλείται να βαδίζει τα τελευταία βήματα ώστε να πλησιάσει το πολιτικό πεπραγμένο της ευρώπης, πραγματώνοντας συγχρόνως και τα θεωρητικά σχέδια αιώνων. Ας γίνουμε λοιπόν πιο σαφείς. Ας σημειώσουμε ότι πολιτικές διεργασίες οι οποίες ολοκληρώθηκαν στην ευρώπη εδώ και δεκαετίες (οι οποίες ένωσαν  την θεωρία με την πράξη ολοκληρώνοντας συγκεκριμένα σχέδια) τώρα ολοκληρώνονται στην Ελλάδα και αυτό είναι το ζητούμενο της Ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο η  ευρώπη ενοποιήθηκε ενώπιον του Εγελιανού λόγου: δυστυχώς αυτό είναι ένα σημείο το οποίο ελάχιστοι επισημαίνουν αν και αυτό αντέγραψε ένας μέτριος και φαντασιακός φιλόσοφος όπως είναι ο κάρλ μάρξ, ο οποίος απλά προσάρμοσε την φιλοσοφία του Εγέλου στο κοινωνικό κατεστημένο και πεπραγμένο. Η ενοποιητική φιλοσοφία του Εγέλου δεν ήταν απλώς η αποθέωση της διαλεκτικής ανάμεσα στο Απόλυτο (Θεός) Αντικειμενικό (Φύση) και στην Υποκειμενική  σύνθεση αυτών (Άνθρωπος) ήταν κάτι πολύ περισσότερο το οποίο ελάχιστοι έχουν καταλάβει: οι εξουσιαστές οι οποίοι καθοδήγησαν και τους θεωρητικούς του καπιταλισμού και του κομμουνισμού (Ρικάρντο και Μάρξ) το είχαν καταλάβει και πίσω από την  θεωρητική φιλοσοφία του  Εγέλου προώθησαν σε αυτό το σχήμα την κοινωνικοοικονομική διαλεκτική καπιταλισμού και κομμουνισμού με σκοπό μία κοινωνία η οποία τελικά θα ενωθεί ενώπιον του κοινωνικοοικονομικού απολύτου (αυτό το στάδιο βιώνει τώρα η Ελλάδα η λεγομένη δεξιά κυβερνώσα παράταξη ολοκληρώνοντας την εγελιανή πορεία θα ενωθεί με την λεγομένη αριστερά κυβερνώσα παράταξη (όρος ο οποίος ουδαμού του Μάρξ υπάρχει, είναι μετέπειτα εφεύρημα ώστε να ολοκληρωθεί ή ένωση των ανθρώπων ενώπιον δεξιάς και αριστεράς (ώστε ολοι να ενωθούν) διότι για τον Μάρξ ο μόνος δρόμος εξουσίας ήταν ο επαναστατικός.

Η προσαρμοσμένη κοινωνικόοικονομική πολιτική επι του εγελιανού σχήματος έχει ως ακολούθως: Θέση το Απόλυτο Πνεύμα (στην περίπτωσή μας η ευδαιμονία και  υλική ελεγξιμότητα όλων των ανθρώπων): Αντίθεση η Φύση (από την μία οι ολίγοι πλούσιοι καπιταλιστές και από την άλλη οι πολλοί πτωχοί προλετάριοι (όπως η νύκτα και η ημέρα όπως κάθε φυσικό ζεύγος που κινεί την Φύση (καλό και κακό κ.λ.π): Σύνθεση: ο Άνθρωπος πέρα από τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό ως βιομηχανικά, ψηφιακά, κοινωνικά, οικονομικά, ελεγχόμενος και ζών σε εξουσιαστική ευημερία. Μπροστά σε αυτόν τον άνθρωπο, τον πλήρως ελεγχόμενο οικονομικά και ψηφιακά καταργούνται δεξιά και αριστερά  σχήματα διότι πλέον όλα ελέγχονται αφ΄ής στιγμής έχουμε δημιουργήσει την ανθρώπινη τελικσύνθεση  ανάμεσα σε κάθε απόλυτο πνεύμα και σε κάθε αντικειμενική φύση, σε κάθε διαφορετικό φέραμε την ανθρώπινη σύνθεση του οικονομικώς ψηφιακώς και αστικώς ελεγχομένου ανθρώπου.

Αυτό το παρατηρούμε και στην Ελλάδα: όλες οι πολιτικές παρατάξεις (δεξιές και αριστερές) συγκλίνουν προς τον άνθρωπο της καλής καθημερινότητας (οικονομικής και ψηφιακής): άρα ολίγον πρό της σύνθεσης αυτού του τελικού υποκειμένου και στην Ελληνική πραγματικότητα πρέπει να ευρεθούν δύο σχήματα (ένα δεξιό και ένα αριστερό (κυβερνώντα) ώστε επί της κοινής συγκυβερνητικής σύνθεσης αυτών να παραχθή το τελικό απολιτικό πέρα από δεξιά και αριστερά Υποκείμενο το οποίο δεν θα έχει πολιτική ταυτότητα αλλά μόνον οικονομική και ψηφιακή ελεγξιμότητα. Σαφώς και τα σχήματα αυτά υπάρχουν και οσονούπω θα συγκυβερνήσουν.

Ας πούμε ολίγα τινά και για  το περιεχόμενο της  συγκυβέρνησης το οποίο αποτελεί πραγμάτωση της μετεξέλιξση αυτού ακριβώς του εγελιανού σχήματος αλλά μέσω Φόϋερμπαχ και Μάρξ. Ας προσέξουμε όλη αυτήν την πορεία: είναι πράγματι ενδιαφέρουσα.

Ο Χαίπνερ, ως μαρξιστής, αποκαλυπτικά για όσα εδώ συζητούμε λέγει τα εξής: (πολύ προσεκτικά άς μελετηθή, είναι πολύ σημαντικό πραγματικά): «δεν πρέπει να εξετάζουμε την ιστορία από μπρός προς τα  πίσω και να αναζητούμε από το ύψος της μαρξιστικής γνώσης ιδεώδη σπέρματα στο παρελθόν. Πρέπει να ακολουθούμε την εξέλιξη   της φιλοσοφικής σκέψης με βάση την πραγματική εξέλιξη της κοινωνίας»: Σε αυτό το απόσπασμα συνοψίζεται όλη η σταδιακή μέσα στους αιώνες κοινωνική ιστορική και πολιτική μετεξέλιξη του μαρξισμού: ελάχιστοι έχουν καταλάβει ότι ο μαρξισμός είναι καλούπι το οποίο δεν ορίζεται απλά γεμίζει με το εκάστοτε κοινωνικό και ιστορικό περιεχόμενο: σύμφωνα με τον Χαίπνερ κάθε φιλοσοφία πρέπει να εξελίσσεται ως κοινωνική μεταβλητή: άρα καμμία θεωρία δεν έχει αξία εκτός και εάν τροποποιεί την κονωνία: ο Μάρξη δεν άργησε ως μαρξισμός και θεωρία να παρασυρθεί από αυτό το ρεύμα ως ακολούθως: ο μαρξισμός λοιπόν (ή η αριστερά ό,τι προτιμάτε) έχει διαχρονική αξία εάν και εφόσον προχωρεί την κοινωνία από τώρα και μπροστά διαλύοντας από το τώρα προς πίσω, ώστε η κοινωνία από το τώρα και εμπρός να τροποποιηθεί παράγοντας μοντέλα ανθρώπου και κόσμου υλιστικώς αποβλακωμένα, μοντέλα ανθρώπου και κόσμου με πάθη, συγκεκριμένο life style, μοντέλα ανθρώπου και κόσμου πλήρως μηχανικώς και ψηφιακώς  κατευθυνόμενα: άρα η Εγελιανή σύνθεση θα επέλθη όταν το Απόλυτο και το Αντικειμενικό σμιλευθούν ως συγκεκριμένα πρότυπα ανθρώπων τα οποία όταν συντεθούν θα παρουσιάσουν ως σύνθεση ένα ανθρώπινο μοντέλο σε μία αγνώριστη κοινωνία , ένα ανθρώπινο υποκείμενο αποβλακωμένο, υλιστικό, ψηφιακώς και μηχανικώς ελεγχόμενο: δεν είναι τυχαίο ότι πλέον ο πολιτικός λόγος δεν εμπεριέχει καμμία πνευματικότητα παρά μόνον υλιστικότητα και τίποτε άλλο: άρα η κυβερνώσα αριστερά είναι αυτή η οποία θα προσαρμόσει την αριστερά πομφόλυγα των αξιών της δικαιοσύνης και της ισότητας στην συγκεκριμένη κοινωνική αλλαγή (μετατροπή του ανθρώπου σε άβουλο υλιστικό όν μηχανικώς υλιστικώς και  ψηφιακώς κινούμενο) εκεί θα εύρει την δεξιά κυβερνώσα με το ίδιο υποκείμενο ώστε το απόλυτο  πνεύμα της μηχανής διά του αντικειμενικού κόσμου συγκεκριμένου life stye και αναλόγων  αξιών να οδηγήσει σε ένα κοινό υποκείμενο άβουλο μηχανικό και  ψηφιακό.

Ο Φόϋερμπαχ μέσα από τις εργασίες του για το χριστιανισμό (κυρίως μέσα από το έργο του: η ουσία του χριστιανισμού) λογικοποίησε πλήρως το φαινόμενο της θρησκείας προσφέροντας στους ευρωπαίους τη θρησκεία ως ένα λογικό τρόπο θέσπισης μίας κοινωνίας και ενός  τύπου ανθρώπου στηριζομένων όλων αυτών στην λογική και στον ανθρώπινο έλλογο και κριτικό τρόπο θέσπισης της πολιτικής σκηνής: συγκεκριμένα ο σπουδαίος αυτός γερμανός διανοητής συζήτησε ότι όλοι οι άνθρωποι δένονται με το αίσθημα της συμπάθειας, των κοινών στόχων, της κοινής λογικής ικανότητας να καθορίζουν τις ζωές τους. Μπορούν όλα αυτά να μην συνεχίσουν να τα αποδίδουν σε καποιο θεό αλλά επί των ανθρωπίνων κοινών συναισθημάτων και λογικών κατηγοριών μπορούν οι άνθρωποι να θεσπίσουν μία κοινωνία λόγου και οικουμενικής ελλόγου ικανότητας.

Μόλις ο μάρξ  εμελέτησε το Φόϋερμπαχ έγινε θηρίο ανήμερο: Στις 12 θέσεις για τον Φόύερμπαχ  αφού αυτός ο δήθεν φιλόσοφος περνά γενεές δεκατέσσαρες τον  Φόϋερμπαχ στρώνει επάνω του αλλά και στην εγελιανή διαλεκτική (κατακλέπτοντας και τους δύο) το εξουσιαστικό σύστημά του (τον τελικό του τρόπο σήμερα γευόμεθα): καμμία συμπάθεια ή αγάπη ή λογική ικανότητα (σύμφωνα με τον μάρξ) δεν έχει αξία (διότι για τον Φόϋερμπαχ όλα αυτά έχουν αξία διότι ενώνουν και κατευθύνουν τους ανθρώπους) όλα αυτά σύμφωνα με το μάρξ έχουν αξία μόνο και εφόσον (Αλθουσέρ στο βιβλίο του: γιατί ο Μάρξ) αλλάζουν την κοινωνία: άρα προκειμένου κατά τον εγελιανό διαλεκτικό τρόπο να οδηγηθούμε σε ένα συνθετικό υποκείμενο σύμφωνα με το μάρξ πρέπει να σμιλευθεί κατά τέτοιον τρόπο ο καπιταλιστικός κόσμος μέσω του προλεταριάτου (του φυλακισμένου στην ύλη άνθρώπου ο οποίος ξαφνικά έμαθε από το μάρξ ότι δεν έχει άλλη οντολογική διέξοδο παρά μόνον να αρπάξει τα λεφτά του καπιταλιστή) ώστε η κοινωνία να ταιριάξει με τον νέο υλικό και ψηφιακό και μηχανοκρατούμενο άνθρωπο: άρα όλες οι πανάρχαιες αρετές αγάπης, λόγου, ηθικής, έχουν αξία μόνον και εφόσον αλλάζουν την κοινωνία: όχι συνεχίζοντας ως καρποί στις ίδιες ρίζες: όχι, πλέον επέρχεται η λογική του θερμοκηπίου: ο μαρξικός και καπιταλιστικός άνθρωπος (αριστερός και δεξιός) σπέρνουν παρθενογενέσεις κοινωνικές (διότι η κοινωνία δεν αλλάζει τις αρχετυπικές παραδόσεις της αλλά μέσα από μαρξικές και καπιταλιστικές κοινωνικές παρθενοεμφυτεύσεις μπορούμε να κρύψουμε τις παραδόσεις και να εμφανίσουμε μία νέά κοινωνία απελευθερωμένων παθιασμένων πλήρως υλιστικά και ψηφιακά ελεγχομένων ανθρώπων): αξία πλέον αποκτά ότι αλλάζει την κοινωνία από εδώ και πέρα (ξεριζώνοντας το από εδώ και πρίν) ώστε να εμφανισθεί το συνθετικό κοινό υποκείμενο ύλης, αποχαύνωσης, μαζοποίησης, ψηφιακής αποχαύνωσης και χειραγώγησης: και η κυβερνώσα δεξιά και η κυβερνώσα αριστερά κατά διαλεκτικό εγελιανό τρόπο ενώνονται διότι καταλήγουν διαλεκτικά στο ίδιο υποκείμενο, α=γ, β=γ άρα α=γ: η κυβερνώσα δεξιά ενώνεται με την κυβερνώσα αριστερά ενώπιον του κοινού υλικού και μηχανοκρατουμένου και ψηφιακού υποκειμένου: διότι πλέον η πολιτική παράγει όχι πολιτική αλλά υποκείμενο που υπακούει σε υλιστική καθαρά πολιτική. Για αυτό και η πράξη πλέον ψηφίζει και όχι οι ιδέες.