Γιατί οι Νέοι και οι Νέες σήμερα νοιώθουν κατάθλιψη;

 

Γιατί  οι Νέοι και οι Νέες  σήμερα νοιώθουν κατάθλιψη;

Η ανακύκλωση της γελοιότητας θα μας άφηνε παγερά  αδιάφορους, αλλά αυτό δεν συμβαίνει όταν διαβάζουμε: «οι ειδικοί» εξηγούν για την κατάθλιψη των νέων κ.λ.π. Ποιοι είναι οι ειδικοί; Οι ψυχολόγοι, μα η  ψυχολογία δεν είναι φιλοσοφία τουλάχιστον με την Πλατωνική και Πλωτινική έννοια ως έρευνα των πρώτων αρχών: μία τεχνική είναι επάνω στην βασανισμένη ψυχή του συγχρόνου αλλοτριωμένου ανθρώπου ο οποίος μακριά από κάθε οντολογική του ρίζα έχει να αντιμετωπίσει και τις φροϋδικές και άλλες φαντασιώσεις. Επιτέλους άς κατανοήσουμε όσα ο μέγας Ηράκλειος, κατενόησε όταν ανεφώνησε: παιδός η Βασιλείη: από εκεί άς ξεκινήσουμε: οι σημερινοί νέοι και νέες  έχουν πλήρως αποσυνδεθεί από το οντολογικό ανάκτορο, από την Ιθάκη τους, από τον Συμπαντικό  νόστο τους. Ο Οδυσσέας δεν ένοιωσε κατά-θλιψη διότι ενίκησε ό,τι προσπάθησε να τον κατά(συν)θλίψει: η Σκύλλα και η Χάρυβδη (η συμβολοποιημένη κατάθλιψη, δεν μπόρεσαν να τον συνθλίψουν διότι ο Βασιλεύς της Ιθάκης είχε Νόστο, Πατρίδα, Σκοπό, Πηνελόπη, Σοφία Αθηνά, και την Βούληση του Διός. Επιτέλους ας σεβασθούμε ότι κανείς δεν είναι πιο υγιής από τον άλλον και ας σεβασθούμε την απροσδιοριστία του άλλου λέγοντας ότι δεν τον θεραπεύουμε απλά τον επιστρέφουμε πιο ήρεμο εδώ: αλλά άς ξεχάσουμε την θεραπεία: δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα: αναβολή του μεγάλου ταξιδιού υπάρχει και βάλσαμο σε αυτήν την αναβολή υπάρχει.

Δεν είναι πρόβλημα λοιπόν και οι νέοι και νέες σήμερα να φθάνουν στην κατά-συν-θλιψη της σημερινής Σκύλλας και Χάρυβδης: κακό είναι το ότι δεν μπορούν να ξεπεράσουν τις αρχόντισσες αυτές της κατάθλιψης: γιατί; Διότι Πατρίδα δεν έχουν, επιστροφή δεν έχουν, τόπο και χώρο δεν έχουν, άρα ούτε χρόνο δημιουργίας, νόστο σοφία την  έννοια του Άλλου: οι νέοι και οι νέες σήμερα είναι παραδεδομένοι στις Σειρήνες της υλιστικοποίησης, στην Κίρκη του απελευθερώνω τα πάθη αλλά ως γνωστόν οι παθιασμένοι σύντροφοι του Οδυσσέως εχάθηκαν, στον Ποσειδώνα του χάους καθώς όλα επιτρέπονται και δρόμος εξέλιξης δεν υπάρχει εάν δεν απορρίπτω κάτι δεχόμενος κάτι άλλο, στον Κύκλωπα της μίας θέασης: οι νέοι και οι νέες νοιώθουν ότι εάν αριστεύσουν ως ο Μιλτιάδης ή ο Λεωνίδας θα είναι απορριπτέοι: ο μονόφθαλμος Κύκλωπας τρώγει κάθε Οδυσσέα που ξεχωρίζει, η εποχή μας θέλει την ήσσονα κατώτερη προσπάθεια: θέλει τους αδυνάμους, θέλει τους ευπαθείς, δεν θέλει τον ξεχωριστό, τον άριστο, τον ανώτερο: οι νέοι και οι νέες σήμερα κατ΄αρχάς εξαφανίζουν κάθε τι που τους ανωτεροποιεί και τους αριστοποιεί: με αυτόν τον τρόπο απολλύουν τις ρίζες με την ξεχωριστή μοίρα τους, βυθίζονται σε μία θλιβερά μετριότητα, ομογενοποιούνται, επιτρέπεται η η διαφορετικότητα αρκεί να μην είσαι άριστος και να τρέφεις τις διακριτές οντολογικές ρίζες σου: απαγορεύεται να καταστή ο νέος και η νέα σήμερα ένας Θεμιστοκλής, ένας Αλέξανδρος, ένας Λεωνίδας: πρέπει να είναι μάζα και μόνο σε αυτή τη μάζα επιτρέπεται η διαφορετικότητα του αρκεί αυτή να δίδει άλλη απόχρωση παρά μόνον στην μάζα: σαν τον Περίανδρο ο νέος και η νέα νοιώθουν ότι εάν ξεχωρίσουν (σαν τα καλαμπόκια της σχετικής Ηροδότειας ιστορίας) θα πρέπει να αποκοπούν και όλα να καταστούν μία άλογος ομογενοποίηση: από τον Λεωνίδα ο οποίος ετράφη εν τη αριστεία του Μέλανος Ζωμού έως το σημερινό νέο και νέα η θλιβερά μαζοποίηση αφαίρεσε τις Λεωνίδειες δυνάμεις από τους νέους και τις νέες οι οποίοι πλέον αδύναμοι δεν αντέχουν να ξεχωρίσουν από την μάζα, δεν έχουν δυνάμεις του διαφορετικού προς το Καλόν και το Ανώτερον Ωραίον:

Πάντοτε ο Άλλος καθόριζε διαλεκτικώς την ταυτότητα του Εαυτού: είναι η Πολιτική μας μοίρα ο ένας να καθορίζει υποσυνείδητα ή συνειδητά τον Άλλον: ο νέος και η νέα ζώντας στην μαζοποίηση του Άλλου , στην εποχή όπου άξιος αμοιβής είναι ο αδύναμος, ουσιαστικά ζώντας στην κοινωνία που ο Νίτσε ωνόμασε κοινωνία των δούλων, ο νέος και η νέα ανέπτυξαν την νιτσεϊκή νοοτροπία του δούλου: νοιώθουν ότι υπακούουν σε κάποιον αφέντη, αόρατο ή ορατό, κατά-συν-θλίβονται από την εξουσιαστικότητα που βιώνουν σε μία εποχή η οποία δεν τους συνδέει με τίποτε το υπερβατικό και το οντολογικά συνεχές, αλλά ο αόρατος ή ορατός αφέντης προσπαθεί να τους συνδέσει με τις πρόσκαιρες απαιτήσεις της κοινωνίας της επιφανείας , του νεποτισμού, της στιγμής, του life style, της επιτυχίας η οποία δεν είναι επιτυχία οντολογικής προόδου αλλά επιτυχία ονείρων άλλων στους οποίους οι νέοι και οι νέες υπακούουν διότι πώς αλλοιώς θα διαιωνίζονταν οι άρρωστοι θεσμοί μίας αντιφυσικής κοινωνίας η οποία αντί να συνδέει τους νέους και τις νέες με την φυσική τους συνέχεια, τους συνδέει με τα άρρωστα θεσπίσματα μίας στείρας και ανταγωνιστικής κοινωνίας η οποία μετατρέπει τους νέους και τις νέες σε ίππους αγωνιστικούς και όχι σε φυσικά όντα ώστε να ζούν την αρμονία της φυσικής ήδη υπαρχούσης οντολογικής αρμονίας.

Η μετατροπή της κοινωνίας μας από Πρόσωπο του Είναι σε Άτομο του Έχειν επιδρά αρνητικά στους κατ΄αρχάς αθώους νέους και νέες: η πρώτη κρυάδα έρχεται όταν ο νέος και η νέα θα καταλάβουν ότι τίποτε το εσωτερικό και συνεκτικό και ενοποιητικό από ψυχή σε ψυχή  από πνεύμα σε πνεύμα δεν υπάρχει: οι πυλώνες του ανθρωπίνου  Είναι εξαφανίσθηκαν: το Έθνος ως σύνολο ομοτρόπων και ομογλώσσων και ομονοούντων ανθρώπων οι οποίοι με αυτόν τον τρόπο δημιουργούν κοινότητες του Είναι οι οποίες προάγουν το άτομο με κριτήρια ιδέες και αξίες του ωραίου και το ωφελίμου: η υπαρξιακή μοναξιά του νέου και της νέας είναι απότοκον της υλιστικής παγκοσμιοποίησης η ύλη μετέτρεψε τους ανθρώπους από Είναι σε Έχειν: οι μαρξικές πομφόλυγες περί του οικονομικού Είναι που καθορίζει την συνείδηση οδήγησε στην παγκοσμιοποίηση της ύλης: οι νέοι και οι νέες νοιώθούν ότι χάνουν κομμάτια του πνευματικού και ψυχικού Είναι, τις αρετές και τις ιδέες, τις αξίες και την ενδελέχεια του νόστου, δεν θα χρειασθούν όλα αυτά διότι όλα αυτά χρειάζονται στον άνθρωπο του Είναι: στην ακτινογραφία του κόσμου μας ο νέος και η νέα απεικονίζονται χωρίς οντολογικές ρίζες, αποκομμένοι από το Είναι το οποίο τους έφερε στον κόσμο εδώ και θα τους συνεχίσει στον επόμενο κόσμο: Σε έναν κόσμο ο οποίος εσκότωσε το θεό ως σύστημα και συσσώρευση ιδεών και αξιών υπερβατικού Εγώ και στην θέση του έθεσε τον αστικό υπάνθρωπο των παθών, σε έναν κόσμο ο οποίος εσκότωσε κάθε προσδιορισμό για τους νέους (τόπου-Πατρίδα, χρόνου-στιγμή διάκρισης) ο Νέος και η Νέα απεικονίζονται στην ύστατη υπαρξιακή μοναξιά, δεν ξέρουν από πού έρχονται και πού πηγαίνουν, ή υιοθετούν την άρρωστη δύναμη επιβολής στην παρούσα κοινωνία ή εγγενής αθωότητά τους τους οδηγεί μοιραία στην αυτόκλητη επιστροφή στον χαμένο οντολογικό δρόμο (αυτοκτονία): οι νέοι και οι νέες δεν έχουν δρόμους μόνον δρομολόγια πλέον έχουν, αυτό τους συνθλίβει διότι είναι η δουλοποίηση της μη ελευθερίας επιλογής δρόμου και οδού.

Οι ευαίσθητες κεραίες των νέων είναι αυτές οι οποίες πρώτες όλων συλλαμβάνουν όχι πλέον τον υφέρποντα αλλά τον υφιστάμενο μηδενισμό της εποχής μας όπως τον εννοιοποίησε ο Νίτσε και ο Σάρτρ ( ο άνθρωπος του Είναι και μηδέν ως άχρηστον πάθος): από την Ιστορία του Ήθους έως την Πατρίδα του Ωραίου έως το θείο ως πραγμάτωση των ιδεωδών μίας ανωτέρας ανθρωπίνης φύσης, όλα διαλύθηκαν, στην θέση της εμφανίσθηκε το πάθος μίας αστικής κοινωνίας λωτοφάγων: οι νέοι και οι νέες κατ΄αρχάς αρνούνται να φάγουν τον λωτό, οι νέοι και οι νέες δεν έχουν ξεχάσει ακόμη τον άλλο κόσμο του Όντος και του Είναι, κάποιοι και καποιες επιλέγουν την εκεί πορεία, οι πολλοί το λένε αυτοκτονία ο Σοπενάουερ θα το έλεγε γρήγορη απομηδενιστική επιστροφή στην αληθινή συνέχεια. Όποιος προσαρμοσθεί φορεί πανοπλία και ξεχνά όλους τους δρόμους επιστροφής, οι λωτοί είναι γλυκείς.

Πάντοτε υπήρχε πόνος και δυστυχία: αλλά σήμερα επειδή ετοιμάζεται ο επόμενος κόσμος ο δικός μας μηδενοποιείται και ετοιμάζεται η ψηφιακή απρόσωπος παντοκρατορία: για αυτό εξάλλου έχει αποθεωθεί και η αριστερά ως προοδευτική δήθεν διότι θέλει η εξουσία μόνον την υλική πρσδιοριστικότητα του υλικώς μαζοποιημένου ανθρώπου: ο νέος και η νέα νοιώθουν την μη Ομηρική αποανθρωποποίηση, την μη Ομηρική αποανθρωπομορφικότητα, τον θάνατο του προσώπου ως Ανθρώπου εν σχέσει με την Ιδέα του Χθές, του Σήμερα, της μεγάλης επιστροφής: οι νέοι και οι νέες κατά-συν-θλίβονται (όχι από αόρατες αιτίες ή επιστημονικά δυσνόητες έννοιες) κατά-συν-θλίβονται από την απουσία του προσώπου των αξιών των ιδεών του Ενός δρόμου του νόστου προς την Ιθάκη: η μετατροπή της αστικής πόλης σε φυλακή παθών  έχουσα ως διέξοδο την τηλεόραση και την ελεγχομένη ψηφιακή πληροφορία είναι αυτή η μετατροπή που συν-θλίβει το νέο και την νέα: δεν είναι κατάθλψη είναι συν-θλιψη, εκ του θλίβω σε σχέση με το νέο και την νέα: δυστυχώς η παιδεία ως φορέας της επικρατούσης εξουσίας έχει δομές εξουσιαστικές : εξετάσεις, βαθμολογίες, αξιολόγηση, σκληρό επικριτικό σύστημα: δεν γίνεται αλλοιώς: το σχολείο πρέπει να βγάλει τους εξουσιαστές του αύριο: ομοίως και η οικογένεια: πρέπει να μεγαλώσει παιδιά που δεν ξέρεις: μπορεί να κυβερνήσουν την χώρα: πρίν οι νέοι και οι νέες πέσουν στα χέρια του Κύκλωπος του ενός ματιού και δύναμης αντιστέκονται: αλλά σπάνια δυστυχώς επικρατεί ο Οδυσσέας τυφλώνοντας τον Κύκλωπα.