Ερμηνεύοντας τον Λύσιν του Πλάτωνος :το επιχείρημα του «Πρώτου Φίλου».

 

Ερμηνεύοντας τον Λύσιν του Πλάτωνος :το επιχείρημα του «Πρώτου Φίλου».

Ο Πλατωνικός  διάλογος Λύσις, αποτελεί πλήρη εφαρμογή της «θεωρίας των ιδεών» επί των ανθρωπίνων σχέσεων, επί της Φιλίας ως τρόπου πνευματικής και ψυχικής ένωσης  των ανθρώπων. Ο διάλογος λοιπόν αυτός αποτελεί τρανή απόδειξη ότι ο Πλάτων δεν είχε καμμία σχέση  με  την ελεύθερη οντολογική περιδάβαση, αντιθέτως εβάδισε τον δρόμο από την θεωρία  των ιδεών  προς την εφαρμογή επι παντός ανθρωπίνου επιστητού.

Η θεωρία των ιδεών δημιουργεί έναν κύκλο καλού: ο άνθρωπος έχει προυπάρξει σε αυτόν του κύκλο του καλού άρα οφείλει να μεταφέρει στην γή την τελειότητα του κύκλου (ευνομουμένη πόλις) ως τέλειος απεσταλμένος της κοινωνίας του καλού (ιδανικός Πολίτης). Η Φιλία στην Πλατωνική φιλοσοφία, στον Λύσιν, ορίζεται και ανιχνεύεται και προσδιορίζεται και υπάρχει μόνον και εφόσον ακολουθεί αυτόν τον δρόμο της αρετής: αλλοιώς δεν υφίσταται φιλία: διότι η διαλεκτική του Λύσιος έγκειται στο ότι η Φιλία δεν θα εκτυλιχθεί μέσα από μία κακή παρόρμηση, μία χαοτική κατάσταση η οποία ως άπειρη και άλογη θα γεννήσει την έννοια της Φιλίας στην ψυχή και στον νού του Ανθρώπου: η σύλληψη της Φιλίας γεννάται στην ψυχή και στο πνεύμα των ανθρώπων τη στιγμή κατά την οποία ενθυμηθούν την τέλεια πορεία του κόσμου των Ιδεών: είναι Ιδέα η Φιλία, άρα όπως όλες οι μετατροπές των οντολογικών δυνάμεων εκ του Πλάτωνος σε ιδέες παρόμοια μετατρέπει την ένωση των ανθρώπων σε ιδέα Φιλίας: όπως όλες οι ιδέες (καλού ωραίου δικαίου κ.α) παρόμοια και αυτή η Ιδέα της Φιλίας υπάρχει διότι υπάρχει η συνεκτικότητα του κόσμου των ιδεών: όπως ο κόσμος του Αγαθού φιλεί και ενώνει όλα τα κομμάτια του Ανθρώπου και του Κόσμου ως ανάμνηση γνώση και ηθική παρόμοια και η Φιλία ξεπηδά από την τελειότητα που έχουμε εκ της αναμνήσεως του Αγαθού και επιθυμούμε όπως ενωνόμαστε νοησιοκρατικά και ηθικά με το Αγαθό να ενωθούμε με τον Άλλον ως Φίλοι διότι όλοι είμαστε φορείς του Αγαθού, άρα όλοι Φιλούμε τον Άλλον ως Φίλοι: η Φιλία λοιπόν εν τη Πόλει (η οποία είναι προτύπωσις του κόσμου του Αγαθού εν τη τελεία γή) συνενώνει τους πάντας ώστε να επιστρέψει η Πόλις ως τελεία ενότης στον κόσμο του Αγαθού ως Ενική τελεία οντότης.

Ο Πλάτων βέβαια προκειμένου να αποθεώσει το νοησιοκρατικό του κατόρθωμα, προκειμένου να ρομποτοποιήσει τον άνθρωπο απομονώντάς τον από κάθε άλλη οντολογική ενορατική θέαση του Όλου αποκρύπτει ότι στην ουσία η Φιλία ως τρόπος κτίσεως του κόσμου του Αγαθού και της αρμονίας του επί γής είναι συνέχεια της Εμπεδόκλειας Οντολογικής Φιλίας των ριζωμάτων: διαβάζοντας λοιπόν κάποιον τον Λύσιν φρίττει από το ότι τίποτε καινούργιο δεν λέγει στον Μενέξενο ή τον Λύσιν ο Σωκράτης αλλά όλα παρουσιάζονται ως καινούργια: ο Εμπεδοκλής πρώτος είχε κατανοήσει την Φιλότητα, ότι η Φιλία είναι δύναμις και όχι αρετή, δύναμις απρόσωπος η οποία συνέχεια τα τέσσαρα ριζώματα (γή, αέρα, ύδωρ, πύρ) και ο άνθρωπος μεταφέρει τον τρόπο συνοχής του κόσμου ως όλου ωραίου στον εαυτό του και στην πόλιν:  τώρα η Φιλία γίγνεται αρετή  διότι από τον κόσμο ως κοσμική δύναμις μεταφέρεται στον άνθρωπο ως Πολίτη εν  πόλει, και επειδή εξωτερικεύει την έμφυτη  γνώση  της κοσμικής φιλίας η  οποία ενυπάρχει σε όλους μας ως ανθρωπίνη  σχέση με τον Άλλον μετατρέπει την κοσμική φιλία που έχουμε μέσα μας σε ανθρωπίνη φιλία: για αυτό εξάλλου  ο Λύσις εγράφη πρίν εκφρασθεί (Στην Πολιτεία, στον Μένωνα και άλλού) η θεωρία των ιδεών: επειδή  ακριβώς ενώνει (αραρίσκει) η κοσμική φιλία μέσα μας με την πολιτική  φιλία στην πραγματικότητα, εντός Πόλεως η  Φιλία γίγνεται αρετή ανθρωπίνης  επαφής μεταφέροντας την τελειότητα της συμπαντικής ένωσης των ριζωμάτωνεπί των Πολιτών και της Πόλης: άρα ψεύδεται ο Σωκράτης όταν λέγει ότι η τελειότης του κόσμου του Αγαθού γεννά την Φιλία στους γνωρίζοντας τον κόσμο του Αγαθού: επειδή όλοι βλέπουμε και συνειδητοποιούμε  την αρμονία του Κόσμου που ζούμε, ο οποίος είναι αποτέλεσμα της φιλίας των ριζωμάτων, δεν είναι νόηση ή γνώση  αλλά έμφυτη  συνειδητοποίηση ότι όλοι μας γνωρίζοντας την αρμονία των ριζωμάτων του κόσμου μπορούμε ως Φιλία να αναπτύξουμε αυτήν την κοσμική αρμονία εντός Πόλεως ανάμεσα σε Πολίτες. Άρα λαθεύει ο Σωκράτης: όλοι και όχι μόνον οι γνώστες του κόσμου του Αγαθού  μπορούν να αναπτύξουν την Φιλία.

Η προσπάθεια του Σωκράτη να προβή  στα γνωστά αυθαίρετα και δήθεν μόνον δικά του συμπεράσμάτα προκύπτει από την ίδια πηγή με την πηγή του μονοθεϊσμού: σε όλον τον Λύσιν ο Σωκράτης μπερδεύει συνεχώς τους συνομιλητές του σε σχέση με το ανάμεσα σε ποιους μπορεί να υπάρξει φιλία διότι προσπαθεί να κάνει κάτι το οποίο το προσπαθούν οι συνάνθρωποί του που προσπαθούν να επιβάλουν ένα θρησκευτικό δόγμα: ο Σωκράτης επειδή γνωρίζει ότι η Φιλία είναι εντός Όλων επειδή όλοι ζούμε σε ένα κόσμο Εμπεδοκλειο άθροισμα φιλότητος των τεσσάρων ριζωμάτων προσπαθεί να ξεριζώσει την γνώση αυτή από την ψυχή των ανθρώπων και να επιβάλει το γνωστό πλατωνικό ψέμα: δεν μας ενδιαφέρει ο κόσμος του Εμπεδοκλέους  διότι ενορατικά είναι γνωστός σε όλους: προκειμένου (όπως έκανε και η βίβλος με το φαντασιακό μέγεθος του θεού) να αντικαταστήσουμε τον κόσμο ως φιλότητα ριζωμάτων με τον κόσμο του Αγαθού τον οποίο γνωρίζουν λίγοι θα επιβάλουμε ότι μονον όσοι ξέρουν τον κόσμο του Αγαθού ως φιλότητα τελείων δυνάμεων μόνον αυτοί μπορούν να είναι Φίλοι:  και μέχρι ναείπη  αυτό το πράγμα ο διάλογος προχωρεί με τις γνωστές αδολεσχίες και πομφόλυγες που νόημα δεν βγάζουν: διότι τελικά (όπως και η παλαιά διαθήκη) καταλήγει ο Σωκράτης ότι Φίλοι είναι μόνον όσοι αρύονται εκ του καλού  κόσμου του Αγαθού ώστε Φίλοι είναι αυτοί που έχουν το ίδιο καλό μυαλό, σκοπό, τρόπο ζωής διότι τους ενώνει ο κόσμος του Αγαθού: ούτε που κατανοεί  ο Σωκράτης ότι με αυτόν τον τρόπο ευτελιζει τον άνθρωπο διότι δεν είναι Φιλοι ως αυτόνομες οντότητες αλλά ως δανειζόμενοι γνωσιακές δυνάμεις κάποιου άλλου του Αγαθού: ο Σωκράτης όμως όπως και οι προφήτες την έκανε μία χαρά τη δουλειά του: περιόρισε την φιλία μόνον σε όσους νοούσιν  τον κόσμο του Αγαθού ώστε η Φιλία να  εύρη  πνευματική  αρχή  και ηθικό τέλος αρδευομένη εκ του Αγαθού: άρα τα αγαθά της Φιλίας τα γεύονται  μόνον όσοι υποτάσσονται στην γνώση του Αγαθού (στους ανατολίτες βιβλικούς στην γνώση του θεού) χάνεται τελείως κάθε έννοια οντολογικής σύνδεσης των αρετών με τον κόσμο του σύμπαντος ο οποίος χωρίς νόηση αλλά με ενόραση όλων μα όλων προσφέρει σε όλους τον τρόπο του, διότι ενάντια στον Πλάτωνα δεν πρέπει να ξέρεις τον κόσμο του Αγαθού για να γνωρίσεις την φιλία, ηδη την ξέρεις από το γεγονός ότι ο αήρ είναι φίλος με την γή και φτιάχνουν τον κόσμο που ζούμε: οι οριστικοί και επαγωγικοί λόγοι  του Σωκράτους για μία ακόμη φορά δολοφονούν την αυθύπαρκτη  οντολογική δυναμική των ανθρώπων.

Είναι τόση όμως η αδυναμία του Σωκράτους να πείσει ότι η  φιλία είναι θέμα γνώσης του Αγαθού (διότι υπάρχουν άνθρωποι τόσο διαφορετικοί σε γνώσεις και ήθος οι οποίοι όμως είναι Φίλοι (διότι εναντια στην Σωκρατική αφέλεια είναι τέκνα του κοινού φιλικού στα ριζώματα κόσμου) ώστε όπως  κάποια στιγμή  και για άλλους λόγους το έπραξε ο Αριστοτέλης χρησιμοποιεί λοιπόν ο Σωκράτης στον Λύσιν  το  επιχείρημα « του πρώτου φίλου:»: θα πρέπει να υπήρξε κάποιος πρώτος άνθρωπος ο οποίος ών εν τω κόσμω του Αγαθού ή  θα πρέπει να υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος που θυμήθηκε την τελειότητα του κόσμου του Αγαθού και ο πρώτος άνθρωπος που θυμήθηκε τον κόσμο του Αγαθού και την τελειότητά του αυτός αμέσωε έφερε την Φιλία διότι μετέδωσε την νόηση του τελείου κόσμου του Αγαθού στον Άλλον και  κάπως με αυτόν τον τρόπο έγιναν οι Φίλοι διότι ενώθηκαν πλέον οι άνθρωποι με την κοινή  γνώση αιτία τρόπο και σκοπό του κόσμου του Αγαθού: άς σημειώσουμε την κοινότητα γραφής με την εβραϊκή βίβλο όπου οι πρωτόπλαστοι ως και εκεί πρώτοι  άνθρωποι σηκώνουν όλο το βάρος δημιουργίας των φαντασιώσεων οι οποίες όμως  αυτές φαντασιώσεις κυβέρνησαν τον κόσμο και τους ανθρώπους διότι έδεσαν τους ανθρώπους με την υποχρέωση να εξαρτούν την ζωή τους και την επιτυχία  της και την πρόοδο και εξέλιξή της με  την γνώση και υποταγή σε αυτές τις φαντασιώσεις: εν ολίγοις: ο Λύσις είναι ένας αποτυχημένος διάλογος διότι Φίλοι είναι όλοι οι άνθρωποι ως συμμετέχοντες στον κοινό κόσμο όπου όλα είναι Φίλοι: τα ριζώματα, η νύκτα και η ημέρα  οι οποίες φιλικά η  μία αντικαθιστά την άλλη: άρα όλοι είμαστε δυναμικά και όχι γνωστικά Φίλοι συμμετέχουμε της Φιλότητας διότι έχουμε τον τρόπο του Φίλου Κόσμου στο βίωμά μας και αυτό το  κοινό βίωμα το μετατρέπουμε σε ανθρώπινη Φιλία με τους Φϊλους μας : όπως τα ριζώματα που όλοι βλέπουμε στον  Κόσμο είναι φίλοι παρόμοια και εμείς ως έμψυχα ριζώματα συνεχίζουμε κατά ανθρώπινο τρόπο την αρετή της Φιλίας στον κόσμο των ανθρώπων.