Πώς θα έπρεπε να διδάσκουμε την Οδύσσεια στο Γυμνάσιο;

 

Πώς θα έπρεπε να διδάσκουμε την Οδύσσεια στο Γυμνάσιο;

Η διδασκαλία της Οδυσσείας στο Γυμνάσιο ένα σκοπό και μόνο θα έπρεπε να έχει: οι μαθητές να γίνουν πολύτροποι ως ο Οδυσσέας, να θέσουν σκοπό επιστροφής σε μία Πατρίδα, σε ένα Τόπο και Χρόνο όπου θα ανήκουν ως σύνολο δυνάμεων  ικανών να  τους εξελίξει, να τους αναπτύξει, να τους ολοκληρώσει. Η Οδύσσεια οφείλει να ελκύσει τους μαθητές ώστε να θέσουν νόστο, στόχο και σκοπό προκειμένου να εύρουν  Τόπο και Χρόνο δράσης, ωρίμανσης, μάθησης, εξέλιξης, ολοκλήρωσης.

Η Οδύσσεια θα  πρέπει να δοθεί στους μαθητές όχι ως εξωτερικό μάθημα αλλά ως προτύπωση του δικού τους Εαυτού: όπως η Οδύσσεια εκτυλίσσεται σε δύο επίπεδα (Θείο και Ανθρώπινο) παρόμοια πρέπει οι μαθητές να αυτοανακαλύψουν ότι η ζωή τους εκτυλίσσεται  και δρομολογείται ανάμεσα στο φαντασιακό επίπεδο των στόχων των και στο καθημερινό κυνήγι των ονείρων των. Στο φαντασιακό επίπεδο των ανησυχιών, του άγχους, του ονείρου, και στο καθημερινό κόπο υλοποίησης των ονείρων των, νίκης επί όσων τους φοβίζουν, ολοκλήρωσης των επιδιώξεών των. Η Οδύσσεια περιέχει τον τρόπο νίκης και υπέρβασης  των δυσκολιών πνεύματος και σώματος εκ μέρους των μαθητών: ενάντια στην αστειότητα (η οποία δυστυχώς υφέρπει και στα σχολικά βιβλία) εάν οι Ολύμπιοι Θεοί είναι «πραγματικοί» οι μαθητές μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι οι κυρίαρχοι θεοί της Οδυσσείας είναι ο Δίας δύναμις, η Αθηνά Σοφία, ο Ερμής επικοινωνία: άρα όταν αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα, πνεύματος ψυχής ή σώματος, μπορούν να το ανθρωποποιήσουν, να του δώσουν ανθρωπίνη μορφή, να συνδιαλαγούν μαζί του, όπως ο Οδυδδέας ανθρωπομορφικά συνδιελέγετο με τις δυσκολίες νικώντας τις ( το πάθος είχε τη μορφή της Κίρκης, οι πειρασμοί των Σειρήνων, ο φόβος του θανάτου είχε τη μορφή και τα σκαλοπάτια του Άδου κ.λ.π): άρα οι μαθητές μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι ζούν ανάμεσα σε δύο κόσμους (υπεραισθητό και αισθητό): μπορούν στους υπεραισθητούς φόβους και ανησυχίες τους να δώσουν μορφή (όπως ο Τηλέμαχος συζήτησε με την Αθηνά Μέντη και ωρίμασε) να ομιλήσουν μαζί  τους (όπως ο Οδυσσέας ωμίλησε με την Αθηνά Σοφία) και να αποκτήσουν γνώση και τρόπο υπέρβασης των υιοθέτησης όλων των τρόπων επιτυχημένης πορείας στην δύσκολη ζωή.Το πανεπιστημιακό μοντέλο η Οδύσσεια να διδάσκεται ως φορμαλιστικό σύνολο κανόνων, αφηγηματικών τεχνικών, παρομοιώσεων και εικόνων και άλλων πανεπιστημιακών κλειστών ανακαλύψεων  είναι εντελώς αποτυχημένο, αφήνει τους μαθητές αδιαφόρους, δυσχεραίνει το έργο των εκπαιδευτικών, ο τρόπος γένεσης του Οδυσσεϊκού Υποκειμένου χάνεται μέσα στην απίστευτη φορμαλιστική διδασκαλία.

Επίσης το προοίμιο της Οδυσσείας μας δίδει τον τύπο του ιδανικού ανθρώπου: ο μαθητής πρέπει να μεθέξει της απόκτησης της  πολυτροπικότητος, πνευματικής και συν-αισθηματικής και βιωματικής, μέσα από την  πλήρη  αποσυμβολοποίηση του έπους, κατανοώντας πλήρως ότι η Οδύσσεια δεν είναι τίποτε  άλλο παρά ή ανά εποχή πορεία του Ανθρώπου προς την πνευματική και ηθική εξέλιξή του (με βάση το θρησκευτικό, φιλοσοφικό, κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον της κάθε εποχής: η πορεία ωρίμανσης και μάθησης και του σημερινού μαθητού είναι η δική του Οδύσσεια, απλά τα σύμβολα που χρησιμοποιεί ο Όμηρος είναι οι σταθερές χρονοκάψουλες διατήρησης των κλασσικών ιδεών και αξιών δόμησης  του αενάου Υποκειμένου).

Όλα γίνονται στη θάλασσα διότι όλα είναι κίνηση: όλα γίνονται σε σχέση με τον Άλλον και τους Άλλους (σύντροφοι και Λαιστρυγόνες Κύκλωπες Σειρήνες κ.λ.π) διότι η ωρίμανση και η μάθηση είναι διαλεκτική προσέγγιση της πνευματικής και βιωματικής Αληθείας διά  του Άλλου: ο Οδυσσέας μέσα από την ολιγάρκειά του εσώθη από το νησί του Ηλίου, επίσης διατηρώντας την ανθρώπινη ταυτότητα στο νησί της Καλυψούς δεν εκαλύφθη από την Καλυψώ, ο μαθητής διδάσκεται να έχει ταυτότητα ώστε να αντιπαρέρχεται των δυσκολιών. Ο μαθητής κατανοεί ότι ο Ήλιος, το φώς της γνώσης, βλέπει τα πάντα, κρίνει τα πάντα, όλα είναι φανερά, και θα πρέπει να αντισταθεί στους πειρασμούς έχων σκοπό και νόστο. Ανθρωπίνη ταυτότητα. Ενάντια στους Λαιστρυγόνες (άφεση στα πάθη) στους Λωτοφάγους (στη  λήθη της Αληθείας) στην Καλυψώ (στην κάλυψη της ανθρωπίνης ταυτότητας διά της ματαιότητας) στον Κύκλωπα (απουσία της διπλής διαλεκτικής θέασης της αληθείας ως φαίνεσθαι και Είναι).

Τίτλος: Γιατί ο Πλάτων απέρριψε την Τέχνη ως κακή μίμηση;

 

Τίτλος: Γιατί ο Πλάτων απέρριψε την Τέχνη ως κακή μίμηση;

Βασίλειος Μακρυπούλιας

Δρ.Φιλοσοφίας

Περίληψη.

Ο Πλάτων είναι Φιλόσοφος – Δημιουργός. Κάθε Δημιουργός μιμείται. Μιμείται ό,τι έχει ως εσωτερικότητα ή ό,τι αντιλαμβάνεται ως εξωτερικότητα. Αντλεί υλικό από τα Όντα, τον Κόσμο, το κατανείμει , το ταξιθετεί σύμφωνα με το σχέδιό του, το εμφανίζει σε νέες Νοητικές και αξιακές δημιουργίες.  Ώστε λοιπόν ο Πλάτων ως Φιλόσοφος – Δημιουργός δεν είναι περιγραφικός φιλόσοφος αλλά εκ-τελεστικός.Εκ του Κόσμου των Ιδεών τελεί εν δημιουργικώ οίστρω. Διά τούτο η Πλατωνική φιλοσοφία  αναπτύσσει και παραδίδει όλες τις παραμέτρους μίας Δημιουργίας.  Εκ του κόσμου του Αγαθού την Πόλιν του Αγαθού αλλά και τον  Αγαθόν Άνθρωπον. Στην πορεία όμως ο Δημιουργός αντιμετωπίζει πειρασμούς παραπλάνησης και ψεύδους. Η κυριωτέρα πηγή παραπλάνησης και ψεύδους  είναι η μίμηση ψευδών μορφών οι οποίες φέρουν λάθος εντυπώσεις και αντιλήψεις περί των ιδεών και αξιών. Ο Πλάτων ως Δημιουργός αναμφίβολα έπρεπε να μιμηθεί τον κόσμο του Αγαθού (εκ του οποίου θα μετέφερε τις ιδέες και αξίες οι οποίες θα έκτιζαν την ιδανική Πολιτεία τον ιδανικό Πολίτη). Ο Αθηναίος όμως φιλόσοφος ήξερε πολύ καλά ότι θα έπρεπε στο δρόμο της μιμήσεως του Αγαθού να ακολουθεί  τις ιδέες και αξίες οι οποίες απ΄ευθείας προέρχονται εκ του Αγαθού. Δεν θα έπρεπε να μιμείται τα ενδιάμεσα μεγέθη τα οποία αντανακλούν όψεις του Αγαθού. Στο σημείο το οποίο η Τέχνη είναι ενδιάμεση αντανάκλαση του Αγαθού προς τον Άνθρωπο, αυτή απορρίπτεται από τον Ιδεαλιστή και Ενορατικό Πλάτωνα ως μη πρωτόλεια μεταφορά των καθεαυτών ιδεών και αξιών του κόσμου των Αγαθών ιδεών.

Λέξεις κλειδιά: ιδέα, αγαθό, αξία, ψεύδος, αλήθεια, ανάμνηση, Πόλις, Πολίτης.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1.Εισαγωγή: Η δυναμική και εξελίξιμη φύση του Πλατωνικού συστήματος. Το Πλατωνικό σύστημα ως μεταφορά και ανακατανομή  δυνάμεων και ενεργειών.

Η πρωτοτυπία και οντολογικότητα του Πλατωνικού συστήματος αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο Αθηναίος φιλόσοφος δημιουργεί έναν πρότυπο κόσμο (τον κόσμο των Ιδεών) (Κωσταράς, 1994, σελ.227) ως κεντρική συσσωρευτική πηγή. Οι ιδέες ως «όντως όντα» δηλώνουν το όνομα της τάξεως ή του είδους  ενός πράγματος (Κωσταράς, 1994, σελ.227). Άρα η Ιδέα δεν έλκει τυχαία την ετυμολογική της καταγωγή από το ρ.ορώ (βλέπω) και μάλιστα από το β΄αόριστο=είδον. Ο Νούς «ενορατικά» είδε  το κοινό  υπόβαθρο των όντων και το αλληλοπεριχώρησε σε κοινές για όλα τα όντα δυνάμεις, οι οποίες επειδή ενορώνται της κοινής φύσεως των όντων είναι: Ιδέες. Άρα η Ιδέα εμπεριέχει εκ της φύσεώς της την έννοια της συνεχείας και της εξέλιξης. Διότι θα πρέπει η κατασκευασθείσα Ιδέα (π.χ του Ωραίου και του Καλού) να υλοποιηθεί στο νού και στον κόσμο του κατασκευαστή της.

Άρα ο Πλάτων μέσω των συλλήψεών του ανέλαβε μία ιδιότυπη αποστολή: έπρεπε να μεταφέρει την ανακάλυψη της Ιδέας  (ως Αγαθό, ως Όντως Όν) στην ανθρωπίνη διάσταση και στο ανθρώπινο Είναι και Γίγνεσθαι: Σε  αυτό το οντολογικό κατ΄αρχάς ταξίδι ελλοχεύει ένας σημαντικός κίνδυνος: σταδιακά η Ιδέα να διαχωρισθεί από την γενέθλιο γή η οποία την έφερε στο Φώς του Λόγου, την ανέθρεψε και της έδωσε την απστολή να κοσμίσει γνωσιολογικώς και ηθικώς την ανθρωπίνη κοσμικότητα και εαυτότητα.  Άρα η Ιδέα θα πρέπει να μιμείται τον πρωτόλειο κόσμο του Αγαθού ώστε στο ταξίδι της προς το ανθρώπινο μυαλό, την ανθρωπίνη κοινωνία, προς την κτίση του Ανθρωπίνου Ηθικού Ανθρώπου, πάντοτε να επικοινωνεί με την γενέθλιον  χώρα του Αγαθού, η οποία είναι  και η μητρική της χώρα.

Αναλύοντας την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

 

Αναλύοντας την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

Η εικόνα του Αγίου Γεωργίου στηρίζεται σε μία σημαντική αντίθεση, η οποία διατρανώθηκε μετά τα Μεταφυσικά του Αριστοτέλους: Επάνω στον ίππο έχουμε την ανθρώπινη μορφή του Γεωργίου και από κάτω από τον ίππο έχουμε την τερατώδη μορφή του δράκοντος: άρα: η εικόνα αυτή αποτελεί ύμνο στο μεγαλείο της ανθρωπίνης μορφής όπως αυτή ανακαλύφθηκε από τον Αρστοτέλη: ως μορφή ωραία, η οποία συγκεντρώνει το  είδος και την ύλη του ωραίου, του νοός, του λόγου, και της ηθικής. Η ανθρωπίνη μορφή αποτελεί έκφανση των ωραίων εκείνων δυνάμεων  οι οποίες σμιλεύονται μέσα από το Λόγο και προσφέρουν τις δυνάμεις της αρμονίας, της συμμετρίας, της ισορροπίας: επίσης προσφέρουν τη γνώση του καλού και ωφελίμου και οδηγούν στην πράξη του καλού και του πρέποντος.

Ο δράκων αποτελεί το αντίθετο της ανθρωπίνης μορφής:: Αποτελεί το χαώδες, το μη όν, αυτό το οποίο δεν υπακούει σε λόγο άρα σε γνώση και ήθος: ο δράκων αποτελεί την μη μορφή δηλαδή τις χαοτικές εκείνες δυνάμεις οι οποίες δεν υπακούουν σε κανένα καλό, σε καμμία σκέψη ισορροπίας και  συμμετρίας προς την ηθική του Εγώ, του Άλλου, του Πολιτικού Όντος.

Άρα ο Γεώργιος σκοτώνει την μη μορφή: το άσχημο, την ανισορροπία, την αδυναμία της μορφής να καταστή έλλογη ωραία και καλή μεταφορά όλων εκείνων των δυνάμεων οι οποίες θα δομήσουν τον κόσμο  του Αγαθού: άρα οι χριστινοί ασπάσθηκαν πλήρως την Αριστοτελική προσήλωση προς την μορφή: η ανθρωπίνη μορφή είναι ως ουσία σύνολο του είδους και της σωματικής ύλης: δηλαδή: ο άνθρωπος ως μορφή μεταφέρει όλες εκείνες τις δυνάμεις του  Όντος Αγαθού οι οποίες μπορούν  να δομήσουν  Έναν Εαυτό Γνώσης και Ήθους, καθολικού Αγαθού, οικουμενικού Πολιτικού και Ανθρωπιστικού Λόγου.Άρα η Εικόνα αποτελεί ύμνο της επικράτησης της Ανθρωπίνης μορφής κατά της τερατώδους άλής άμορφης μορφής. Ο Γεώργιος λοιπόν συνεχίζει την Ελληνική παράδοση η οποία από την Ωραία Ελένη έως την Γλυπτική έως τον Παρθενώνα προσπάθησε να καταφέρει τούτο: η μορφή αποτελεί (Παρθενών) σύνολο οντολογικών δυνάμεων: εάν αυτές οι δυνάμεις υπακούουν στην αρμονία και στην ισορροπία τότε το Ωραίο οδηγεί το πνεύμα και το ήθος στην δόμηση ενός Ανθρώπου και ενός Κόσμου καθολικής ευδαιμονίας.

Αρχαία Ελληνικά Α΄λυκείου. Προτεινόμενο διαγώνισμα.

 

Αρχαία Ελληνικά  Α΄λυκείου.

Προτεινόμενο διαγώνισμα.

Θουκυδίδου Ἱστορίαι, βιβλίο 3, 71-72.2

ΚΕΙΜΕΝΟ Δράσαντες δὲ τοῦτο καὶ ξυγκαλέσαντες Κερκυραίους εἶπον ὅτι ταῦτα καὶ βέλτιστα εἴη καὶ ἥκιστ᾽ ἂν δουλωθεῖεν ὑπ᾽ Ἀθηναίων, τό τε λοιπὸν μηδετέρους δέχεσθαι ἀλλ᾽ ἢ μιᾷ νηὶ ἡσυχάζοντας, τὸ δὲ πλέον πολέμιον ἡγεῖσθαι. Ὡς δὲ εἶπον, καὶ ἐπικυρῶσαι ἠνάγκασαν τὴν γνώμην. Πέμπουσι δὲ καὶ ἐς τὰς Ἀθήνας εὐθὺς πρέσβεις περί τε τῶν πεπραγμένων διδάξοντας ὡς ξυνέφερε καὶ τοὺς ἐκεί καταπεφευγότας πείσοντας μηδὲν ἀνεπιτήδειον πράσσειν, ὅπως μή τις ἐπιστροφὴ γένηται. Ἐλθόντων δὲ οἱ Ἀθηναῖοι τούς τε πρέσβεις ὡς νεωτερίζοντας ξυλλαβόντες, καὶ ὅσους ἔπεισαν, κατέθεντο ἐς Αἴγιναν. Ἐν δὲ τούτῳ τῶν Κερκυραίων οἱ ἔχοντες τὰ πράγματα ἐλθούσης τριήρους Κορινθίας καὶ Λακεδαιμονίων πρέσβεων ἐπιτίθενται τῷ δήμῳ, καὶ μαχόμενοι ἐνίκησαν. Ἀφικομένης δὲ νυκτὸς ὁ μὲν δῆμος ἐς τὴν ἀκρόπολιν καὶ τὰ μετέωρα τῆς πόλεως καταφεύγει καὶ αὐτοῦ ξυλλεγεὶς ἱδρύθη, καὶ τὸν Ὑλλαϊκὸν λιμένα εἶχον· οἱ δὲ τήν τε ἀγορὰν κατέλαβον, οὗπερ οἱ πολλοὶ ᾤκουν αὐτῶν, καὶ τὸν λιμένα τὸν πρὸς αὐτῇ καὶ πρὸς τὴν ἤπειρον.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ.

1.Να μεταφράσετε στη Νέα Ελληνική το απόσπασμα «Δράσαντες δέ τοῡτο ….. ἐπιστροφή γένηται». [τράπεζα θεμάτων] Μονάδες 30

2. «Δράσαντες δὲ … τὴν γνώμην». Ποιες προτάσεις έκαναν οι ολιγαρχικοί στο λαό της Κερκυρας ύστερα από το πραξικόπημα; (μον. 6)

 Να παρουσιάσετε την αντιφατικότητα των ενεργειών τους αξιοποιώντας στοιχεία του κειμένου. (μον. 4) Μονάδες 10

3.Πώς αντέδρασαν οι Αθηναίοι στην άφιξη της πρεσβείας που έστειλαν οι Κερκυραίοι ολιγαρχικοί στην Αθήνα; Να λάβετε υπόψη σας τη σημασία του θεσμού της πρεσβείας στην αρχαιότητα. Μονάδες 10

4.ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ( Θουκυδίδου Ίστορίαι ,βιβλίο 3, 70) Έφτασαν τότε ένα αθηναϊκό κ’ ένα κορινθιακό καράβι με πρέσβεις το καθένα. Έγινε δημοσία συζήτηση και, μετά από ψηφοφορία, οι Κερκυραίοι αποφάσισαν να μείνουν σύμμαχοι των Αθηναίων σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, αλλά να διατηρούν, όπως και πριν, φιλικέςσχέσεις με τους Πελοποννησίους. Αρχηγός των δημοκρατικών ήταν τότε ο Πειθίας, πρόξενος των Αθηναίων. Οι πρώην αιχμάλωτοι, φίλοι των Κορινθίων, του έκαναν μήνυση με την κατηγορία ότι θέλει να υποδουλώσει την Κέρκυρα στους Αθηναίους. Ο Πειθίας αθωώθηκε κ’ έκανε μήνυση εναντίον πέντε απ’ τους πλουσιότερους αντιπάλους του με την κατηγορία ότι για να στηρίζουν τα κλήματά τους, έκοβαν βέργες από τους ιερούς περιβόλους του Διός και του Αλκίνου.

Αξιοποιώντας αναφορές και από τα δύο κείμενα που σας έχουν δοθεί (πρωτότυπο και μεταφρασμένο), να εξηγήσετε πώς η Αθήνα και η Σπάρτη παρεμβαίνουν στα εσωτερικά της Κέρκυρας δημιουργώντας κάθε φορά νέα δεδομένα. Μονάδες 10

Ντεριντά: Περί φιλοξενίας.

Ντεριντά: Περί Φιλοξενίας: το πρόβλημα του Ξένου  Άλλου σε σχέση με τη Γνώση της Ημέρας και της Νυκτός: Εάν η Ημέρα δίδει το Όν η Νύκτα δίδει το μη  Όν: Εάν ο Γνωστός είναι το Όν στην Ζωή μας ο Ξένος είναι το μη  Όν;

https://eclass.uoa.gr/modules/document/file.php/PPP668/%CE%97%20%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%B1/%CE%9D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%AC%2C%20%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%AF%20%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82.pdf 

Πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια: Καταρρίπτοντας το φιλοσοφικό σκότος.

 

Συγκεκριμένα εάν θέσουμε τις Ησιόδειες αρχές σε μία σειρά θα δούμε ότι ως Είναι καθορίζουν  τον Τρόπο σύμφωνα με τον  οποίο το Χάος ως πηγή οντολογικών δυνάμεων προσφέρει όλες εκείνες τις δυνάμεις ώστε να δομηθεί ο Άνθρωπος και ο Κόσμος σε ένα πέρασμα από την μυθολογία στην ελλογότητα. Η Γή, τα Τάρταρα, ο Έρως, αποτελούν το πρώτο οίκημα της Γής όπως εξάγεται μέσα από το Χάος: ο έρως ως συνεκτική δύναμη ενώνει τα κρυφά και φανερά μέρη της Γής απελευθερώνοντας τις μορφές εκείνες οι  οποίες θα παίξουν σημαντικό οντολογικό ρόλο: αναφερόμαστε στην ανθρώπινη ταυτότητα η οποία επέρχεται ως Όν το οποίο γνωρίζει ό,τι παράγεται μέσα από τον Ήλιο: Άρα στο Ησιόδειο πέρασμα από το Χάος στον Ήλιο επέρχεται ο Άνθρωπος ο οποίος υπό το Φώς αυτοπροσδιορίζεται, αποκρά σχήμα και λόγο ώστε να μεθέξει των οντολογικών δυνάμεων οι οποίες θα αποτελέσουν τον Λογικό Άνθρωπο και τον Κόσμο. Κατανοούμε ότι όλο αυτό το υλικό έπρεπε να γίνει αντικείμενο επεξεργασίας κατά ένα τρόπο που το επεχείρησε και το έφερε είς πέρας ο Πλάτων.  Απλά ο Ησίοδος έδωσε τη δομή του Είναι ως μεταφερομένη δύναμη εκ του Χάους η οποία υπό το φώς του Ηλίου μπορεί να επιφέρει μέγεθος ανθρώπου και κόσμου ώστε μέσα από αυτή  την σχηματοποίηση να προέλθει ένα ανθρώπινο και κοσμικό Είναι το οποίο επεξεργασμένο κατάλληλα θα αποτελέσει τον μοχλό της ανθρωπίνης Ιστορίας, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ταξίδι αυτού του Υποκειμένου σε αυτόν τον Κόσμον.

Εάν ο Ησίοδος εδίδαξε ότι γύρω μας ένα οντολογικό κομμάτι ως Είναι αποκόπτεται από την ακινησία του Όντος και  ως Χάος κινείται προσφέρον δυνάμεις οι οποίες μπορούν να πλάσουν Υποκείμενο και Κόσμο,  ο Όμηρος προχωρεί  μέσω του ηρωϊκού του έπους ένα βήμα παραπέρα: Μέσα από το κινούμενο Χάος και τις δυνάμεις που αυτό απελευθερώνει (Έρωτας, Θεοί, λοιπά Όντα) ο ποιητής της Οδύσσειας και της Ιλιάδος προσπαθεί να δομήσει ή να μεταφέρει τις δυνάμεις  του Είναι στον άνθρωπο ώστε για πρώτη φορά στην ιστορία να συζητήσουμε για Ανθρώπινο Είναι (αυτό εξάλλου πράττει η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, δημιουργούν Ανθρώπινο Είναι).

Όπως  ήδη έχουμε αναφέρει και εδώ και σε άλλα γραπτά μας ο Τρωϊκός πόλεμος (ως Χαοτική κατάσταση) είναι το Ησιόδειο Χάος αλλά με τους όρους του Τρωϊκού πολέμου: έχουμε λοιπόν συνάντηση του Ησιοδείου Χάους με το Ομηρικό Χάος: χωρίς το Χάος δεν είναι δυνατόν να μεταφερθούν δυνάμεις και θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η αρμονία και η τελειότητα αποτελεί την μεγάλη κοροϊδία διότι εκεί στηρίχθηκε κάθε εξουσία προκειμένου ο Άνθρωπος να ξεχάσει το Χάος άρα να ξεχάσει την  συνεχή ανατροφοδότηση δυνάμεων και ενεργειών προκειμένου συνεχώς να κινείται επάνω σε προδιαγεγραμμένη δήθεν προϋπάρχουσα θεία ή ανθρώπινη αρμονία. Συζητούμε για ένα από τα πλέον μέγιστα των ψευδών.

ωρολόγια προγράμματα(ΝΕΑ) ΕΠΑΛ.

file:///C:/Users/levnono/Documents/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC%20%CE%AD%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B1,%20%CF%86%CE%B5%CE%BA%20%CE%BA%20%CE%BB%20%CF%80/%CF%89%CF%81%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1%20%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1%20%CE%95%CE%A0%CE%91%CE%9B%20(2026)..pdf 

Πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο.

Άγνωστες πυχές του Ρήγα Φεραίου.

 

Άγνωστες  πυχές  του Ρήγα  Φεραίου.

Ήταν ο Ρήγας γραμματέας του Νικόλαου Μαυρογένη και έπαρχος Κραϊόβας; Ένα αμφιλεγόμενο θέμα, το οποίο περιπλανάται στα κείμενα περί Ρήγα Βελεστινλή εδώ και ενάμισι αιώνα και το οποίο δεν έχει διαλευκανθεί, είναι για την υποτιθέμενη σχέση του Ρήγα με τον Ηγεμόνα της Βλαχίας Νικόλαο Μαυρογένη38 κατά τα έτη 1786-1790. (Γι’ αυτό και γράφουμε εκτενέστερα). Ήταν δηλαδή ο Ρήγας στην ακολουθία του Μαυρογένη ως γραμματέας του; Είχε διοριστεί καϊμακάμης, δηλ. τοποτηρητής, έπαρχος στην Κραϊόβα και είχε βοηθήσει τα Οθωμανικά στρατεύματα στον πόλεμο εναντίον των Αυστριακών και Ρωσικών στρατευμάτων; Εισηγητής την άποψης αυτής ήταν ο Χριστόφορος Περραιβός, ο οποίος, σαράντα περίπου χρόνια μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Ρήγα, ισχυρίστηκε στο έργο του Απομνημονεύματα πολεμικά39 ότι ο Ρήγας ήταν στην αυλή  του Μαυρογένη, «…απελθών δε εις Δακίαν εσπούδαξε την Γαλλικήν και Αραβικήν. Εχρημάτισεν εις υπουργήματα των εκείσε αρχόντων, και τελευταίον, του ηγεμονεύσαντος Μαυρογένου, μετά τον θάνατον του οποίου εναγκαλίσθη τας Μούσας». Και αργότερα το 1860 ο Περραιβός στο βιβλίο του, το οποίο έγραψε σε ηλικία ογδόντα χρόνων, με τίτλο Σύντομος βιογραφία του αοιδήμου Ρήγα Φεραίου του Θετταλού40, ομοίως σημείωνε, «Η εις Βλαχίαν άφιξις του Ρήγα εγένετο περί το 1790, κατ’ αυτήν δε σχεδόν την εποχήν διωρίσθη ηγεμών της Βλαχίας ο Μαυρογένης, ο εκ της νήσου Πάρου ή Μυκόνου καταγόμενος […]. Μετά παρέλευσιν ολίγου χρόνου ακούσας ο ηγεμών, ότι παρά τω μεγάλω Βραγκοβάνω υπάρχει τις γραμματεύς λόγιος, εζήτησε να τον λάβη ο ίδιος, αναγκαίον όντα εις υπηρεσίαν του. Όθεν εκών αέκων παρέδωκεν αυτόν ο άρχων. Ο δε Ρήγας, καίπερ υπηρετών τω ηγεμόνι, ενησχολείτο ταυτοχρόνως κατ’ ιδίαν και εις τα εθνικά συμφέροντα, απολαύων, ένεκα της διαγωγής του, και της ευνοίας του ηγεμόνος». Στο κείμενό του αυτό, όμως, ο Περραιβός ανέφερε πολλές λαθεμένες πληροφορίες, οι οποίες δείχνουν ότι τα γραφόμενά του ήταν ανιστόρητα και ελάχιστα έγκυρα41. Συγκεκριμένα, έγραφε ότι ο Νικόλαος Μαυρογένης το 1790 διορίσθηκε Ηγεμών Βλαχίας, ενώ ανέλαβε την Ηγεμονία τον Απρίλιο του 1786· ότι ο Ρήγας το 1790 εγκαταστάθηκε στη Βλαχία, ενώ ήδη στο έργο του Νέος Ανάχαρσις ο ίδιος ο Ρήγας μας πληροφορεί ότι το 1788 βρίσκονταν στο Γγίργγιοβον της Βλαχίας και ότι το 1790 είχε μεταβεί ως διερμηνέας και γραμματέας του Χριστόφορου Κιρλιάνου στη Βιέννη, όπου εξέδωσε και τα δύο πρώτα βιβλία του, Φυσικής απάνθισμα και Σχολείον των ντελικάτων εραστών. Ακόμη, ο Περραιβός στο βιβλίο του συνεχίζει τα ανιστόρητα σχετικά με την θανάτωση του Μαυρογένη, πως ο Ρήγας ήταν παρών στην εκτέλεσή του, στοιχείο που δείχνει την επιπόλαια γραφή του βιβλίου του. Συγκεκριμένα, γράφει ότι «ταύτην την τραγικήν σκηνήν και παρά του Ρήγα και παρά τινος θεράποντος του ηγεμόνος παρευρεθέντος εις την αποκεφάλισιν ήκουσε πολλάκις ο Περραιβός»42, δίνοντας την εντύπωση πως ο Ρήγας ήταν παρών στην καρατόμηση του Μαυρογένους. Ωστόσο όμως, όπως είναι γνωστό κατά τη θανάτωση του Μαυρογένη (1 Οκτωβρίου 1790)43 ο Ρήγας βρίσκονταν στη Βιέννη, έχοντας λάβει διαβατήριο από τους Αυστριακούς και ήταν γραμματέας και διερμηνέας του Χριστόδουλου Κιρλιάνου.

παρεισφρέω ή παρεισφρύω; → παρεισφρέω

 

παρεισφρέω ή παρεισφρύω; → παρεισφρέω

παρεισφρέω [parisfréo] Ρ πρτ. παρεισέφρεα, αόρ. παρεισέφρησα, απαρέμφ. παρεισφρήσει : (λόγ.) εισδύω κάπου από αβλεψία, από αμέλεια, διαφεύγοντας την προσοχή κάποιου (κυρ. για λάθη τυπογραφικά, λογιστικά): Στο κείμενο έχουν παρεισφρήσει πολλά τυπογραφικά λάθη.

«Υπέρ το δέον» Και όχι υπέρ του δέοντος! Είναι το δέον (αυτό που πρέπει να γίνει) και κάνουμε κάτι, παραπάνω κι από αυτό....

Δεν έχει «που την κεφαλή κλίνη» Και όχι «κλίναι». Δεν έχει δηλαδή που να γείρει το κεφάλι του να ακουμπήσει....

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Εϊναι και συνέχεια, η Ομηρική αίσθηση του Χρόνου.

 

Αναφορά  στην Ομηρική αίσθηση του Χρόνου.

Ο Όμηρος δυστυχώς δεν μπορεί να παραδώσει το ορθό οντολογικό μοντέλο του χρόνου: αυτό είναι βέβαια φυσιολογικό εάν σκεφθούμε ότι επείγεται να κατασκευάσει και να παραδώσει στην ανθρωπότητα συγκεκριμένο μοντέλο ανθρώπου βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα των συμπαντικών δυνάμεων (Διός (δύναμις) Ερμού (πληροφορία) Αθηνάς (Σοφία). Άρα δυστυχώς δεν αφήνει τον χρόνο μόνον ως οντολογική δύναμη: δεν μπορεί να το  κάνει διότι ο Οδυσσέας αποτελεί τον ένα ανθρωπομορφικό πόλο του Ωραίου (ο νοήμων άνθρωπος) (το άλλο είναι ο Αχιλλέας (ο συναισθηματικός οργισμένος άνθρωπος) και θα πρέπει δυνάμεις  του χρόνου να χαθούν ως οντολογία και να εμφανισθούν στο μυαλο του Βασιλέως της Ιθάκης έννοιες διάρκειας, στιγμών κ.λ.π. Ο Όμηρος όμως παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον διότι οδηγείται προς την λανθασμένη (διαστασιακή πλευρά του χρόνου) προσφέροντάς μας όμως (μοιραία αφ΄ής στιγμής τα ομηρικά έπη εκτυλίσσονται και στον Όλυμπο και στη  γή) μέσω των αγνών θείων συμπαντικών δυνάμεων και την πραγματική οντολογική πλευρά του χρόνου.

Οι θεοί λοιπόν στον Όλυμπο ζούν  πέρα από την διάρκεια και τη στιγμή: ο Δίας ως γνησία οντολογική δύναμη αντιμετωπίζει τα πάντα ως παρεχομένη δύναμη χωρίς το άγχος της διάρκειας ή της στιγμής: διότι ο  χρόνος είναι η εξάντληση της ροής των όντων: παρέχει τις δυνάμεις του στους θνητούς, βοηθεί την Θέτιδα, ηρεμεί την Αθηνά, στέλνει τον Ερμή στην Καλυψώ: όλα αυτά όμως δεν έχουν καμμία διάρκεια ή αριθμητική δέσμευση του χρόνου στην λογική του ρολογιού: Όλα γίνονται έν ροή όντος ως εξάντληση  ενεργείας. Η Αθηνά επίσης ως συμπαντική δύναμη Σοφίας δεν ταυτίζει τον Χρόνο με κανένα Είναι διότι ο Χρόνος της Σοφίας είναι η ροή της οντολογικής δύναμης επί αυτής της διάστασης και η Αθηνά απλά τακτοποιεί εξαντλεί υπερβαίνει κάθε οντολογική παροχή δύναμης σε αυτή τη διάσταση, άρα ο Χρόνος στην Σοφία της Θεάς είναι ροϊκή κίνηση εξάντλησης δύναμης (από αυτήν  την άποψη θα μπορούσαμε να συνδυάσουμε το Χρόνο αυτό με τις παρούσες δυνάμεις αυτού του Είναι αλλά μέχρι εκεί (ο Χάϊντεγγερ ορθώς ταυτίζει το Χρόνο με την δύναμη της κίνησης και την εξάντληση των δυνάμεων που εμπεριέχονται στα όντα):  η Αθηνά λοιπόν ηρεμεί τον Αχιλλέα (προσφέρει πνευματική συναισθηματική νοημοσύνη ώστε να μην σκοτώσει τον Αγαμέμνονα) επίσης ωριμάζει τον Τηλέμαχο ώστε να εύρη τον Πατέρα του. Άρα ο Χρόνος της Οντολογικής Σοφίας είναι η ροή εξάντλησης όλων των παρεχομένων δυνάμεων οι οποίες ωριμάζουν και εξελίσσουν τα όντα. Δεν έχει καμμία σχέση  με την εννοιοποίηση αυτής της δύναμης ως διάρκειας ή στιγμής διότι οι θεοί (άρα τα όντως όντα ) είναι πέραν  και αδέσμευτοι από κάθε είδους διάρκειας.

Τα νέα ωρολόγια προγράμματα σε όλες τις βαθμίδες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο.

https://www.esos.gr/arthra/98483/ta-nea-orologia-programmata-gymnasion-kai-lykeion-meta-tin-prosthiki-toy-neoy 

Οι δύο δυνάμεις οι οποίες κινούν την Ανθρώπινη Ιστορία.

 

Οι δύο δυνάμεις οι οποίες κινούν την Ανθρώπινη Ιστορία.

Η Φιλοσοφία ένα σκοπό προσπάθησε να επιτύχει: Μανιωδώς θα λέγαμε: Συζητούμε για την παραδοσιακή νοησιοκρατική και εμπειρική φιλοσοφία η οποία κατέληξε στις ημέρες μας ως μεταδομιστική-αποδομιστική φιλοσοφία. Όσο και αν προσπαθεί να κινηθεί ως λαβύρινθος η φιλοσοφία είναι μία πρόσκαιρη διαστασιακή φαντασίωση του προσκαίρου ανθρώπου πρίν αυτός και τα γεννήματά του (όπως η φιλοσοφία) χαθούν στο Χάος (διότι ελάχιστοι έχουν προοβληματισθεί: άραγε η Ησιόδειος Θεογονία η οποία ομιλεί για την γένεση του κόσμου  και του ανθρώπου από το χάος δεν θα ξαναγραφεί αντίστροφα (όταν το Χάος θα ξαναεπιβληθεί μαζεύοντας τις δυνάμεις που σπατάλησε για να φανερώσει τον άνθρωπο και τον κόσμο του προχωρώντας σε νέες ανακατανομές των δυνάμεών του;

Προσπάθησε λοιπόν η Φιλοσοφία  να δημιουργήσει έναν κύκλο ανάμεσα στο πέρασμα του Χάους (το οποίο αγνοεί παντελώς τον Άνθρωπο όπως τον ξέρει η φιλοσοφία (το Χάος ούτε λόγο γνωρίζει ούτε άνθρωπο του λόγου γνωρίζει και το «άσχημο» είναι ότι όλοι θα επιστρέψουμε σε αυτό το Χάος ώστε να αναδιανεμηθούν σε κάτι άλλο οι δυνάμεις οι οποίες τώρα μας συνθέτουν ως μορφές και είδος. Άρα η απαρχή του Ανθρωπίνου Κόσμου και του Ανθρώπου αποτελείται από  το συνδυασμό των δυνάμεων του Χάους και των δυνάμεων Λόγου: οι δυνάμεις του Λόγου προσπαθούν να λάβουν τα υλικά του θείου της φύσης  και του ανθρώπου και να τα κατανείμουν με  βάση τις ιδέες της ισορροπίας της συμμετρίας και της τάξης, τις αξίες της ηθικής επαναλήψεως, των αρετών και της ευδαιμονίας. Οι δυνάμεις του Χάους δεν γνωρίζουν τίποτε από όλα αυτά: επανατροφοδοτούν τον πρόσκαιρο ανθρώπινο  κύκλο (ο οποίος ξεκινά από το θείο και διπα της φύσης καταλήγει στον άνθρωπο) μεταφέροντας δυνάμεις οι οποίες μέσα από τις μηχανές σκέψης και πράξης, νόησης και ήθου, επεξεργάζονται και μοιράζονται στους ανθρώπους (ανά εποχή καταλήγουν στους ανθρώπους διά της φιλοσοφίας, θρησκείας, πολιτικής, επιστήμης, τεχνολογίας κ.λ.π).  Ώστε η φιλοσοφία είναι το μεγάλο και εντελώς ψευδές παραπέτασμα που κρύβει από τον άνθρωπο το Χάος και την συνέχειά του, αν και ο άνθρωπος χωρίς τη φιλοσοφία (φαντασίωση της  οποίας είναι) αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Χάους (η φιλοσοφία  του Νοός εγέννησε την ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος είναι ό,τι είναι (ψευδαίσθηση η οποία αυτοπαύεται όταν ο άνθρωπος επιστρέψει στο Χάος (στο χάος ο άνθρωπος δεν επιστρέφει όταν «πεθάνει» διότι ο θάνατος στην εποχή του Λόγου είναι το στάδιο κυκλικής  επιστροφής των ανθρώπων στην ίδια διάσταση του λόγου, ο άνθρωπος επιστρέφει στο Χάος είτε ατομικά όταν ξεφύγει από την απάτη του Λόγου και εύρη τον δρόμο της ατομικής οντολογικής του συνεχείας είτε όταν μετά την κατά-στροφή αυτής της διάστασης μοιραία όλα ακολουθήσουν την οντολογική τους χαοτική συνέχεια).

Άρα δύο δυνάμεις κινούν τον Άνθρωπο και την Ιστορία του: το Χάος και ο Λόγος: ο Λόγος πασχίζει να κτίσει πάμπολλα παραπετάσματα, τείχη, ανασχετικά στρώματα, ανάμεσα στις πρόσκαιρες εκφάνσεις του λόγου και στο Χάος: προκειμένου να απορροφά όσο πιο ανώδυνα τις κατακλυσμιαίες δυνάμεις  του Χάους, να αποβλακώνει τους ανθρώπους ότι ανήκουν στον πρόσκαιρο κόσμο της Ιστορίας και όχι στον διηνεκή κόσμο του Χάους. Οι πάμπολλοι λοιπόν κατακλυσμοί αντί να παρουσιασθούν ως ο τρόπος μετάδοσης χαοτικών απείρων δυνάμεων στον Άνθρωπο έχουν αντιστραφεί ως νόημα και ομιλούν δήθεν για  την δημιουργία του Κόσμου και του Ανθρώπου: η δημιουργία του κόσμου από το Θεό της  βίβλου αντί να παρουσιασθεί ως προσπάθεια ελέγχου και καλής διαχείρισης των δυνάμεων του Χάους προς τον κόσμο του λόγου, αντιθέτως ψευδώς παρουσιάσθηκαν ως δημιουργία εκ του μηδενός (ευτυχώς οι συγγραφείς της βίβλου είχαν την ευθιξία να ομιλήσουν για το όν του χάους ως  εκπορευτού δυνάμεων υπό τον Εωσφόρον): η αφήγηση του Προμηθέως (ήταν Τιτάν προϋπάρχουσα χαοτική οντολογική δύναμις) η κλοπή της φωτιάς (της αιωνίου βουλήσεως μεταφοράς της οντολογικής δυνάμεως) αντί να παρουσιασθεί ως τρόπος μεταφοράς  χαοτικών δυνάμεων  στον άνθρωπο και στον πρόσκαιρο κόσμο του, παρουσιάσθηκε ως ένα απλό περιστατικό διαμάχης με το Δία (για αυτό ο πάνσοφος Αισχύλος στον Προμηθέα Δεσμώτη (πάνσοφα) βάζει τον Προμηθέα να  μισεί τους Θεούς: η φιλοσοφία και ο Νούς εδημιούργησαν  ανάμεσα στον άνθρωπο και στο χάος  τείχη ώστε οι δυνάμεις του Χάους να ελέγχονται, οι θεοί είναι τέτοιοι και περιορίζουν την ροή των χαοτικών δυνάμεων προς τον άνθρωπο ώστε ο άνθρωπος καθορίζεται από τον κύκλο: θεός-φύση-άνθρωπος και όχι από την απευθείας σχέση του με το Χάος, ο Προμηθέας πέφτει και αυτός θύμα αυτού του κύκλου (διότι στην πρώτη Αγία Τριάδα (Πατήρ (Δίας) Υιός (ως μεταφορά δυνάμεων του Διός (Προμηθέας) και Πνεύμα (Αϊτός) ο Δίας τρέφεται ως Αϊτός μέσα από το ανανεούμενο πνεύμα του Οντολογικού μεγέθους του Προμηθέως.

Περί της μαρξικής ανεδαφικότητος.

 

Περί της μαρξικής ανεδαφικότητος.

 Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι επιτέλους στο πέρασμα των χρόνων πραγματώνεται η μεγάλη χριστιανική μετενσάρκωση και επιβάλλεται στη γή η μαρξική ισότητα, η μαρξική εξίσου όλων συμμετοχή στα μέσα παραγωγής και στα προϊόντα (αγαθά). Επιτέλους στη  γή δηλαδή επιβάλλεται το μεγάλο χριστιανικό όνειρο της ισότητας αλλά επί υλικών αγαθών. Ας το παρακολουθήσουμε, αξίζει. Διότι ένα είναι το θρησκευτικό όνειρο με πολλές πραγματώσεις: Ας σημειώσουμε ότι η μαρξική ανεδαφική ισότητα έρχεται   ως συνέχεια (διότι ο μάρξ είναι ο  μέγιστος των χριστιανών με υλικούς όρους) της αδυναμίας του θείου να επιβάλλει την ποθητή επί της γής ισότητα αγάπης: άρα εάν στην θέση της αγάπης θέσουμε το χρήμα και την αξία του σύμφωνα με το μάρξ επιτέλους θα καταφέρουμε να εγκαταστήσουμε το όνειρο της υλικής ισότητας: ενάντια στον Ηράκλειτο ο οποίος ωμίλησε για συνεχές γίγνεσθαι, ενάντια στον Αναξίμανδρο ο οποίος ωμίλησε και είπε ότι η συνεχής διαπλοκή των συμπαντικών δυνάμεων παράγει την παραγωγή νέων κόσμων και ζωών διότι το να ονειρεύτεται κανείς μία γή ισότητας και αιωνίου δικαιοσύνης (όπως ο μάρξ) είναι σαν να προσπαθεί να σταματήσει το Αναξιμάνδρειο αιώνιο οντολογικό σχέδιο πολλών κόσμων και μορφών ζωής.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι σε μία επιχείρηση 999 εργατών και ενός καπιταλιστού και οι 1000 αυτοί άνθρωποι εξισώνονται πλήρως: έναντι του παραγομένου χρήματος: άρα ας υποθέσουμε ότι η επιχείρηση αυτή το χρόνο κερδιζει 100.000.000 ευρώ. Αυτά δεν μοιράζονται ανάμεσα σε έναν καπιταλιστή και 999 εργάτες αλλά και στους 1000 ίσους εργάτες: άρα ο κάθε ένας λαμβάνει  το χρόνο: 100.000 ευρώ. Άρα όλοι οι εργάτες έχουν μισθό το χρόνο: 100.000 ευρώ: παρά ταύτα δουλεύουν συνεχώς, και μάλιστα δέχονται κάποιοι από αυτούς να κάνουν όσα θα έκανε ως μανατζμεντ και δουλειά γραφείου, και αγορά και συμφωνίες, όλα όσα θα έκανε ο καπιταλιστής: άρα όλοι παίρνουν από 100.000 ευρώ και μοιράζουν τις δουλειές τους: κάποιοι θα είναι με γραβάτα για να κανονίζουν συμφωνίες, κάποιοι θα διαλύονται στη δουλειά, κάποιοι άλλοι θα κάνουν άλλα πράγματα.

Σταδιακά μάλιστα όλες οι επιχειρήσεις εξισώνονται πλήρως: άρα όλες οι επιχειρήσεις ανά προϊόν (π.χ όλες οι βιομηχανίες ρούχων) κερδίζουν 1.000.000.000.000 ευρώ: οι εργάτες που απασχολούνται είναι: 10.000.000 άρα ο κάθε ένας (όχι εργάτης ή καπιταλιστής αλλά ο κάθε ένας εξισούμενος πολίτης) λαμβάνει το χρόνο: 100.000 ευρώ. Άρα όλοι οι εργάτες κάνουν την δουλειά γραφείου, την δύσκολη δουλειά του εργοστασίου, αποστολές στο εξωτερικό, παρά το ότι όλοι λαμβάνουν τα ίδια λεφτά, δεν έχουν κανένα πρόβλημα στο να μοιράζουν εξίσου καλές και δύσκολες δουλειές. Επίσης όλοι σπουδάζουν διότι χωρίς σπουδές δεν μπορούν κάθε χρόνο να αλλάζουν πόστο: την μία χρονιά ο ένας κάνει την βαριά δουλειά την άλλη ο άλλος αναλαμβάνει τα οικονομικά, την άλλη ο άλλος κάνει τα διοικητικά: ας το προσέξουμε αυτό: πρέπει όλοι να ξέρουν όλα και τα ίδια ώστε να εναλλάσσονται στις δουλειές διότι παίρνουν πολλά και ίδια λεφτά και δενπρέπει να κάθονται στην ιδια θέση συνεχώς: διότι αυτοί που κάνουν την κακή δουλειά διαμαρτύρονται και λένε ότι θα πρέπει να περάσουν και από τις δουλειές γραφείων: άρα εξαφανίζοναι οι ατομικές διαφορές όλοι σπουδάζουν, ξέρουν τα ίδια, μπορούν τα ίδια, να κλείνουν συμφωνίες, να συζητούν για το οικονομικό μέλλον, να κατευθύνουν την οικονομία και την πολιτική του πλανήτη. Σαν να λέμε οι μαθητές του Ιησού εξισώθηκαν πλήρως με τον Ιησού και εναλλάσσονταν σε θείους και ανθρωπίνους ρόλους.

Ξαφνικά η γή ακινητοποιήθηκε: εκεί όπου μέσα από πολέμους, αδικίες, τραγικές καταστάσεις ξεπηδούσε η πρόοδος, η επιστήμη, η τεχνολογία, (υποκινούμενες από θρησκείες , φιλοσοφίες κ.λ.π) διότι οι πτωχοί ανά εποχή και αδύναμοι ενικούσαν τους πλουσίους ανά εποχή  (αυτή η διαλεκτική εκίνησε την πρόοδο και εξέλιξη επί της γής (όπως ο ήλιος μέσα από την κατάχρηση του φωτός (μόνον  αυτός το προβάλλει κινεί τη γή) ανακαλύπτοντας την επιστήμη, την θρησκεία, την μηχανή, ή  και άλλους  τρόπους ανάδυσης νέων ανθρωπίνων καστών και ομάδων (διότι ως ανθρωπίνη πρόοδο εννοούμε την νίκη των αδυνάμων επί των δυνατών, οι αδύναμοι ως νέοι δυνατοί νικώνται από επομένους αδυνάτους (είναι η διαλεκτική η οποία καταρρίπτει την αστεία μαρξική διαλεκτική του ιστορικού υλισμού κάτι που ποτέ δεν κατάλαβε ο χριστιανός μάρξ διότι πίστευε και δεν ερευνούσε, έλεγε δόγματα και όχι αποδείξιμες αλήθειες)  (π.χ η ρωμαϊκή εξουσία ανέδειξε τις χριστιανικές μάζες των δούλων οι οποίες εκίνησαν τον κόσμο, η παπική εκκλησία μέσα από την ασύλληπτη αδικία της ανέδειξε τον προτεστάντη γήϊνο άνθρωπο της γής ο οποίος στρεφόμενος αποκλειστικά στη γή (έχοντας βαρεθεί την μεταφυσική παπική θεολογία) έφερε την επιστήμη, το λόγο του διαφωτισμού, τον βιομηχανικό έλλογο άνθρωπο της  δύσης.

Συνέχεια στην έρευνα του Χώρου και του Χρόνου (σε σχέση με τον Πλάτωνα, το Σωκράτη και τον Αριστοτέλη) (απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια).

 

 

Συνέχεια στην έρευνα του Χώρου και του Χρόνου (σε σχέση με τον Πλάτωνα, το Σωκράτη και τον Αριστοτέλη). 

Μπερδεύτηκαν λοιπόν στην εννοιοποίηση του χρόνου το αίτιο με το αποτέλεσμα και ορίσθηκε το αποτέλεσμα ξεκομμένο και αποκομμένο από το ΑΊΤΙΟ: είναι σαν να οριζουμε τον άνθρωπο στηριζόμενοι όχι στα πρώτα του χαρακτηριστικά αλλά στα αποτελέσματά τους λέγοντας ότι ο άνθρωπος είναι η κίνησή του, αγνοώντας όλο το οντολογικό  εύρος του ανθρώπου. Ο Πλάτων λοιπόν στον  Τίμαιο χρησιμοποιεί το περίφημο επίρρημα αεί μόνον και μόνον για να πλαισιώσει την έννοια του χρόνου με  κάποιο οντολογικό περίβλημα όταν εντός αυτού του περιβλήματος διατυπώσει όλες τις ανυπόστατες θεωρήσεις του χρόνου: διότι ο χρόνος δεν είναι ούτε στιγμή ούτε διάρκεια ούτε παύση ούτε εννοιοποίηση όλων αυτών (όπως το πράττει ο Πλάτων όταν ονοματίζει το χρόνο ως αεί (στρώνοντας το δρόμο στην ανυπόστατη χριστιανική θεώρηση του χρόνου ως εννοιοποίηση στιγμής και διαρκείας) αλλά όπως ήδη είπαμε χρόνος είναι όλα τα όντα που κρύβουν τις δυνάμεις ώστε όταν γνωσθούν τα όντα οι δυνάμεις των να ωριμάσουν τον άνθρωπο οδηγώντας  τον στην οντολογική συνέχεια: άρα ο χρόνος είναι  Όν εκ του  Όντος, δύναμη μορφών και όντων συνεχείας και εξέλιξης: καμμία σχέση με την εννοιακή διάρκεια και στιγμή: για αυτό εξάλλου ο χρόνος μας αγχώνει: διότι βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι ο χρόνος δεν είναι διάρκεια που περνά (αυτό είναι αφελές) αλλά σύνολο δυνάμεων που θα πρέπει να επιδείξουμε (και έχουμε «άγχος» εάν θα τα καταφέρουμε.

Ο Αριστοτέλης προσγειώνει τόσο πολύ την έννοια του χρόνου (φυσικώ τω λόγω καθώς ο Πλάτων  στον Τίμαιο μέσα από την εννοιοποίηση του χρόνου ως διάρκεια και στιγμής προσπαθεί απεγνωσμένα να τον μεταβάλλει όχι σε δύναμη που είναι αλλά σε έννοια προκειμενου να κατοχυρώσει την έννοια της δημιουργίας του κόσμου μεσα στην διάρκεια της έννοιας αυτής.

Η μετατροπή της δύναμης του  χρόνου σε έννοια (στον Πλάτωνα) σηματοδοτεί την τάση  πλέον της φιλοσοφίας να συνεχίσει επί αυτής της τακτικής: μετατρέποντας τις οντολογικές δυνάμεις σε έννοιες και δομές, ιδέες και αξίες, αίτια και αποτελέσματα, ηθική και σκοπό, προκειμένου αυτές ως γνώση ενσυναίσθηση και πράξη να περιχωρηθούν στους ανθρώπους ώστε οι άνθρωποι να κινούνται στηριζόμενοι όχι στην διαίσθηση της ήδη υπαρχούσης οντολογικής δυνάμεως αλλά στην γνώση των εννοιών που ήδη έχουν στο μυαλό τους: η αποκορύφωση όλης αυτής της τόσο αντιοντολογικής τακτικής είναι ο Κάντ  ο οποίος (στην  σύγχρονη εποχή κατά την οποία η φιλοσοφία  θα έπρεπε στον δυτικό κόσμο να παράξει το νοήμον υποκείμενο (το οποίο στηρίζεται στο θεανθρώπινο πρότυπο του Ιησού στην βάση ότι πλέον το δυτικό υποκείμενο μπορεί να ελέγξει τις μεταφυσικές δοξασίες έχοντας στον νού του ένα μοντέλο θεού ο οποίος είναι και Άνθρωπος άρα χρειάζεται μόνον πίστη άρα ο Άνθρωπος μπορεί πλέον ως ολοκληρωμένο πνευματικά και εμπειρικά Υποκείμενο να ασχοληθεί  και μόνον με τον περιβάλλοντα κόσμο στηριζόμενος στον  νού του και στις γνωσιολογικές και αξιολογικές κατηγορίες του) ο Κάντ λοιπόν μετατρέπει το σύνολο των οντολογικών δυνάμεων (κίνησης, μορφοποίησης των όντων, μετουσίωσης δύναμης, μεταφοράς οντολογικών δυνάμεων) σε έννοιες, δομές, σκέψεις, ήθος, πράξεις, νόηση και φαινομενικότητα. Διότι δεν πορεύεται ο Άνθρωπος προς το Όν (αυτό είναι ενορατική μυστική υπερανθρώπινη ένωση) αλλά το Όν προς τον Άνθρωπο: άρα το όν μετατρέπεται σε έννοιες και πράξεις ώστε να εισχωρήσει και να χωρέσει στον  ανθρώπινο νού και στην ανθρώπινη πράξη: για αυτό ο Πλατωνικός χρόνος χάνει κάθε οντολογική δυναμική και μετατρέπεται σε μία έννοια η οποία από το νού ως διάρκεια και στιγμή περνά στην ψυχή ως ενσυναίσθση αυτής της διαρκείας και της στιγμής, από εκεί περνά στο ότι σε αυτή τη διάρκεια γύρω από τον ήλιο καθορίζεται η ανθρωπίνη ηλικία κ.λ.π.

Τα πάθη του Ιησού ως συνέχεια της Ελληνικής τραγωδίας.

 

Τα πάθη του  Ιησού ως συνέχεια της  Ελληνικής τραγωδίας.

Ας σημειώσουμε ότι ο ορισμός του Αριστοτέλους  για την τραγωδία (όπως παραδίδεται στην Ποιητική του) αρμονικά ισχύει για το σύνολο της Μεγάλης Εβδομάδος.  Ο Ιησούς βίωσε την τραγωδία ως μίμησιν πράξεως σπουδαίας και τελείας. Οι  Έλληνες είχαν αποδώσει στον Προμηθέα την έννοια της Θυσίας μέσω της σταύρωσης: Ο Προμηθέας είχε μεταφέρει στους ανθρώπους την Φωτιά, το Πύρ, σαν να λέμε την Σοφία της Δημιουργίας και της Τέχνης. Ο Προμηθέας είναι ο Τιτάνας συνεχείας, ο Υιός των Τιτάνων (των τρομακτικών Οντολογικών δυνάμεων οι οποίες διαμοιράζονται διά του Διός) ο οποίος προσφέρει στους ανθρώπους την λύτρωση της Γνώσης: πώς να πορευθούν δημιουργικά σε αυτή την γήϊνη διάσταση. Ο Δίας τον καθηλώνει και αίτός τρώγει το ήπαρ του (το οποίο όχι τυχαία είναι το κέντρο της αιματώδους (αναπαράσταση της κίνησης των ανθρωπίνων δυνάμεων διά της ροής του αίματος) λειτουργίας του ανθρώπου: σαν να λέμε ο αϊτός (η Ελευθερία της κίνησης) καθηλώνει τον Προμηθέα (Θυσία ακινησίας, εμμενείας ενάντια στην Οντολογική Ελευθερία Συνεχούς κίνησης): συνεχώς όμως ξαναγίνεται το ήπαρ και πάλι ο Αϊτός το τρώγει: η κυκλικότητα του μαρτυρίου καθηλώνει τον Τιτάνα ενάντια στην Οντολογική συνέχεια.

Οι άνθρωποι λοιπόν είχαν την Γνώση ότι κάθε ανωτέρα πράξη μεταφοράς οντολογικών δυνάμεων προς τους ανθρώπους απαιτεί θυσία: ο Ιησούς ακολουθεί την μίμησιν της Θυσίας διότι μέσω αυτής οι άνθρωποι πείθονται ώστε να δεχθούν την μεταφορά προς αυτούς των Ουρανίων Αγαθών: ο Διόνυσος επίσης μέσα από την Θυσία του και την Ανάστασίν του είχε μεταφέρει στο ανθρώπινο υποσυνείδητο ότι όπως η ημέρα χάνεται στη Νύκτα παρόμοια ο Μεταφορέας των Ουρανίων μυστικών πρέπει να χαθεί (όπως ο σπόρος στη γή) ώστε να απελευθερωθεί το σύνολο των δυνάμεων που μεταφέρει διότι οι άνθρωποι πρέπει να ξέρουν τον Θυσιαζόμενο (Προμηθέας Ιησούς Διόνυσος) και ως αόρατη θυσιαστική δύναμη αναλυομένων δυνάμεων (κρυφών και απείρων) αλλά και  ως σύνολο συγκεκριμένων σωματικών  δυνάμεων έπειτα από την Ανάσταση (η οποία Ανάσταση είναι η τελική ανακατανομή των δυνάμεων προς την τελική πορεία). Ο σπόρος ως κρυμμένος στη γή και ως μετέπειτα καρπός συνδυάζει το σύνολο των δυνάμεων, παρόμοια και ο θυσιαζόμενος χάνεται στο άπειρο και ως απελευθερωθείσα δύναμη διά της ανθρωπίνης πράξης (ως ο σπόρος εν τη γή) αποδίδει καρπούς συγκεκριμένους ως ανθρώπινο πρόσωπο (έπειτα από την Ανάστασίν του). Το σύνολο του κρυπτού και του φανερού, της  Νύκτας και της Ημέρας, για να εμφανισθεί θέλει την Θυσία: η Θυσία βυθίζει τον  Άνθρωπο στα μυστικά της Νύκτας και η Ανάσταση μεταφέρει αυτά τα μυστικά στην Ημέρα των Ανθρώπων: για αυτό και ο Διόνυσος θυσιάζεται και Ανασταίνεται ως  Υιός  του Διός και της Περσεφόνης (Ημέρας  και Κρυφείας Γής) ώστε διά της Θυσίας να χαθεί στα έγκατα της Γής  και από εκεί Ανιστάμενος να μεταφέρει τα λυτρωτικά του μυστικά στον Άνθρωπο.

Ποιός ακριβώς ήταν ο κοσμικός Δίας ( Ο διαμοιραστής των εγκοσμίων δυνάμεων);

 

Ποιός ακριβώς ήταν ο  κοσμικός Δίας  ( Ο διαμοιραστής των εγκοσμίων δυνάμεων);

Η Γένεσις και επικράτησις των 12 Θεών του Ολύμπου στην Ελληνική Μυθολογία αποτελεί μία μακρά διαδικασία στο πέρασμα του Χρόνου. Θα πρέπει όμως να προσεχθεί το εξής: γιατί οι Έλληνες ήξεραν ότι υπάρχουν Θεοί, ή ήξεραν  ότι πρέπει να εφεύρουν θεούς; Στηην συμπαντική διαδοχή κόσμων, πολιτισμών, μορφών και τρόπου ζωής, τι πραγματικά αντιπροσωπεύουν οι θεοί; Φαίνεται ότι η απάντηση θα πρέπει να δοθεί μέσα από την διαδοχή πλανητών, κόσμων, ζωής, μορφών. Όταν ο προγούμενος πλανήτης κατεστρέφετο, και αναγκαστικά κάποιος επόμενος άρχιζε να κατοικείται, οι προηγμένες μορφές του προηγουμένου πλανήτου, μετοικούσαν στον επόμενο πλανήτη: με αυτόν τον τρόπο έρχεται η ζωή στους επομένους κόσμους, επίσης  με αυτόν τον τρόπο μετεφέρετο όλη η επιγενομένη πρόοδος ώστε ο νέος πλανήτης να συνεχίσει την ανοδική οντολογική του πορεία.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι Τιτάνες και οι Γίγαντες (ας μην ξεχνούμε ότι διά των Τιτάνων του Κρόνου και της Ρέας μεταφέρθηκαν οι θεοί στη Γή άρα οι ανθρωποκεντρικοί Θεοί  της Γής  άρα οι άνθρωποι της   Γής αποτελούν εξέλιξη των τελείων όντων του προηγουμένου  πλανήτου της Σελήνης )ήταν τα όντα εκείνα τα οποία όταν η Σελήνη κατεστρέφετο μέσα από την εξάντληση της οντολογικής δύναμης που της αναλογούσε, αυτά ήταν τα όντα τα οποία είχαν την ικανότητα να μεταφέρουν την ζωή στον επόμενο Κόσμο που θα μπορούσε να τη δεχθεί.

Ας σημειώσουμε ότι ο Ηρόδοτος αναφέρει το όνομα: Προσέλληνες (λές και οι Έλληνες ήξεραν τον τόπο της Σελήνης (εξάλλου ο Διόνυσος και άλλοι θεοί ήταν Σεληνιακοί θεοί, όπως είπαμε και δεν  είναι τυχαίο ότι θεωρήθηκε ο συγκεκριμένος ως ο θεός του οίνου, της απελευθέρωσης, ο σκοτεινός θεός). Ο Δημόκριτος και ο Αναξαγόρας έλεγον ότι υπήρχε καιρός κατά τον οποίο η Γή ήταν χωρίς φεγγάρι (μάλλον οι προηγμένοι κάτοικοί του είχαν προοδεύσει σε σχέση με τη Σελήνη, τον τρόπο διαχείρισης της Ηλιακής ενέργειας, όταν έφυγαν και ο Ήλιος εκάλυψε τη Σελήνη έγινε αυτή ορατή από τη Γή).

Οι Τιτάνες λοιπόν Κρόνος και Ρέα, φεύγοντας από την Σελήνη έρχονται στη Γή και εμφανίζουν τους Υπερανθρώπους που ήδη υπάρχουν μέσα από τον τέλειο πολιτισμό της Σελήνης, προκειμένου να μετοικηθεί η Γή: Τι πραγματικά σημαίνει ότι ο Κρόνος ευνούχισε τον Ουρανό και η Γή γονιμοποιήθηκε από τις σταγόνες που έρρευσαν από το σώμα του Ουρανού; Ποιος είναι ο Ουρανός; Ο Ουρανός δεν είναι τίποτε άλλο παρά  ο συνεκτικός τόπος ο οποίος εφιλοξένησε όλες εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες φεύγοντας από την Σελήνη, από τον προηγμένο προηγούμενο κόσμο, γονιμοποίησαν με το πνεύμα τους και τις ικανότητές τους την Γή, άρα ο Ουρανός είναι η μεταφορά των Υπερανθρώπων στη γή. Τι σημαίνει ότι ο Ουρανός ευνουχίσθηκε από τον Κρόνο; Πολύ απλά ότι διαλύθηκαν όλες οι αντιστάσεις άλλων δυνάμεων και οι υπεράνθρωποι εγκαταστάθηκαν κανονικά στη Γή.

Άρα οι 12 Θεοί συνιστούν το συλλογικό υποσυνείδητο όλων των ανθρώπων  υπό την έννοια ότι όλοι οι άνθρωποι αποτελούμε απογόνους όλων αυτών οι οποίοι μέσα από τις συμπαντικές ανακυκλίσεις μετέφεραν τη ζωή και στην γή, την ζωή ως ενσώματο παράγοντα. Πώς θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το μέγεθος εκείνο το οποίο ως απεσταλμένος του Όντος καταγράφει τη  μεταφορά των υπερανθρώπων στη γή και την απαρχή της ανθρωπίνης εποχής επί της Γής; Χρόνος, χρόνο θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτό το μέγεθος.

Προγραμματισμός εξετάσεων Γυμνασίων και Λυκείων 2025-2026,

file:///E:/%CE%95%CE%9E%CE%95%20-%2039997%20-%202026%20-%20%CE%A0%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82%20%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD%20%CF%84%CF%89%CE%BD%20%CE%93%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD%20%CE%9B%CF%85%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CF%89%CE%BD%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%9B%CF%85%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CF%89%CE%BD%20%CE%95.%CE%91.%CE%95.%20%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D%20%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82%202025-2026.pdf 

(Προγραμματισμός εξετάσεων Λυκείων: πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο).

file:///E:/%CE%95%CE%9E%CE%95%20-%2039991%20-%202026%20-%20%CE%A0%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82%20%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD%20%CF%84%CF%89%CE%BD%20%CE%93%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%AF%CF%89%CE%BD%20%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D%20%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82%202025-2026.pdf

(Προγραμματισμός εξετάσεων Γυμνασιου : πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο).

Ασκήσεις Ξενοφώντος Α΄λυκείου.

 file:///E:/xenofontas-epanaliptikes-askisis-se-oli-tin-ili-xidi-filologikos-istotopos.gr_.pdf

(Πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο).

Εμβάθυνση στα περιστατικά ανάμεσα στον Κριτία και στον Θηραμένη σύμφωνα με την Ρητορική του Αριστοτέλους: Αρχαία Ελληνικά Α΄λυκείου.

 

Εμβάθυνση  στα  περιστατικά  ανάμεσα  στον  Κριτία  και  στον  Θηραμένη σύμφωνα με την Ρητορική του Αριστοτέλους: Αρχαία  Ελληνικά Α΄λυκείου.

Στο έργο του «Ελληνικά»,  βιβλίο 2, κεφ.3, πργ.50-56 ο Ξενοφώντας μας δίδει τα ιστορικά γεγονότα τα οποία συνέβησαν ανάμεσα στον Κριτία και στον Θηραμένη, ανάμεσα σε δύο εκ των προεξαρχόντων τυράννων. Ο Κριτίας επειδή ακριβώς νοιώθει ότι απειλείται από τον Θηραμένη, υπερβαίνει όσα εψηφίσθησαν (όσοι είναι εντός του καταλόγου εξαλείφονται από αυτόν έπειτα από δικαία δίκη και απόφαση των 3.000 βουλευτών ώστε να τιμωρηθούν περαιτέρω): ο Θηραμένης βέβαια ανήκε στον κατάλογο άρα έπρεπε συνολικά οι 3.000 βουλευτές να ψηφίσουν περί αυτού : είτε να αφαιρεθεί από τον κατάλογο είτε να παραμείνει σε αυτόν. Ώστε εξαχθείς του καταλόγου να τιμωρηθεί περαιτέρω, εάν βέβαια παρέμενε σε αυτόν ο Θηραμένης δεν θα είχε καμμία περαιτέρω συνέπεια.

Ο  Αριστοτέλης στην Ρητορική του (ειδικά στα χωρία: 1385a-1385b) τοποθετεί τις καταστάσεις αυτές (αυτές όπως τις διαβάζουμε να συμβαίνουν στην Αθήνα ολίγον προ του θανά του  Θηραμένη) τις τοποθετεί στην ομάδα  των  παθών: τα οποία και αναλύει  εξονυχιστικά. Ο Ξενοφώντας στα λόγια ειδικά του Κριτία μας παραδίδει όλες τις αιτίες σύμφωνα με τις οποίες παρανομεί και αφαιρεί το όνομα του Θηραμένη από τον κατάλογο ώστε να τον σκοτώσει: ο Θηραμένης λυμαίνεται την ολιγαρχία: ουσιαστικά ο Κριτίας φοβείται ότι ο Θηραμένης δεν θα συνεχίσει τις δολοφονικές και απάνθρωπες πρακτικές των τριάκοντα άρα είναι συνειδητά επικίνδυνος για το καθεστώς διότι ουσιαστικά υπάρχει η περίπτωση να θέσει την Πατρίδα και το καθολικό συμφέρον της υπεράνω του συμφέροντος των τριάκοντα. Η ηθική αυτή απαξιωτική εσωτερική κίνηση του Κριτία οδηγεί τον ηγέτη των τριάκοντα σε ανόσιες πράξεις ώστε ο Θηραμένης να εξαφανισθεί.

Όπως ήδη είπαμε όλα αυτά τα οποία πράττει ο Κριτίας, όλα όσα συναισθάνεται ο Θηραμένης, ο Αριστοτέλης τα τοποθετεί στην χορεία των παθών. Πώς ορίζει ο Σταγειρίτης τα πάθη; Εκ του ρήματος : πάσχω, το πάθος είναι αυτή η πνευματική ή υλική δύναμη η οποία επιδρά στον άνθρωπο και τον κυριαρχεί ώστε: 1) να μην μπορεί να την κατευθύνει και να την ενώσει με την δύναμη του καλού, 2) να μην μπορεί να την ελέγξει  και να την συναρμόσει με το κοινωνικό και πολιτικό καλό, 3) να μην μπορεί να εύρη την μεσότητά της ώστε να μην πράττει με βάση αυτή την δύναμη ούτε το υπερβάλλον ούτε το  ελλείπον. Πάθος είναι η δύναμη εκείνη η οποία εκφεύγει του ζεύγους : διανοητική αρετή-ηθική αρετή, εκτροχιάζει πλήρως τον άνθρωπο από την οδό της Ιδέας (η οποία ως αξία οδηγεί στον Πολίτη, στην Πολιτεία της αυτάρκειας και της ευδαιμονίας): σύμφωνα με τον Αριστοτέλη πάθος είναι η επικράτηση του Μόνου.

Σημεία της Ποιητικής του Αριστοτέλους τα οποία είναι χρήσιμα στη διδασκαλία των φιλολογικών μαθημάτων Γυμνασίων και Λυκείων.

 

Σημεία της Ποιητικής του Αρισοτέλους τα οποία είναι χρήσιμα στη διδασκαλία των φιλολογικών μαθημάτων Γυμνασίων  και Λυκείων.

Ο Αριστοτέλης στην  αξεπέραστη ποιοτικά Ποιητική του προσφέρει  άπειρο υλικό χρήσιμο στο σύνολο των φιλολογικών μαθημάτων.Κατ΄αρχάς ο ορισμός του περί την τραγωδία μας κατευθύνει ότι η μίμησις (σε σχέση με τους Τραγικούς ήρωες δεν είναι προσωπική μίμησις( στην εποχή του Αριστοτέλους δεν είχαμε ακριβώς την προσωπική ταυτότητα όπως την δημιούργησαν αργότερα οι χριστιανοί ως σύνδεση προς-ωπο (προς+ορώ) με το Θεό  Πατέρα ο άνθρωπος υπάρχει σε σχέση προσωπική με το τέλειο Υποκείμενο το Θεό) ακόμα στην εποχή του Αριστοτέλους ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως σύνολο φυσικών δυνάμεων οι οποίες θα πρέπει να μετεξελιχθούν σε ανθρώπινες ιδέες και αξίες. Διανοητικής και ηθικής αρετής. Για αυτό λοιπόν το λόγο ο Σταγειρίτης συζητεί για μίμησιν  «πράξεων» όχι προσώπων. Είναι σημαντικό αυτό διότι οι θεαταί της τραγωδίας δεν έβλεπαν μίμησιν προσώπων (εξάλλου προσωπεία έβλεπαν διότι τα πρόσωπα ήταν άγνωστα ως έχοντα συγκεκριμένη ταυτότητα (την οποία προσπάθησε ο Πλάτων να προσδώσει με το σκληρό ηθικό του σύστημα): άρα έχουμε μίμησιν πράξεων, σαν να λέμε μίμησιν δυνάμεων και ενεργειών οι οποίες δεν είναι κτήματα προσώπων αλλά ελεύθερες ικανές να υιοθετηθούν από τον οποιονδόποτε νοήμονα πολίτη. Άρα η  τραγωδία είναι  Ελευθέρα ανταλλαγή  δυνάμεων οι οποίες συλλαμβάνονται ως πράξεις και άρα δείχνουν πώς όλοι οι άνθρωποι μπορούν να συλλάβουν δυνάμεις  εν πράξει και να τις μεταλλάξουν διά της επαναλήψεως σε ηθική πράξη.

Στον τομέα της διαχρονικότητας έχουμε την περίφημο φράσιν του Αποστόλου Παύλου προς Κορινθίους, Α, 11) : «μιμηταί μου γίγνεσθε καθώς καγώ μιμητής  Χριστού γέγονα.». Παρατηρούμε την σημαντική μετατόπιση (καθαρά γνωσιολογική και αξιολογική) της εννοίας της μιμήσεως: πλέον οι χριστιανοί δεν μιμούνται πράξεις  αλλά το τέλειο ενυπόστατο πρόσωπο του Ιησού Χριστού: άρα πλέον οι άνθρωποι δεν κινούνται με βάση τις ποικίλες συμπαντικές και κοσμικές δυνάμεις (αυτές έχουν δομηθεί σε  πρόσωπο τέλειο του Ιησού) αλλά μιμούνται και κινούνται με βάση το τέλειο πρόσωπο του Θεού. Ζούν σε σχέση με το συγκεκριμένο πρόσωπο. Οι διδάσκοντες την Ιστορία μπορούν κάλλιστα να εξηγήσουν αυτή τη σχέση στο βυζάντιο όπου ο χριστιανός αυτοκράτωρ ήταν το αντικείμενο μίμησης των υπηκόων, οι νομικές μεταρρυθμίσεις του Ιουστιανιανού απέβλεπαν στην προσωπική μίμηση των ανθρώπων προς τον ελέω θεού αυτοκράτορα, για αυτό γεννήθηκε και ανάλογα επαινείτο ή ετιμωρείτο και η προσωπική ευθύνη.Για αυτό εξάλλου επειδη στην Αρχαία Αθήνα υπήρχε μίμησις πράξεων υπήρχε τεράστια κοινωνική απόκλισις δούλων και ελευθέρων ενώ στον δικό μας κόσμο της προσωπικής ταυτότητος οι άνθρωποι εξισώθηκαν ενώπιον του συντάγματος και του νόμου.

Ο Αριστοτέλης αποδεικνύεται εξαιρετικά σημαντικός και στο επόμενο σημείο: εξηγεί εκπληκτικά το πέρασμα από το έπος στην ιστορία και από εκεί στην ποίηση και στην ρητορεία. Εξηγεί ότι η ιστορία ασχολείται με το παρελθόν και η ποίηση με το μέλλον: άρα στην οδό του χρόνου τα όντα μεταφέρονται έως το Εγώ από το παρελθόν με την Ιστορία όταν το Εγώ τα παραλάβη τα μεταφέρει στο μέλλον με την ποίηση και την ρητορεία. Η σύλληψις του Σταγειρίτου είναι εκπληκτική. Ο  άνθρωπος μέσω του έπους γνωρίζει ή ενθυμείται όλα τα γεγονότα νόστου, ανθρωπομορφισμού, επιστροφής στο τόπο του (μέσω του όποιου Οδυσσέως): αυτά τα γεγονότα ως ιστορία, αυτά  και όλα τα άλλα τα γεγονότα τα οποία ο Ηρόδοτος έκανε ιστορία έγιναν ιστορία διότι ο Όμηρος αλλά και ο Ηρόδοτος κατάλαβαν ότι πίσω από τα γεγονότα κρύπτονται ιδέες αξίες αίτια και σκοπός. Άρα το έπος και η ιστορία εναποθέτουν στην πόρτα του Εγώ (ερχόμενα από το παρελθόν) πλούτο ιδεών και αξιών, σκοπών και δυνάμεων τις οποίες το Εγώ πρέπει να προχωρήσει.

Συνειδητές Αλήθειες για την 25η Μαρτίου, 1821.

 

Συνειδητές Αλήθειες για την 25^η Μαρτίου, 1821.

1.Αναμφίβολα η Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση  του 1821 αποτελεί το κορυφαίο σύγχρονο γεγονός της Νεοελληνικής Ιστορίας για τον απλούστατο  λόγο ότι  ήταν αυτή η οποία προσέφερε στο Ελληνικό προαιώνιο Έθνος την Οικία του Κράτους. Η Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821 (στα πλαίσια των μεγάλων Εθνικών Ευρωπαϊκών μεταδιαφωτιστικών  Επαναστάσεων) προσέδωσε όλα τα αγαθά στο Ελληνικό Έθνος ενός συγχρόνου Κράτους το οποίο στηρίζεται στην λογική  ταυτότητα των Πολιτών: Σϋνταγμα, Σύνορα, φυσικά και αστικά δικαιώματα.

Όμως επειδή τα  έτη περιπέλλονται (Όμηρος)  ο 19^ος αι. ήταν αιώνας σημαντικός ιδιαιτέρως για το Ελληνικό Έθνος. Ήταν θέμα χρόνου να επιβληθεί  το Ελληνικό Έθνος των παρηκμασμένων οθωμανών (οι οποίοι είχαν εκμετρήσει τον ιστορικό των χρόνο) στον χώρο των Βαλκανίων με  τον τρόπο κατά τον οποίο  η βυζαντινή αυτοκρατορία διαδέχθηκε (χωρίς καμμία επανάσταση) την ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Παρόμοια ήταν η επομένη Ιστορική εξέλιξη το Ελληνικό Έθνος να επιβληθεί πλήρως στα Βαλκάνια, συνεχίζοντας την Ελληνοπρέπεια του Βυζαντίου (συστήνοντας μία παμβαλκανική Δημοκρατία διάδοχη του Βυζαντίου). Ο Στογιάνοβιτς στο βιβλίο του «ο κατακτητής ορθοδοξος βαλκάνιος έμπορος» αναφέρει ότι για έναν ολόκληρο αιώνα μετά το 1750 τα Ελληνικά ήταν η γλώσσα του εμπορίου στα Βαλκάνια και οι Βαλκάνιοι έμποροι ανεξάρτητα από την Εθνικότητά των μιλούσαν και συνενοούντο στα Ελληνικά. Έλληνας σήμαινε έμπορος, διακινητής υλικών αγαθών και πλούτου. Ας μην λησμονούμε ότι το σύνολο των ιδρυτών της Φιλικής Εταιρείας ήσαν έμποροι. Το Βαλκάνιο χρήμα εμαζεύετο σταδιακά στα χέρια των ικανοτάτων Ελλήνων επιχειρηματιών (ας θυμηθούμε τους Εθνικούς Ευεργέτες): άρα εδώ εξάγεται ένα σημαντικό συμπέρασμα: οι οθωμανοί ουδόλως και ουδέποτε υποδούλωσαν τον Έλληνα ως Έθνος, δημιουργικότητα και Ιστορική εξέλιξη: απλά οι δομές της αυτοκρατορίας οι οποίες έκρυβαν τις εθνικότητες και ανεδείκνυαν μόνον θρησκευτικές ταυτότητες βοηθούσαν αυτές οι δομές στο να θεωρούνται οι Έλληνες  επιχειρηματίες χριστιανοί σκλάβοι ενώ στην ουσία  κινούσαν τον πλούτο στην οθωμανική αυτοκρατορία.

Ας θυμηθούμε και την πολύ σημαντική συνθήκη του Κιουτσούκ-Καίναρτζή (η οποία συνέβαλε τα μέγιστα στην έκρηξη της Επαναστάσεως του 1821). Σύμφωνα με την συνθήκη αυτή κατοχυρώθηκε νομικά το δικαίωμα της χρήσης της ρωσικής σημαίας από  Έλληνες πλοιοκτήτες όπως και η ναυπήγηση πλοίων μεγάλου εκτοπίσματος. Χρησιμοποιώντας λοιπόν οι Έλληνες τη ρωσική σημαία ως Ελληνικός εμπορικός στόλος αναπτύχθηκε θεαματικά. Εάν μάλιστα σκεφθούμε ότι με βάση αυτήν πάντοτε την συνθήκη η Ρωσία έλαβε δικαίωμα διατήρησης του στόλου της στον Εύξεινο Πόντο αποκτώντας το δικαίωμα ελευθέρας ναυσιπλοΐας στα στενά των Δαρδανελλίων διακινώντας τον όγκο των εμπορευμάτων μέσω του ελευθέρου εμπορίου στην οθωμανική επικράτεια, τότε καταλαβαίνουμε ότι ο Ελληνικός στόλος (κρυμμένος υπό την ρωσική σημαία) είχε επικρατήσει και καθόριζε την οικονομία της οθωμανικής αυτοκρατορίας (ο πλούτος ήταν στα χέρια των Ελλήνων ναυσιπλόων εμπόρων). Εάν σε αυτή  την χρονική στιγμή οι Έλληνες έμποροι, πλοιοκτήτες, επιχειρηματίες, σε συνεννόηση με τις ευρωπαϊκές αυλές και τους Φαναριώτες χρησιμοποιούσαν την πολιτική στρατιωτική και οικονομική δύναμή τους τότε το πέρασμα στην παμβαλκανική δημοκρατία του Ρήγα Φεραίου θα είχε συντελεσθεί.

Λόγος για την 25η Μαρτίου, 1821. Τίτλος: το Ηθικό Μήνυμα της 25ης Μαρτίου, 1821.

 

Λόγος για την 25^η Μαρτίου, 1821.

Τίτλος: το  Ηθικό Μήνυμα της 25^ης Μαρτίου, 1821.

Η Εθνική Επανάσταση της 25^ης Μαρτίου, 1821, ανήκει στην χρυσή εκείνη αλυσίδα όλων των Ενδόξων Ενεργειών του Ελληνικού Έθνους προκειμένου να παραμένει Ελεύθερο και Ιστορικά δημιουργικό στο διάβα των αιώνων.  Η Επανάσταση  του 1821 αποδεικνύει ότι η Ελληνική Ψυχή παρέμενε ζωντανή στα καλέσματα της Ιστορίας, η οποία συνεχώς προσκαλούσε τους Έλληνες να αποκτήσουν και πάλι την μεγάλη Οικία της Πατρίδας, του Κράτους, προκειμένου να στεγάσουν  τις Ιδέες, τις Αξίες τους, τους Νόμους τους, τις Ζωές των Ελλήνων οι οποίες ζητούσαν Ελεύθερη Πορεία και Δημιουργία μέσα στην Ιστορική Ροή.

Πολλές φορές μας έχει απασχολήσει μία έκδηλη ιστορική παραδοξότητα. Όλα τα Συντάγματα των Ευρωπαϊκών κρατών τα οποία προέκυψαν μέσα από τις Εθνικές και Κοινωνικές Επαναστάσεις του 18^ου αι. στηρίζονταν στα περίφημα Πολιτειακά κείμενα του  Πλάτωνος και του Αριστοτέλους, των δύο δηλαδή μεγάλων αυτών Ελλήνων φιλοσόφων. Για αυτό εξάλλου πλείστα όσα οικοδομήματα σε Ευρώπη και Αμερική φιλοξενούν αγάλματα Ελλήνων φιλοσόφων: τα συντάγματα της Γαλλικής και Αμερικανικής Επανάστασης εστηρίχθηκαν στην Πλατωνική και Αριστοτελική Πολιτειολογία. Πώς είναι δυνατόν την ίδια εποχή όπου αυτά τα κράτη  κτίζονταν με τα υλικά της Ελληνικής Πολιτειολογίας , οι Έλληνες να μην έχουν Πολιτεία, Κράτος, Οικία να φιλοξενήσουν τα ιστορικά τους όνειρα και την ιστορική τους συνέχεια;

Άρα η Εθνική Επανάσταση του 1821 αποτελεί την αποκατάσταση του Ιστορικού δικαίου και Καλού σε σχέση με το Ελληνικό Έθνος και το Κράτος το οποίο αυτό δικαιούται (όπως όλα τα Έθνη) να έχει. Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του διεκήρυξε αυτό το οποίο στεντορείωςεπανέλαβον οι Νεοέλληνες διαφωτιστές (οι οποίοι έστρωσαν το δρόμο προς την Ελληνικής επανάσταση του 1821 προβάλλοντας το αγαθό της Παιδείας και του συνειδητοποιημένου αγώνος): Οι Άνθρωποι επειδή  κατέχουν τον κοινό λόγο (υποστηρίζει ο Σταγειρίτης) δημιουργούν Πολιτεία προκειμένου να υλοποιήσουν τα καλά έργα των ιδεών, των αξιών, του ήθους. Με σκοπό την αρετή, την ευδαιμονία, την αυτάρκεια, την πρόοδο. Αυτά ειπώθηκαν τον 4^οαι.π.Χ, αυτά έχοντας στο νού τους οι Έλληνες, οι απόγονοι του Αριστοτέλους, δύο περίπου χιλιετίες μετά, Επαναστάτησαν.

Πλάτωνος, Φαίδων: 107c-108c. Λόγος περί θανάτου...

 

ΣΩΚΡΑΤΗΣ [107](c) Ωστόσο, είπε [ο Σωκράτης], είναι σωστό να συλλογιζόσαστε και τούτο· πως αν η ψυχή είναι αλήθεια αθάνατη, έχει ανάγκη από φροντίδα, όχι μόνο σ᾽ αυτό το διάστημα που τ᾽ ονομάζουμε ζωή αλλά σ᾽ ολόκληρο τον καιρό· και ο κίνδυνος θα φαίνουνταν από τώρα τρομερός για εκείνον που θα την αμελούσε. Γιατί αν είναι ο θάνατος απαλλαγή από τα πάντα, θα ήταν τύχη αναπάντεχη για τους κακούς, σαν πεθάνουν ν᾽ απαλλαγούν και από το σώμα τους και από την κακία τους συνάμα και από την ψυχή τους. Αφού όμως τώρα είναι φανερό πως είναι αθάνατη, δεν υπάρχει γι᾽ αυτήν άλλος τρόπος ν᾽ αποφύγει τα δεινά, (δ) ούτε σωτηρία, παρά να γίνει όσο μπορεί καλύτερη και πιο φρόνιμη. Η ψυχή δεν έχει τίποτε μαζί της πηγαίνοντας στον Άδη, παρά μονάχα την παιδεία της και τον τρόπο της ζωής που έκανε· αυτά ακριβώς, καθώς λένε,1 που ωφελούν ή βλάπτουν τον αποθαμένο, μόλις αρχίσει την πορεία του κατά κει. Συνηθίζουν λοιπόν να λένε πως όταν κανείς πεθάνει, ο δαίμων του καθενός,2 αυτός που τον φροντίζει και ζωντανό, τον παίρνει και τον οδηγεί σε κάποιον τόπο, εκεί που συναθροίζουνται οι νεκροί για να κριθούν κι έπειτα να αρχίσουν την πορεία τους στον Άδη με οδηγό εκείνον που έχει προσταχτεί να τους οδηγήσει. (e) Κι αφού λάβουν την τύχη που είναι να λάβουν και μείνουν το διάστημα που πρέπει, άλλος οδηγός τους φέρνει πάλι εδώ, έπειτα από πολλά και μεγάλα γυρίσματα του καιρού. Αυτή η πορεία δεν είναι λοιπόν, όπως την παρουσιάζει ο Τήλεφος του Αισχύλου·3 [108] γιατί εκείνος λέει πως ο δρόμος που μας φέρνει στον Άδη είναι απλός, ενώ δεν είναι μήτε απλός μήτε μοναδικός καθώς μου φαίνεται· αν ήταν έτσι δεν θα χρειάζουνταν οδηγός· ούτε θα τον έχανε κανείς αν ήταν ένας και μόνο. Αλλά μοιάζει να έχει πολλά παρακλάδια και σταυροδρόμια καθώς απεικάζω από τις παραδομένες συνήθειες της λατρείας μας.

Διδάσκοντας τα Ηθικά Νικομάχεια, Γυμνάσιο Άγρας με Λυκειακές τάξεις, 13/3/2026.

ευχαριστώ τους εξαιρετικούς συναδέλφους μου για την άψογη συνεργασία.

Aντιγράψτε το σύνδεσμο και πατήσθε με αυτόν στον φυλλομετρητή σας.

file:///E:/%CE%A4%CE%BF%20%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF%20%CE%BC%CE%BF%CF%85/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC,%20%CE%B3%CE%84%CE%BB%CF%85%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85%20(1).pdf 

 

Ιλιάδα Ομήρου.

Η κορύφωση της αριστείας του Πατρόκλου και ο θάνατός του.

Το κύκνειο άσμα και ο θάνατος του Πατρόκλου (Ραψωδία, Π, 684-867).

Δομή-Θεματικοί άξονες:

Η φονική επέλαση του Πατρόκλου ως τα τείχη της Τροίας (στ.684-697)

Η επέμβαση  του Απόλλωνα, η αναχαίτιση του Πατρόκλου από τα τείχη, η προτροπή προς τον Έκτορα για επίθεση (στ. 698-725).

Ο Έκτορας στην μάχη: Φόνος του Κεβριόνη από τον Πάτροκλο (στ.726-750).

Μάχη γύρω από το νεκρό σώμα του Κεβριόνη – Σκύλευση του σώματός του (στ.751-785).

Ο αφοπλισμός του Πατρόκλου από τον Απόλλωνα (στ.786-804).

Η πτώση και ο θανάσιμος τραυματισμός του Πατρόκλου (στ.805-817).

Η έπαρση του Έκτορα (στ.818-842).

Τα τελευταία λόγια  και το ξεψύχισμα του Πατρόκλου (στ. 843-867).

Eρμηνευτικές επισημάνσεις.

Η φονική επέλαση του Πατρόκλου ως τα τείχη της Τροίας (στ.684-697).

Προσημαίνεται: από τον ποιητή ο θάνατος του Πατρόκλου

Με την αποστροφή: Πάτροκλε οπόταν οι θεοί σε εκάλεσαν στον Άδη (στ.693) :προβάλλεται η θέληση του θεού η οποία ρυθμίζει την τύχη του Ανθρώπου.

Η παρέμβαση  του Απόλλωνα: αναχαίτιση του Πατρόκλου από τα τείχη και προτροπή προς τον Έκτορα για επίθεση: (στ.698-725).