Υπάρχει υγεία;

 

Υπάρχει υγεία;

Η Υγεία ως ετυμολογία στηρίζεται στην λέξη Γαία, Γή, άρα στο ρήμα: Γίγνομαι: είναι η ιδιότητα ο Άνθρωπος να Γίγνεται επί της Επιγείας Παρουσίας του. Άρα Υγεία είναι η διαμόρφωση του ανθρώπου κατά την επίγειον ζωή του. Βέβαια η Επίγειος ζωή του ανθρώπου δεν είναι αποκομμένη από την Συμπαντική συνέχειά του άρα Υγεία είναι η Συμπαντική συνέχεια του Ανθρώπου διά της Γαίας. Δεν υπάρχει Υγεία αποκομμένη από την Συμπαντική μας συνέχεια διότι δεν υπάρχει κανένα  γήϊνο Γίγνεσθαι αποκομμένο από το Συμπαντικό Γίγνεσθαι.

Άρα Υγιής είναι ο Άνθρωπος ο οποίος απελευθερώνει επί Γής όλες εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες καθορίζουν την Συμπαντική του συνέχεια: αυτό το οποίο σήμερα θεωρούμε ως υγιές (δηλαδή το να  έχουυμε την ισορροπία των στοιχείων που αποτελούν την ζωτική μας λειτουργία) δεν είναι υγεία αλλά γήϊνη εμμένεια λήθης της συμπαντικής μας συνεχείας, δεν είναι υγεία αλλά μία αυθαίρετη και πρόσκαιρη ισορροπία των στοιχείων που αποτελούν την ζωτική λειτουργία του ανθρώπου, η οποία αυθαιρέτως αποκόπτεται από την συμπαντική συνέχεια του ανθρώπου και τον καθηλώνει σε ένα πρόσκαιρο άγχος να έχει μία επίπλαστη ισορροπία στοιχείων ώστε να είναι υγιής.

Όμως όλο αυτό είναι  ψέμμα: αυτό το οποίο  έχει επικρατήσει ως υγεία δεν έχει κανένα οντολογικό αντίκρυσμα διότι ο υγιής άνθρωπος είναι αυτός ο οποίος διά των δυνάμεών του συνδέεται με το χθές όπου ήταν και διά της γής ευρίσκει την συμπαντική συνέχειά του, ο υγιής,ο οντολογικά υγιής άνθρωπος, είναι αυτός ο οποίος κατανοεί ότι είναι σύνολο οντολογικών δυνάμεων τις οποίες χαίρεται να τις βλέπει να συνθέτουν ένα ωραίο σώμα όμως χαίρεται αυτές να αποσωματοποιούνται να σταματήσουν να είναι σταδιακά σώμα και να μετατρέπονται σε δυνάμεις άλλης συμπαντικής συνεχείας. Αυτό το οποίο σήμερα θεωρούμε ως υγεία (δηλαδή την σταθερή ισορροπία των  ζωτικών μας δυνάμεων) είναι μία  αντιοντολογική θεώρηση, μία ανύπαρκτη πνευματική κατασκευή, κάτι το οποίο δεν έχει συμπαντικό αντίκρυσμα, διότι οι συμπαντικές  δυνάμεις συνθέτουν όλα τα ζωτικά όργανα, αυτές στερεοποιούνται στα ζωτικά όργανα, όμως οντολογική υγεία αυτές υπό τον γνωσιακό Έλεγχο του υγιούς ανθρώπου να διαλύονται σταδιακά και ο άνθρωπος διά αυτών των δυνάμεων οι οποίες σταδιακά παύουν να είναι καρδιά, πνεύμονες, νεφροί κ.λ.π.οντολογική λοιπόν υγεία είναι  να προχωρεί ο Εαυτός διά αυτών των διαλυομένων δυνάμεων στις επόμενες συμπαντικές μεταζωϊκές και μετασωματικές στιγμές του.

Η έννοια της υγείας όπως  σήμερα την εννοούμε είναι ανύπαρκτος οντολογικώς. Οι δυνάμεις οι οποίες συνθέτουν το σώμα είναι χαοτικές δυνάμεις και είναι δυνάμεις συνεχείας. Η συμπαντική υγεία είναι ο άνθρωπος να γνωρίζει ότι δεν είναι κάτι το συγκεκριμένο και σταθερό, το σώμα του είναι σύνολο συνεχώς μεταβαλλομένων δυνάμεων. Άρα συμπαντική υγεία είναι ο άνθρωπος να ακολουθεί την αλλαγή και την συνέχεια των δυνάμεων που συνθέτουν το σώμα του, την συμπαντική του συνέχεια και εξέλιξη, ώστε να προχωρεί προς την ατομική του Ιθάκη  ακολουθώντας όλες τις αλλαγές, δρόμους και οδούς που καταδεικνύουν ως δυνάμεις συνεχείας όλες αυτές οι δυνάμεις οι οποίες για λίγο ονομάζονται: σώμα.Άρα υγιής είναι ο άνθρωπος ο οποίος ακολουθεί τις μετατροπές των σωματικών του  δυνάμεων σε κάτι άλλο (όπως ήταν οι οντολογικές δυνάμεις πρίν να γίνουν σωματικές και πάλι θα γίνουν οντολογικές και ο οντολογικά υγιής άνθρωπος ακολουθεί χωρίς φόβο αυτήν την πορεία διότι με αυτόν τον τρόπο ελέγχει την πνευματική του και συμπαντική και οντολογική συνέχειά του ακολουθώντας τον ατομικό του δρόμο προς την Ιθάκη την δική του).

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα: η καρδιά, κήρ στον Όμηρο, είναι η Μοίρα του Ανθρώπου, το κέντρο ελέγχου της συμπαντικής πορείας του Ανθρώπου, μιάς και εκεί ενεργοποιείται ο φορέας των συμπαντικών εν ανθρώπω δυνάμεων, το αίμα: η καρδιά έχει τρία στάδια λειτουργίας: χαοτικές δυνάμεις την συνθέτουν ως κέντρο της συμπαντικής συνεχείας του ανθρώπου.Το δεύτερο στάδιο είναι όταν η καρδιά σταθεροποιείται ως σημείο σταθεράς σωματικής λειτουργίας. Το τρίτο στάδιο είναι όταν η καρδιά ξανααναλύεται στις χαοτικές δυνάμεις που την αποτελούν προκειμένου το αίμα να μεταφέρει ως δύναμις στον άνθρωπο τα μηνύματα της συμπαντικής συνέχειάς του διότι φυσικά η καρδιά θα ξαναγίνει σύνολο χαοτικών ασωματικών συμπαντικών δυνάμεων. Οι πόνοι και τα καρδιακά προβλήματα, οι καρδιακές προσβολές κ.λ.π είναι η επαναφορά  του ανθρώπου στην συμπαντική συνέχεια και Ιθάκη διότι ακριβώς αυτός είναι ο σκοπός της καρδιάς και όχι η πρόσκαιρη σωματική υγεία. Σε αυτό το σημείο έγκειται το πλέον σημαντικό στοιχείο της έρευνάς μας. Το σώμα δεν υπάρχει προκειμένου ο άνθρωπος να είναι πρόσκαιρα και για λίγα χρόνια δήθεν υγιής, το Σώμα υπάρχει ώστε ο Άνθρωπος διά των σωματικών δυνάμεων οι  οποίες είναι μετατρεπόμενες σε σώμα αιώνιες και χαοτικές οντολογικές δυνάμεις διά αυτών των σωματικών δυνάμεων να καθορίζει την συμπαντική του συνέχεια και όχι να προσπαθεί να διατηρήσει μία πρόσκαιρη σωματική ισορροπία αυτών των δυνάμεων την οποία ονομάζει υγεία, η οποία βέβαια οντολογικώς είναι ανύπαρκτος διότι όλες οι οντολογικές δυνάμεις γίνονται πρόσκαιρο σώμα όχι για να ισορροπούν σύμφωνα με την ανύπαρκτο επιστημονική  υγεία αλλά για να οδηγούν τον άνθρωπο καθώς αποαναλύονται και απουσυντίθενται από σωματικές σε αιθέριες σε επόμενες οντολογικές στάσεις.

Το όλο θέμα βέβαια έχει να κάνει με την εννοιοποίηση του Σώματος. Αφ΄ής στιγμής στην Σωκρατική φιλοσοφία το Σώμα μετατράπηκε σε Σημείο διά του οποίου περνούν άπειρες ευθείες δυνάμεις, το Σώμα έπαυσε να είναι κάτι το συνεχώς κινούμενο και συμπαντικώς  δυναμικό, το σώμα έπαυσε να είναι μέρος των ευθειών γραμμών οι οποίες  μεταφέρουν την συμπαντική και οντολογική συνέχεια, το Σώμα έγινε πέτρα, λίθος, σημείο αναφοράς, σταθερό σημείο, Αρχιμήδειο σημείο επί του οποίου η φιλοσοφία και η θεολογία θα έκτιζαν τους μύθους των. Ο Ιπποκράτης θα κτίσει τον μύθο της υγείας ως δήθεν ισορροπίας των τεσσάτων στοιχείων επί του Σώματος (αποκόπτοντας το Σώμα από κάθε συμπαντική συνέχεια). Τώρα το Σώμα αποκτά εμμενή επί γής και μόνον αξία, αποκόπτεται από κάθε συμπαντική συνέχεια, και θεωρείται ως Υγιές όταν οι τέσσαρες δυνάμεις (γή, αήρ, ύδωρ, πύρ) εξισορροπούν. Το  Σώμα αποκόπτεται από κάθε συμπαντική συνέχειά του και συμπαντική συνεικόνισή του διότι μπορεί το Σύμπαν (σύμφωνα με τον Ιπποκράτη) να είναι «άρρωστο» διότι δεν έχει καμμία ισορροπία και σταθερότητα αντιθέτως είναι κάτι το συνεχώς μεταβαλλόμενο, αντιθέτως όμως το μη συμπαντικό και πλέον πολύ γήϊνο ανθρώπινο σώμα πρέπει να είναι πλήρως ισορροπημένο στα τέσσαρα στοιχεία του ώστε επί γής να έχει υγεία ισορροπίας αρμονίας και σταθερότητας, αδιαφορώντας ο Ιπποκράτης για το ότι ο άνθρωπος ευρίσκεται σε μία διαρκή πορεία σωματικού γίγνεσθαι αλλά και σωματικού απογίγνεσθαι δεν μας είπε τον τρόπο διά του οποίου ο άνθρωπος θα ελέγχει την συμπαντική του μετασωματική του συνέχεια: διότι εάν επιδιώκει ο άνθρωπος την Ιπποκράτειο σωματική υγεία θα πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβει ότι με αυτές τις δυνάμεις μίας πρόσκαιρης υγείας θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά και οντολογικά, να εύρη τις ρίζες στο χάος αυτών των δυνάμεων, να τις ακολουθεί διά του σώματός του ώστε να καθορίσει τις μετέπειτα οντολογικές εμφανίσεις του. Ο πόνος, το πνευματικό άγχος του πόνου, αποκαλύπτουν το ότι ο άνθρωπος κάθε κάλεσμα των οντολογικών δυνάμεων το βλέπει ως κάτι το άσχημο (γιατί ο πόνος , το άγχος, η πνευματική ανησυχία περί του σώματος δεν είναι τίποτε άλλο παρα η αποκάλυψη των οντολογικών δυνάμεων που συνθέτουν  το σώμα περί του τρόπου της συμπαντικής συνεχείας του ανθρώπου διά αυτών των δυνάμεων).

Αφ΄ής στιγμής ο Ιπποκράτης έκτισε το μύθο του σταθερού και υγιούς σώματος (για πόσο καιρό άραγε της  επιγείου  ζωής;) αυτό το σώμα ήθελε την φιλοσοφική και θεολογική εκμετάλλευσή του και σμίλευσή του η οποία έφερε ως συνοδευτικό δώρο την ανθρώπινη αποχαύνωση, εξάρτηση, οντολογική λήθη, άγρια εκμετάλλευση του ανθρώπου από θεωητικά επιστημονικά και άλλα εξουσιαστικά σχήματα: δυνάμεις του σύμπαντος διά του πόνου (ως πόνο εννοούμε την ανικανότητα επικοινωνίας του ανθρώπου με τις επερχόμενες οντολογικές δυνάμεις συνεχείας) επισκέπτονται τον άνθρωπο και αυτός τρέχει στους ιατρούς. Ως ακολούθως: ο Πλάτων θεωρεί ως δικαιοσύνη την πλήρη εσωτερική ισορροπία του σώματος εξάλλου απιθεώνει την έννοια της συμμετρίας και της αρμονίας επί των σωμστικών λειτουργιών. Ο Άνθρωπος αποκομμένος από την χαοτική συμπαντική ροή μέρος της οποίας είναι το Σώμα καθηλώνεται στο γήϊνο άγχος το Σώμα του να είναι ισορροπημένο ως προς τα στοιχεία που το αποτελούν: από το Σωκράτη κα μετά αυτά τα στοιχεία δεν αντιμετωπίζονται ως δυνάμεις οντολογικής  συνεχείας αλλά κλεισμένες στα ζωτικά όργανα αντιμετωπίζονται ως όργανα ιατρικής τελειότητας και υγείας. Εξάλλου σήμερα τα ζωτικά όργανα μεταμοσχεύονται από άνθρωπο σε άνθρωπο χωρίς να λαμβάνεται υπ΄όψιν ότι μπορεί να αποτελούν όργανα τελείως διαφορετικών συμπαντικών προσανατολισμών και δυνάμεων.Η σωματική αυτή θέαση έφερε την πλήρη πνευματική αποκοπή του ανθρώπου από κάθε συμπαντική συνέχεια: ο σωκρατισμός θα αποθεώσει την ζωή ως στάδιο ηθικής τελείωσης, το χθές έχει αξία ως στάδιο αγαθού όπως και το μέλλον: άρα ο άνθρωπος μαθαίνει σε μία υγεία ισορροπίας και αρμονίας προκειμένου το ηθικό σώμα να οδεύσει σε κάτι σίγουρο μεταθανατίως άρα η υγεία αποκτά ηθικό μεταφυσικό νόημα: το σώμα δεν πρέπει να αφεθεί σε χαοτικές δυνάμεις χαοτικής συνεχείας αλλά θα πρέπει ως ισορροπημένο σωματικώς ηθικώς και πνευματικώς να οδηγεί τον άνθρωπο στο σίγουρο κόσμο του Αγαθού αλλοιώς στον μύθο του Αριδαίου του Πλάτωνος ο άνθρωπος μαθαίνεί ότι ένα κακό σώμα μπορεί να σημάνει κόλαση, βασανιστήρια, τιμωρία.

Ο χριστιανισμός ολοκλήρωσε την μεταφυσική αυτή του ψευδούς σώματος: πλέον το σώμα αποκομμένο από την χαοτική συνέχειά του, έμεινε εδώ να υπακουει στους κανόνες αρμονίας και υγείας, πλέον ο άνθρωπος βλέπει το σώμα όχι ως φορέα δυνάμεων συνεχειας αλλά ως όργανα τα οποία αντιμετωπίζονται ως εξωτερικά φαινόμενα ιατρικής παρακολούθησης ασχέτως του γεγονότος ότι κρύπτουν τις δυνάμεις οντολογικής συνεχείας. Τώρα στο χριστιανισμό αυτό το σώμα θα πρέπει να είναι και ηθικό ώστε να κληρονομήσει την βασιλεία των ουρανών και να μην χαθή στην κόλαση, ή όπως έλεγε ο άλλος σοφώτατος Πυθαγόρας να μην λάβη κακή μετενσάρκωση: πλέον ο άνθρωπος αποτρελλάθηκε: το σώμα ταυτίσθηκε με μία ανύπαρκτη γήϊνη υγεία ανυπάρκτου ισορροπίας, ταυτίσθηκε η σωματική υγεία με την ηθική υγεία (διότι πλέον εχάθη τελείως η χαοτική συνέχεια του ανθρώπου και η ανύπαρκτος ηθική αντικατέστησε την χαοτική φύση του ανθρώπου) και πλέον ο ανθρωπος απομονωμένος και μικρός τρέχει σε θεούς και επιστήμονες για τον «σώσουν» αν και μέσα του έχει την λυτρωτική ατομική του οντολογική συνέχεια.

Θα πρέπει βέβαια όλοι να αναλογισθούμε την πραγματική συνεχειά μας στο χρόνο: κατά τον δικό μας τρόπο: κατά την δική μας ατομική οντολογική συνέχεια.Πέρα από όλα όσα μας επέβαλαν σε σχέση με το Σώμα  μας και την πραγματική οντολογική αυτού διάσταση: διότι πότε έγνε το σώμα μας; Δεν θα πρέπει αυτό το σώμα να συνεχίσει διαφορετικά το οντολογικό του ταξίδι; Δηλαδή θα είμαστε συνεχώς δήθεν υγιείς και ξαφνικά θα πεθάνουμε; Δεν υπάρχει ζωή και θάνατος παρά συνέχεια στο ατομικό οντολογικό δρόμο μας: θεωρώντας ότι δεν υπάρχει υγεία αλλά χαοτικές δυνάμεις οι οποίες συνεχώς μας εξελίσσουν (αυτήν την εξέλιξη ονομάσαμα ασθένεια ώστε υπό το κοινόν φόβο όλοι να ελέγχονται ενώπιον της δήθεν λυτρωτικής εξουσίας) άρα μπορούμε ξεφεύγοντας από το μύθο της υγείας και της ασθένειας (ανυπαρκτες έννοιες) να γνωρίσουμε και να ακολουθήσουμε τις δυνάμεις μας και τον τρόπον τους σύμφωνα με τον οποία μας επιφυλάσσουν το πιο γλυκό νόστο προς την δική μας Ιθάκη κάπου στο δικό μας σύμπαν.