1.Αφόρμηση.
Το διήγημα αυτό που ανήκει στη
συλλογή «το νερό της Βροχής» περιγράφει το δράμα ενός απλού λαϊκού ανθρώπου που
υποφέρει από μοναξιά και αναζητεί απεγνωσμένα την ανθρώπινη επαφή.
2.Γενίκευση.
Τίθεται το θέμα του Άλλου. Ο Σωκράτης πλησίασε μαιευτικά τον Άλλο
προκειμένου να συνυπάρξει γνωστικά μαζί του. Ο Ιησούς επίσης θέλησε να λυτρώσει
τον Άλλο ο οποίος στο χριστιανισμό γίνεται πρόσωπο. Ο Υπαρξισμός αναβαθμίζει
τον Άλλο ως ύπαρξη, πρέπει όλοι οι άνθρωποι να ανακαλύψουμε την ουσία και να
υπάρξουμε ως υπάρξεις που έχουμε να προσφέρουμε το Είναι μας. Ο Ντεριντά θεωρεί ότι ο Άλλος είναι ύπαρξη πέρα από προϋποθέσεις, ξεγυμνώνει
τον Άλλο από όσα μας φοβίζει και τον κάνει μέτοχο της κοινωνίας μας. Ο Σάρτρ θα
αποκαλέσει τους Άλλους «κόλαση» τη στιγμή κατά την οποία περιορίζουν την
ελευθερία μας. Ο Άλλος ως μέριμνα απελευθερώνεται στο έργο του Χάϊντεγγερ, στην
πορεία του ανθρώπου προς το Είναι.Πάντως σύμφωνα με τον Πλάτωνα και εμείς και
οι άλλοι έχουμε κνίσματα αληθείας και όλοι μαζί μπορούμε να ξαναφτιάξουμε τον
εννοιακό άνθρωπο.Πολλοί είναι πάντως οι μύθοι και οι ιστορίες των ζητιάνων που
θα πρέπει να περιβάλλονται με αγάπη διότι είναι και αυτοί εικόνες Θεού.
Συναφείς έννοιες: αγάπη, αλλοτρίωση,
αποξένωση, υλική εποχή απομόνωσης.
3.Αφηγηματικοί τρόποι και τεχνικές:
Στο διήγημα ακολουθείται ο μεικτός
αφηγηματικός τρόπος της μίμησης.Τα γεγονότα τα αφηγείται ένας δραματοποιημένος
αφηγητής που είναι και ήρωας της ιστορίας (μέλος μιάς από τις παρέες των
θαμώνων ) και συνεπώς αποδίδει τα γεγονότα με πιστότητα. Η αφήγηση διακόπτεται
από το ζωντανό διάλογο των άλλων προσώπων που δίνει επιπλέον ζωντάνια ,
αμεσότητα και παραστατικότητα.
Στο πλαίσιο της νατουραλιστικής καταγραφής
των γεγονότων χρησιμοποιείται και η περιγραφή του φυσικού τοπίου (οι νοτιάδες φέραν
κ.λ.π).
4.Γλώσσα- ύφος: