Συνειδητές Αλήθειες για την 25η Μαρτίου, 1821.

 

Συνειδητές Αλήθειες για την 25^η Μαρτίου, 1821.

1.Αναμφίβολα η Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση  του 1821 αποτελεί το κορυφαίο σύγχρονο γεγονός της Νεοελληνικής Ιστορίας για τον απλούστατο  λόγο ότι  ήταν αυτή η οποία προσέφερε στο Ελληνικό προαιώνιο Έθνος την Οικία του Κράτους. Η Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821 (στα πλαίσια των μεγάλων Εθνικών Ευρωπαϊκών μεταδιαφωτιστικών  Επαναστάσεων) προσέδωσε όλα τα αγαθά στο Ελληνικό Έθνος ενός συγχρόνου Κράτους το οποίο στηρίζεται στην λογική  ταυτότητα των Πολιτών: Σϋνταγμα, Σύνορα, φυσικά και αστικά δικαιώματα.

Όμως επειδή τα  έτη περιπέλλονται (Όμηρος)  ο 19^ος αι. ήταν αιώνας σημαντικός ιδιαιτέρως για το Ελληνικό Έθνος. Ήταν θέμα χρόνου να επιβληθεί  το Ελληνικό Έθνος των παρηκμασμένων οθωμανών (οι οποίοι είχαν εκμετρήσει τον ιστορικό των χρόνο) στον χώρο των Βαλκανίων με  τον τρόπο κατά τον οποίο  η βυζαντινή αυτοκρατορία διαδέχθηκε (χωρίς καμμία επανάσταση) την ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Παρόμοια ήταν η επομένη Ιστορική εξέλιξη το Ελληνικό Έθνος να επιβληθεί πλήρως στα Βαλκάνια, συνεχίζοντας την Ελληνοπρέπεια του Βυζαντίου (συστήνοντας μία παμβαλκανική Δημοκρατία διάδοχη του Βυζαντίου). Ο Στογιάνοβιτς στο βιβλίο του «ο κατακτητής ορθοδοξος βαλκάνιος έμπορος» αναφέρει ότι για έναν ολόκληρο αιώνα μετά το 1750 τα Ελληνικά ήταν η γλώσσα του εμπορίου στα Βαλκάνια και οι Βαλκάνιοι έμποροι ανεξάρτητα από την Εθνικότητά των μιλούσαν και συνενοούντο στα Ελληνικά. Έλληνας σήμαινε έμπορος, διακινητής υλικών αγαθών και πλούτου. Ας μην λησμονούμε ότι το σύνολο των ιδρυτών της Φιλικής Εταιρείας ήσαν έμποροι. Το Βαλκάνιο χρήμα εμαζεύετο σταδιακά στα χέρια των ικανοτάτων Ελλήνων επιχειρηματιών (ας θυμηθούμε τους Εθνικούς Ευεργέτες): άρα εδώ εξάγεται ένα σημαντικό συμπέρασμα: οι οθωμανοί ουδόλως και ουδέποτε υποδούλωσαν τον Έλληνα ως Έθνος, δημιουργικότητα και Ιστορική εξέλιξη: απλά οι δομές της αυτοκρατορίας οι οποίες έκρυβαν τις εθνικότητες και ανεδείκνυαν μόνον θρησκευτικές ταυτότητες βοηθούσαν αυτές οι δομές στο να θεωρούνται οι Έλληνες  επιχειρηματίες χριστιανοί σκλάβοι ενώ στην ουσία  κινούσαν τον πλούτο στην οθωμανική αυτοκρατορία.

Ας θυμηθούμε και την πολύ σημαντική συνθήκη του Κιουτσούκ-Καίναρτζή (η οποία συνέβαλε τα μέγιστα στην έκρηξη της Επαναστάσεως του 1821). Σύμφωνα με την συνθήκη αυτή κατοχυρώθηκε νομικά το δικαίωμα της χρήσης της ρωσικής σημαίας από  Έλληνες πλοιοκτήτες όπως και η ναυπήγηση πλοίων μεγάλου εκτοπίσματος. Χρησιμοποιώντας λοιπόν οι Έλληνες τη ρωσική σημαία ως Ελληνικός εμπορικός στόλος αναπτύχθηκε θεαματικά. Εάν μάλιστα σκεφθούμε ότι με βάση αυτήν πάντοτε την συνθήκη η Ρωσία έλαβε δικαίωμα διατήρησης του στόλου της στον Εύξεινο Πόντο αποκτώντας το δικαίωμα ελευθέρας ναυσιπλοΐας στα στενά των Δαρδανελλίων διακινώντας τον όγκο των εμπορευμάτων μέσω του ελευθέρου εμπορίου στην οθωμανική επικράτεια, τότε καταλαβαίνουμε ότι ο Ελληνικός στόλος (κρυμμένος υπό την ρωσική σημαία) είχε επικρατήσει και καθόριζε την οικονομία της οθωμανικής αυτοκρατορίας (ο πλούτος ήταν στα χέρια των Ελλήνων ναυσιπλόων εμπόρων). Εάν σε αυτή  την χρονική στιγμή οι Έλληνες έμποροι, πλοιοκτήτες, επιχειρηματίες, σε συνεννόηση με τις ευρωπαϊκές αυλές και τους Φαναριώτες χρησιμοποιούσαν την πολιτική στρατιωτική και οικονομική δύναμή τους τότε το πέρασμα στην παμβαλκανική δημοκρατία του Ρήγα Φεραίου θα είχε συντελεσθεί.

Αντί αυτού το Ελληνικό Έθνος οδηγήθηκε στην διαμάχη Φαναριωτών και Πολεμάρχων, στον εμφύλιο πόλεμο, στην ζητιανιά των δανείων, στην ναυμαχία του Ναυαρίνου, στον  Όθωνα, στον Ι.Καποδίστρια ο οποίος για να κυβερνήσει κατήργησε την πηγή του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνος, τα δημοκρατικά και φιλελεύθερα συντάγματα. Αντί να προσκληθεί το σύνολο των Ελλήνων (από τον πιο πλούσιο έως το πλείονα φτωχό) φθάσαμε στο να μαλώνει ο Καποδίστριας με  τους κοτζαμπάσηδες διότι ποιος Έλληνας (πλούσιος, έμπορος, ικανός να προσφέρει μέσα από όσα είχε) θα πλησίαζε σε μία Ελλάδα η οποία ήταν προτεκτοράτο της Ρωσίας της Αγγλίας και της Γαλλίας αφ΄ής στιγμής η Ελλάς ουδέποτε παραδόθηκε στους Έλληνες πολεμιστές που την απελευθέρωσαν αλλά σε απεσταλμένους του τσάρου και των λοιπών μεγάλων δυνάμεων, για αυτό η Μαντώ Μαυρογένους, η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, ο Νικηταράς και άλλοι πέθαναν πάμπτωχοι και ξεχασμένοι και ξένοι τυχοδιώκτες (Τζώρτζ, Κόχραν  κ.λ.π) αναδύθηκαν σε αξιώματα. Αντί η σύγχρονη Ελληνική βιβλιογραφία να ίδη το όλον και να το αναδείξει έμεινε μαρξιστόπληκτη στην δήθεν αντιμαχία των πτωχών Ελλήνων με τους πλουσίους κοτζαμπασηδες και τους πλουσίους δεσποτάδες, αντί να κατανοηθεί ότι εάν η Επανάστασις είχε γίνει από το παγκόσμιο σύνολο όλων των Ελλήνων (από το πρώτο πλούσιο έως τον τελευταίο πτωχό, εάν η Ελλάς σε αυτούς είχε δοθεί τότε το σχέδιο του δημοκρατικού παμβαλκανικού Ελληνικού κράτους θα είχε διαδεχθεί την βυζαντινή αυτοκρατορία και σήμερα θα ομιλούσαμε για την παμβαλκανική Ελλάδα η οποία υπό τον λόγον της είχε αγκαλιάσει και εξελίξει τα σύνολα Έθνη των Βαλκανίων.

Άρα αβίαστα εξάγεται το συμπέρασμα ότι στην ένδοξον Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821 δεν συμμετείχε το σύνολο των Ελλήνων, σταδιακά οι Ευρωπαϊκές και ρωσικές δυνάμεις πλήρως σφετερίσθηκαν την δυναμική του αναδυομένου Ελληνικού κράτους. Διότι η Ελληνική παμβαλκανική  δημοκρατία του Ρήγα (δεν ήταν τυχαίο ότι όταν οι Αυστριακοί ερεύνησαν τα χαρτιά και τις χάρτες του Ρήγα ( τα οποία παρέλαβον από τον προδότη «φίλο» του Οικονόμου) πρέπει να εξεπλάγησαν από το εύρος της Ελληνικής αναβίωσης της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας των Βαλκανίων για αυτό έντρομοι παρέδωσαν το Ρήγα στους τούρκους και άμεσα οι ευρωπαίοι γνωρίζοντας το εύρος της αναβίωσης του Ελληνισμού των Βαλκανίων (ως διάδοχη κατάσταση των βυζαντινών) ξεκίνησαν τον τρόπο ελέγχου των Ελλήνων και της Επανάστασής των.

2. Το πλέον σημαντικό γεγονός της Ελληνικής Επανάστασης (και μας κάνει τεράστια εντύπωση το γεγονός ότι ποτέ ο Καραϊσκάκης δεν θα γίνει αντικείμενο λατρείας ή κινηματογραφικής προβολής) είναι ο θάνατος του Καραϊσκάκη, καλλίτερα: ο ύποπτος θάνατος του ιδιοφυούς Στρατηγού Καραϊσκάκη, ο οποίος όχι μόνον απελευθέρωσε τη Ρούμελη από τους οθωμανούς αλλά εάν έμενε ζωντανός θα ένωνε την Ρούμελη με το Μοριά, και θα ολοκλήρωνε την πανηγυρική απελευθέρωση συνολικά της Ελληνικής επικράτειας σε ένα ανυπολόγιστο εύρος. Συζητούμε ότι εάν το 1827 ολίγον πρίν να δολοφονηθεί ο τεράστιος γιός της καλογριάς ο μέγιστος Καραϊσκάκης είχε ολοκληρωθεί το σχέδιό του (απελευθέρωση της Ακρόπολης από τον Κιουταχή) τότε η Ελλάδα θα είχε ολοκληρώσει την Επανάστασή της (θα είχε ΜΟΝΗ ΤΗΣ κατακτήσει τα σύνορα για τα οποία μετά από λίγα χρόνια ο Καποδίστριας παρακαλούσε τους Γάλλους, δεν θα χρειαζόταν καμμία ναυμαχία του Ναυαρίνου).

Εάν το σχέδιο του Καραϊσκάκη είχε ευοδωθεί (απελευθέρωση  της Ρούμελης, της Ακρόπολης, της Πελοποννήσου (Κολοκοτρώνης) (εν έτει 1827) τότε η Ελλάδα (το 1827) θα είχε δικό της Ελληνικό κράτος χωρίς να χρειάζεται την  ξένη διαμεσολάβηση. Ο Καραϊσκάκης μαζί με τον Κολοκοτρώνη θα είχαν ιδρύσει το Νέο Ελληνικό Κράτος το οποίο θα ανήκε στους Έλληνες ολοκληρωτικά ( θεωρώ βέβαιο ότι ο Ιμπραήμ δεν θα άντεχε την ελεύθερη Ρούμελη όταν ο Καραϊσκάκης θα ολοκλήρωνε την απελευθέρωση της Ακρόπολης). Με την επομένη Εθνοσυνέλευση ο Καραϊσκάκης ως απελευθερωτής θα οδηγούσε τα πράγματα στην ίδρυση ενός καθαρά Νεοελληνικού Κράτους  με δικό του Σύνταγμα και νόμους στηριζόμενο στους Έλληνες αγωνιστάς. Ο Θάνατος του Καραϊσκάκη οδήγησε στην μάχη του Αναλάτου, στην καταστροφή των Ελλήνων και βέβαια στην πλήρη υποτακτική ανάμιξη των Ευρωπαίων (όπως είναι γνωστόν (σύμφωνα και με αυτόπτες μάρτυρες η σφαίρα στο υπογάστριο βρήκε τον Καραϊσκάκη με φορά από πάνω προς τα κάτω (άρα από ιππέα δολοφόνο). Βέβαια όλα αυτά ουδένα ενδιαφέρουν και ουδέποτε θα γίνουν κινηματογραφική ταινία. Κρίμα.

3. Κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου αναβιώνουν οι ίδιες και οι ίδιες συζητήσεις γύρω από τα γνωστά θέματα (αφορισμός της Επανάστασης από την Εκκλησία, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός έστειλε επιστολή στον Αλή πασά ότι  οι Έλληνες εξεγέρθηκαν  και τι θα κάνουμε τώρα, οι Αγιορείτες παρέδωσαν τον Εμμανουήλ Παπά στους τούρκους κ.λ.π). Δεν θα ανατρέξουμε στον τεράστιο Θουκυδίδη  ο οποίος μας θυμίζει ότι όταν ομιλούμε για μία άλλη εποχή ομιλούμε για κάτι που δεν γνωρίζουμε, απλά θα είπω ότι όσα έγιναν κατά το 1821 είναι πράγματα εντελώς άγνωστα σε εμάς. Η Ιστορία ως επιστήμη  διαβάζει έγγραφα δεν ζεί τις ζωές των ανθρώπων. Εάν για ένα  λεπτό μεταφερθούμε σε εκείνες τις εποχές θα δαπιστώσουμε τα εξής:

Ο μέσος Έλληνας δεν είχε ιδέα δεν είχε ποτέ ζήσει το Ελληνικό κράτος το οποίο οι Νεοέλληνες διαφωτιστές το μετέφεραν ως προϊόν του Ευρωπαϊκού διαφωτιστικού Εθνικισμού. Οι Έλληνες ποτέ μα ποτέ πρίν δεν είχαν κράτος σαν και αυτό που προέκυψε από τις Εθνικές επαναστάσεις του 1848 σαν και αυτό που προέκυψε από την Επανάσταση του 1821. Μόνον ο Ρήγας είχε συλλάβει κάτι Ελληνικώς προαιώνιο, μόνον ο Ρήγας και μετέπειτα ο  Ίων Δραγούμης είχε αντιληφθεί τον τρόπο της πραγματικής και αληθινής Ελληνικής  συνεχείας: ο Ελληνισμός ποτέ δεν είχε κράτος σαν και αυτό που ανέτειλε στις 3 Φεβρουαρίου 1830. Αυτό ήταν κάτι που ποτέ δεν υπήρξε στην Ιστορία της Ελλάδος από την Πόλη κράτος έως το βυζάντιο: άρα κάποιοι προσήρμοσαν την ευρωπαίκή ιστορία του συγχρόνου Έθνους κράτους των ευρωπαίων του 1848 στην Ελληνική Ιστορία. Άρα η Ελληνική Επανάσταση του 1821 έγινε για την αναβίωση της βυζαντινής Ελληνικής παμβαλκανικής αυτοκρατορίας ή για το κρατιδιάκι της 3ηςΦεβρουαρίου του 1830 (κάτι τέτοιο ποτέ δεν υπήρξε πάλι στην Ελλάδα (όπως βέβαια και στην Ευρώπη): για αυτό ο Ρήγας είπε ότι οι Έλληνες θα  ξεσηκωθούν για την αναβίωση  της παμβαλκανικής Ελληνικής δημοκρατίας. Άρα η Ελλάδα οδηγήθηκε σε ένα  ευρωπαϊκό κρατιδιάκι μιμουμένη όχι την δική της ιστορία αλλά την ευρωπαίκή μεταδιαφωτιστική εθνικιστικότητα. Διότι η Επανάσταση του 1821 λογικά έγινε για την αναβίωση του παμβαλκανικού Ελληνικού κράτους αλλοιώς ήταν μία επανάσταση καθοδηγουμένη όχι από την πανάρχαιη Ελληνική ιστορία αλλά από την σύγχρονη αντίληψη των Ευρωπαίων για το Έθνος κράτος (βέβαια τα κριτήρια του Ρήγα και συνολικά των Νεοελλήνων  φιλοσόφων περί του Ελληνικού Έθνους κράτους δεν είχαν καμμία σχέση  με το Ηροδότειο όμαιμον και λοιπά αλλά ήταν προσανατολισμένα στα ευρωπαίκά κριτήρια του συντάγματος (πολίτες ήταν αυτοί που οικιεοθελώς έμεναν στον ίδιο τόπο και υπήκουαν στους ιδίους νόμους).

Άρα ο Γρηγόριος  ο  Ε΄ποια Επανάσταση αφόρισε; Οι οθωμανοί ποια Ελληνική αναβίωση φοβήθηκαν; Κανείς δεν ξέρει.  Υβρίζοντας τον Γρηγόριο τον Ε΄όλοι εμείς εκ του καναπέως ξεχνούμε ότι η άρνησίς του να αφορίσει τον αγώνα των Ελλήνων  θα εσήμαινε σωρεία διωγμών  του Ελληνικού στοιχείου. Αλλά αυτό κανέναν δεν ενδιαφέρει διότι σήμερα η Ιστορία ευθυγραμμίζεται σε ό,τι θέλουμε να αποδείξουμε. Εκείνη την εποχή ο μέσος Έλληνας απείχε από την ένδοξη Αθήνα του Περικλέους έτη φωτός, απείχε από την τελευταία Ελευθέρα Ελληνική Πολιτεία των Αθηνών και της Σπάρτης έτη φωτός. Άρα ο Γρηγόριος δεν αφόρισε τον αγώνα των ανθρώπων οι οποίοι σταδιακά κατάλαβαν γιατί ακριβώς πολεμούν: οι οθωμανοί και ο Γρηγόριος ασχολήθηκαν με τους γνώστες οι οποίοι προσπαθούσαν να επιφέρουν το ευρωπαίκό Έθνος κράτος στην Ελλάδα. Ο μέσος Έλληνας αγνοούσε την ύπαρξη Ελευθέρου Ελληνικού κράτους, αυτό υπήρχε στο νού των νεοελλήνων διαφωτιστών οι οποίοι προσπαθούσαν να φέρουν το ευρωπαϊκό Έθνος κράτος στην Ελλάδα. Άρα ο Γρηγόριος και οι οθωμανοί ασχολήθηκαν με αυτούς που συνέλαβαν την ιδέα του συγχρόνου (και αγνώστου στους πολλούς νεοέλληνες) Ελληνικού στα πρότυπα του Ευρωπαϊκού Έθνους κράτους για αυτό και τους αφόρισαν και τους πολέμησαν (για αυτό και ο Γρηγόριος και πλείστοι φαναριώτες θανατώθηκαν (διότι θεωρήθηκε ότι η  Επανάσταση αποκλείεται να  ρέει από τα κάτω ,έρρεε από το μυαλό των μορφωμένων και των εμπόρων οι οποίοι προσπάθησαν να μεταφέρουν το ευρωπαίκό Έθνος κράτος στην Ελλάδα. Για αυτό και ο Ρήγας συζητησε παμβαλκανική εξέγερση η  οποία θα ήταν αδύνατον  να αφορισθεί.

Άρα η πράξη του Γρηγορίου ήταν πολιτική και δεν κρύβει καμμία ατομική κλίση. Εάν ζούσαμε σε εκείνη την εποχή, εάν  είχαμε γεννηθεί το 1790 και ήμασταν παντελώς αμόρφωτοι θα ήταν παράξενο για τον Παλαιών Πατρών Γερμανό να συζητούμε ξαφνικά για Επανάσταση και λοιπές παρόμοιες ενέργειες. Το πρώτο που θα σκεπτόταν κανείς θα ήταν ποιος κρύβεται από πίσω, άρα ο Αλή πασάς ήταν η πηγή των πληροφοριών. Σε μία εποχή φόβου και τρόμου ο Αλής δεν ήταν φίλος ήταν ένα κατάρτι στον ωκεανό. Για εμάς είναι αδύνατον να το συνειδητοποιήσουμε.  Είναι αδύνατον  για εμάς σήμερα να κατανοήσουμε πώς οι Έλληνες σε όλο το εύρος των επιπέδων τους (μορφωτικό κ.λ.π) είχαν αντιμετωπίσει την Επανάσταση. Πώς ήταν δυνατόν ξαφνικά οι προεστοί να συμφωνήσουν σε κάτι που δεν υπήρξε πάλι (νέο Ελληνικό κράτος) σε μία εποχή όπου το κεφάλι αποκοπτόταν εύκολα από το σώμα. Άραγε πόσοι από τους «ιστορικούς» του διαδικτύου θα έχαναν σήμερα τα πάντα για ένα σκοπό ο οποίος δεν είχε ξαναϋπάρξει και δεν ήταν σίγουρο ότι θα υπάρξει, σε μία εποχή σήμερα που δεν μπορούμε ούτε τις τιμές της βενζίνης να συγκρατήσουμε και όλοι μαζί με τους πολιτικούς μαζί έχουμε ριχθεί στην μάχη της πιο άγριας ατομικής επιβίωσης (αλλά υβρίζουμε ανθρώπους που έζησαν σε εποχές παντελώς άγνωστες σε εμάς).