φιλολογικός κήπος, χώρος καλλιέργειας του λόγου.

ΙΛΙΑΔΑ:ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΜΑΘΗΜΑ: ΑΡΧΑΙΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

ΜΑΘΗΜΑ: ΑΡΧΑΙΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΜΗΜΑ: β1

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ: Ημερομηνία:

ΡΑΨΩΔΙΑ Α 494-612

Έφεξε η δωδέκατη αυγή, και οι θεοί γυρίζουν
στον Όλυμπον κι εβάδιζεν εμπρός τους ο Κρονίδης                                                             495
και η Θέτις το παράγγελμα δεν ξέχανε του υιού της
και της θαλάσσης έσχισε τα κύματα κι εβγήκε
και ανέβη τα χαράματα στ' Ολύμπου τον αιθέρα.
Εύρηκε τον βροντόφωνον Κρονίδην καθισμένον
μόνον στην άκραν κορυφήν του πολυλόφου Ολύμπου,                                                        500
εμπρός του εκάθισε η θεά και με τ' αριστερό της
του έπιασε τα γόνατα, με τ' άλλο το πηγούνι,
κι έλεγεν ικετεύοντας στον ύψιστον Κρονίδην:
«Δία πατέρ', αν κάποτε με λόγον ή με έργον
σ' έχω ωφελήσει, ευδόκησε σ' αυτό να με εισακούσεις·                                                      505
τον ολιγοημερότατον υιόν, αχ! τίμησέ μου·
ιδέ πώς τον ατίμασεν ο μέγας Αγαμέμνων,
οπού του άρπαξεν αυτός το δώρο του και το 'χει.
Δικαίωσέ τον καν εσύ, πάνσοφε Ολύμπιε Δία,
στους Τρώας νίκες δώρησε ωσότου το παιδί μου,                                                              510
να δικαιώσουν οι Αχαιοί να τον υπερδοξάσουν».
Και απάντησιν δεν έδωκεν ο νεφελοσυνάκτης
κι ώραν πολλήν εσώπαινε· και η Θέτις του κρατούσε
ως απ' αρχής τα γόνατα και πάλιν τον ερώτα:
«Άσφαλτην δώσ' μου υπόσχεσιν μ' εκείνο σου το νεύμα                                                                       515
ή αρνήσου· τι θα φοβηθείς; Θέλω να μάθω μόνον,
αν είμαι το εξουθένωμα των αθανάτων όλων».

Με βάρος της απάντησεν ο νεφελοσυνάκτης:
«Ω! τι κακό! να οργισθώ της Ήρας θα με βάλεις,
όταν με λόγια υβριστικά πικρά θα με κεντήσει·                                                                   520
και χωρίς λόγον πάντοτε μου κλαίεται και λέγει
εμπρός εις όλους τους θεούς πως βοηθώ τους Τρώας,
αλλά συ φύγε ευθύς μη σε νοήσ' η Ήρα
και άφες σ' εμέ την μέριμναν σ' αυτό να δώσω τέλος·
και ιδού, για να βεβαιωθείς την κεφαλήν θα σκύψω·                                                            525
σημάδι τούτο αλάθευτο στους αθανάτους έχω·
τι ό,τι με της κεφαλής το σκύψιμο κηρύξω
δεν απατά, δεν παίρνεται οπίσω και θα γίνει».
Είπε, τα μαύρα φρύδια του χαμήλωσε ο Κρονίδης·
έκλινε από τ' αθάνατο κεφάλι του κυρίου                                                                           530
η θεία κόμη και ο μανός ο Όλυμπος εσείσθη.
Αυτά 'παν κι εχωρίσθηκαν· απ' τον ακτινοβόλον
Όλυμπον κείνη επήδησε στης θάλασσας τα βάθη,
και ο Δίας προς το δώμα του· κι εμπρός εις τον πατέρα
όλ' οι θεοί σηκώθηκαν· ουδέ να προχωρήσει                                                                      535
κανείς επρόσμενε αλλ' ορθοί τον προϋπαντήσαν όλοι·

κι εκάθισε στον θρόνον του· και ότι πρώτα η Θέτις
η κόρ' η αργυρόποδη του γέρου της θαλάσσης,
είχε μ' αυτόν συνακουσθεί, δεν ξέφυγε της Ήρας,
και άρχισε πειραχτικά να λέγει προς τον Δία:                                                                      540
«Ποια θεά πάλι, ω δολερέ, με σένα εσυνακούσθη;
Σ' αρέσει πάντοτε μακράν από εμέ να κρίνεις
ν' αποφασίζεις μυστικά· δεν σου 'δωσε η καρδιά σου
τίποτε απ' όσα σκέπτεσαι σ' εμέ να φανερώσεις».
Σ' αυτήν αντείπε των θεών και ανθρώπων ο πατέρας:                                                          545
«Ήρα, μη ελπίσεις όλους μου τους στοχασμούς να μάθεις,
δεν θα τους έβρεις εύκολα, και ας είσαι ομόκλινή μου,
αλλ' ό,τι αρμόζει ν' ακουσθεί, κανείς δεν θα γνωρίσει
ή των θεών ή των θνητών, πριν συ το μάθεις πρώτα·
αλλ' ό,τι εγώ ανάμερα των αθανάτων θέλω                                                                         550
να στοχασθώ, μη το ερωτάς, μη θέλεις να εξετάζεις».
Και η μεγαλόφθαλμη θεά του απάντησεν, η Ήρα:
«Οποίον λόγον, πρόφερες, σκληρότατε Κρονίδη;
Έχω καιρόν π' ούτε ρωτώ, ούτ' εξετάζω πλέον,
αλλ' όσα θέλεις ήσυχος ο νους σου κρίνει μόνος·                                                               555
αλλά φοβούμαι τώρα μη του γέρου της θαλάσσης
η κόρη σε ξεπλάνεσε, ότι πρωί την είδα
σιμά σου εκεί τα γόνατα κλιτή να σου αγκαλιάζει,
και θα της έστερξες τιμήν να δώσεις του Αχιλλέως
και ν' αφανίσεις Αχαιούς πολλούς εκεί στα πλοία».                                                              560
Και ο Δίας της απάντησε ο νεφελοσυνάκτης:
«Στιγμή δεν παύεις, ω κακή, να με παραμονεύεις·
αλλά δεν βγάζεις τίποτε και πλέον μισητή μου
θα γίνεις και θα λυπηθείς χειρότερα· κι αν είναι
το πράγμα ως έλεγες, θα πει που αυτό σ' εμένα αρέσει.                                                      565
Αλλά κάθου και σώπαινε, στον λόγον μου υποτάξου,
δεν θα σε σώσουν, πίστευσε, όλ' οι θεοί του Ολύμπου,
αν τούτ' απλώσω εγώ σ' εσέ τ' ανίκητά μου χέρια».
Είπε και η μεγαλόφθαλμη φοβήθηκεν η Ήρα
και την καρδιά της σφίγγοντας καθήμενη εβουβάθη·                                                           570
κι όλ' οι θεοί λυπήθηκαν στο δώμα του Κρονίδη·

Περί της μεταφοράς στον κινηματογράφο της ζωής του Ι.Καποδίστρια.

Αναμφίβολα αποτελεί κάτι το θετικό το ότι μεγάλοι και μικροί είδαν την ιστορία του Ιωάννου Καποδίστρια όπως αυτή απεδόθη στην ομώνυμη ταινία από τον σκηνοθέτη του έργου κ.Σμαραγδή. Αναμφίβολα είναι καλή η ιστορική γνώσηη από όπου και αν προέρχεται. Ειδικά είναι παρήγορο οι νεώτερες γενεές να μαθαίνουν την Ελληνική Ιστορία ή έστω πλευρές αυτής. Όμως δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι ο κινηματογράφος δεν γράφει ιστορία, η ιστορία είναι θέμα πηγών, μελέτης, τελικώς είναι και θέμα φαντασιακής ανακατασκευής όλων εκείνων των συνθηκών και των γεγονότων ώστε πολλά χρόνια μετά να κατανοηθεί τι πραγματικά συνέβη στην εποχή του Καποδίστρια, ποιος τελικά ήταν ο Καποδίστριας.

Το μεγάλο λάθος σε σχέση με τον Ιωάννη Καποδίστρια είναι το μεγάλο λάθος της Ιστορίας. Η Ιστορία επαίρεται ότι είναι επιστήμη, όμως δεν είναι επιστήμη: είναι απόπειρα ανασύνθεσης όσων πηγών εσώθησαν: όμως όλες οι πηγές μαζί δεν μπορούν να αποτυπώσουν όλο το εύρος της εποχής του Καποδίστρια στην βάση ότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι πραγματικά είχαν στο νού τους ο Καποδίστριας ο τσάρος και οι άλλοι ηγέτες, κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι πραγματικά διημοίφθη, η Αλήθεια δεν είναι άθροισμα γραπτών πηγών, μεγάλο μέρος της Ιστορικής Αλήθειας έχει χαθεί γιατί δεν μπορούμε να ομιλήσουμε με τους πρωταγωνιστές.

Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα της ταινίας είναι η αναφανδόν θετική στάση της σε σχέση με το πρόσωπο του πρώτου Κυβερνήτου. Η ταινία κινείται στα όρια της αγιοποίησης του Καποδίστρια. Σαφέστατα όμως αυτό δεν αντιστοιχεί σε καμμία ιστορική πραγματικότητα. Ας σκεφθούμε ότι υπήρχε ικανός αριθμός ατόμων (αρχής γενομένης από τον Κοραή ( ο οποίος κάτι παραπάνω ήξερε από σημερινούς «σοφούς») έως συγκεκριμένους προεστούς και ανθρώπους οι οποίοι προσέφεραν πολλά στην Εθνική Επανάσταση) οι οποίοι για διαφόρους λόγους δεν συμπαθούσαν τον Καποδίστρια. Στο βωμό της διαλεκτικής θυσιάζουμε τις ατομικές προτιμήσεις μας και παρουσιάζουμε τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών ισότιμα και με δικαιοσύνη: δεν ήταν εύκολο για ανθρώπους οι οποίοι έδωσαν αίμα και χρήμα στην Επανάσταση να βλέπουν έναν άνθρωπο (τον Καποδίστρια) να κυβερνά χωρίς Σύνταγμα την στιγμή κατά την οποία ο Καποδίστριας δεν είχε καμμία μα καμμία προσωπική συμβολή στην Επανάσταση: δεν πολέμησε σε αυτή δεν αγωνίσθηκε σε αυτή: ας υπενθυμίσουμε ότι και ο Ρήγας θα μπορούσε να κάνει λαμπρή πολιτική καριέρα όμως την απεμπόλησε και θυσιάσθηκε για την υπόθεση της Ελληνικής Επανάστασης: υπήρχε στις 25 Μαρτίου 1821 θέση για τον Ιωάννη Καποδίστρια είτε ως αρχηγό της Φιλικής Εταιρείας είτε ως πρόεδρο του Εκτελεστικού των Εθνοσυνελεύσεων: το επιχείρημα ότι προσπάθησε να βοηθήσει ως επιτετραμένος της Ρωσικής διπλωματίας είναι έωλο: ο Καποδίστριας επί 7 συναπτά έτη δεν συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση, η Ρωσία σε αυτά τα χρόνια δεν βοήθησε σε τίποτε την Ελληνική Επανάσταση. ‘Αρα ο Καποδίστριας είχε σκέψεις στο μυαλό του οι οποίες αγνοούνται από όλους μας και δεν υπάρχουν σε καμμία γραπτή πηγή. Μία υποσυνείδητη ανάλυση με βάση το γενεαλογικό του δένδρο θα ήταν περιττή.

Η ταινία προβάλλει σκηνές οι οποίες είναι έωλες ιστορικά. Ο Καποδίστριας είχε έντονα αντιδράσει στις προσπάθειες του Υψηλάντη σε σχέση με την έναρξη της Επαναστάσεως. Νέες πηγές οι οποίες βγαίνουν στο φώς υποστηρίζουν το αντίθετο.Η ταινία υποστηρίζει ότι ο Καποδίστριας συνεχώς παρότρυνε τον Υψηλάντη για την ποθητή έναρξη της Επαναστάσεως. Όπως είπαμε συγκεκριμένες πηγές υποστηρίζουν το ακριβώς αντίθετο: εάν τελικά ο Καποδίστριας ήταν θετικός μαζί με τον Υψηλάντη για την έναρξη της Επαναστάσεως γιατί δεν συμμετείχε και ο ίδιος; Διότι κατά τα έτη 1821-1827 σε κανένα σημείο δεν βοήθησε η Ρωσία την Ελλάδα, και όταν το 1826 ο Νικόλαος έδωσε το σχέδιο των τριών τμημάτων αυτό απερρίφθη από το σύνολο των Ελλήνων. Το επιχείρημα ότι τουλάχιστον με επέμβαση του Καποδίστρια στο Λάϋμπαχ και στη Βερόνα η Ιερά Συμμαχία δεν επενέβη να καταπνίξει την Επανάσταση είναι έωλο διότι οι βασιλείς της Ιεράς Συμμαχίας ήταν βέβαιοι για την επικράτηση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όταν ο Κάννινγκ το κατάλαβε ότι δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα τότε η κατάσταση άλλαξε άρα από την αρχή υπήρχαν και δεύτερες σκέψεις στην Ιερά Συμμαχία (εξαιρουμένου του Μέτερνιχ).

ΛΑΤΙΝΙΚΑ Γ’ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΦ’ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ

ΛΑΤΙΝΙΚΑ Γ’ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ

ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΦ’ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ

1) Να γραφούν οι πλάγιες πτώσεις των ακόλουθων λέξεων ή φράσεων των κειμένων που δίνονται σε παρένθεση (και στους δυο αριθμούς):

• magna caedes (16)

• signa militaria (16)

• ingenti magnitudine (17)

• boves quosdam (18)

• mirabili casu (20)

• postero die (20)

• aequo iure (21)

• extremo discrimine (25)

• tenens (στα τρία γένη) (29)

• talium salutationum (29)

• nobili genere (31)

• singularis proelii (31)

• vox congruens (38)

• nulla fides (44)

2) Να γίνει χρονική αντικατάσταση των ακόλουθων ρηματικών τύπων των κειμένων που δίνονται σε παρένθεση. Να ληφθεί υπόψη όπου χρειάζεται το υποκείμενο:

Οι περιπέτειες της Ομηρικής άρουρας (γής).

Το επίθεμα -αρ είναι από τα πλέον σημαντικά Ομηρικά ετυμολογικά εργαλεία. Δεν είναι τυχαίο εάν θυμηθούμε ότι εντός του εμπεριέχει το γράμμα – ρ το οποίο είναι το γράμμα της Ροής: Εξάλλου η Οδύσσεια είναι Νόστος, Ροή και Όδός άρα το γράμμα – ρ και οι λέξεις που γεννά ενδιαφέρουν πολύ τον Όμηρο. Διότι καθορίζουν τον τρόπο, το μέσον, το σκοπό Ροής του Ανθρωποκεντρικού συστήματός του.

Η Γαία λοιπόν στον Όμηρο παύει να είναι ένα απλά στερεό πράγμα, έδαφος, απλό πεδίο. Είναι ροή πολλαπλών δυνάμεων: επί της Γαίας ο Οδυσσέας σκέπτεται όσα σκέπτεται στον Πολύφημο, στην Κίρκη, στους Λαιστρυγόνες, στην Ιθάκη. Άρα επί της Γαίας ρέουν δυνάμεις επιβίωσης και εξέλιξης του πολυτρόπου Ανθρώπου: άρα η Γαία ρέει δυνάμεις άρα είναι άρουρα, εν ροή υπάρχουσα οντότητα.

Άρα ο Άρ-ιστος είναι αυτός ο οποίος μπορεί και κατέχει Γαία (ως Αρείων ίσταται, επί της άρουρας ίσταται) άρα αυτό του δίδει δύναμιν, περιουσία και κοινωνική αλλά και πολιτική και στρατιωτική υπόληψη και χαρακτήρα. Είναι Άρ-χων, διότι Έχει Άρουρα άρα μπορεί και κυβερνά και διαφεντεύει ανθρώπους και λαούς. Όποιος έχει άρουρα μπορεί και αρ-αρίσκει τη ζωή του, την συνταιριάζει με αρετές με ήθος και εξελίσσεται σε σχέση με τον εαυτό του και τους άλλους: το αραρίσκω (συνταιριάζω) είναι το ρήμα που προσφέρει την αρμονία διότι όποιος έχει άρουρα ζεί σε αρ-μονία σε ισόρροπες σχέσεις σε σχέση με τον εαυτό του και τους άλλους διότι έχει όσα χρειάζεται για μία καλή ζωή.

ΡΑΨΩΔΙΑ Γ’ (στ. 121-244)

ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

Όπως παρατηρήσαμε στην περιληπτική αναδιήγηση της Ραψωδίας Β’, έπειτα από παρακίνηση του Δία μέσω του Όνειρου αποφασίζει να διατάξει γενική επίθεση. Προηγουμένως, όμως, δοκιμάζει το στράτευμα, προτείνοντας την εγκατάλειψη της πολιορκίας, μια πρόταση που γίνεται δεκτή. Η παρέμβαση του Οδυσσέα σώζει την κατάσταση, ενώ οι λόγοι του Οδυσσέα, του Νέστορα και του Αγαμέμνονα αποκαθιστούν το ηθικό του στρατεύματος και έτσι ξεκινούν οι ετοιμασίες για τη μάχη. Στο πεδίο της μάχης, όπως επισημαίνεται στην περιληπτική αναδιήγηση της Ραψωδίας Γ’, ο Μενέλαος ορμά να αντιμετωπίσει τον Πάρη κι εκείνος φοβισμένος τρέπεται σε φυγή. Ο Έκτορας τον επιπλήττει και ο Πάρης μετανιωμένος προτείνει μονομαχία με το Μενέλαο. Όποιος νικήσει, θα πάρει την Ελένη και τους κλεμμένους θησαυρούς της Σπάρτης. Ο Μενέλαος προβάλλεται δεκτικός και ξεκινούν οι ετοιμασίες για τη μονομαχία.

ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Στην παρούσα ενότητα παρατηρείται η εμφάνιση της Ίριδας με τη μορφή της κουνιάδας της Λαοδίκης, την ώρα που η Ελένη υφαίνει στο θάλαμό της ένα υφαντό που απεικονίζει τον πόλεμο που διεξαγόταν για χάρη της. Η Ίριδα καλεί την Ελένη στα τείχη να δει τη μονομαχία Πάρη-Μενελάου με έπαθλο αυτήν. Εκείνη σπεύδει δακρυσμένη στα τείχη συνοδευόμενη από δυο θεραπαινίδες της. Εκεί βρίσκει τους γέροντες συμβούλους της Τροίας που αντικρίζοντάς την, εκφράζουν θαυμασμό για το κάλλος της, αλλά συνάμα οικτείρουν την παρουσία της στην Τροία, η οποία μπορεί να προκαλέσει μεγάλα δεινά στους Τρώες.

Ο Πρίαμος, από τη μεριά του, με πατρικό ύφος, απαλλάσσοντάς την από την ευθύνη για τη σύγκρουση Ελλήνων-Τρώων, την οποία αποδίδει στους θεούς, την καλεί κοντά του και τη ρωτά για διάφορους Αχαιούς που διακρίνει στην παράταξη των αντιπάλων. Αρχικά τη ρωτά για τον επικεφαλής της αχαϊκής παράταξης, που διακρίνεται για το επιβλητικό του ανάστημα. Η Ελένη, εκφράζοντας μεταμέλεια για τη φυγή της με τον Πάρη, σε ερώτηση του Πρίαμου του απαντά πρόθυμα τόσο για τον Αγαμέμνονα, όσο και για τον Οδυσσέα, ενώ τα λόγια της για τον Οδυσσέα επιβεβαιώνονται και από τον γέροντα Αντήνορα, ο οποίος τον είχε γνωρίσει σε διπλωματική αποστολή πριν από την έναρξη του πολέμου. Στη συνέχεια η Ελένη, έπειτα πάλι από σχετική ερώτηση του Πριάμου, ονομάζει τον Αίαντα κι αναφέρεται στον Ιδομενέα, ενώ μάταια αναζητά με το βλέμμα της τους αδερφούς της Κάστορα και Πολυδεύκη, χωρίς να γνωρίζει πως έχουν ήδη πεθάνει από καιρό στη Σπάρτη.

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ:

Τι κομίζει ο Τράμπ και η Ιστορία τον χρειάζεται;

Προκειμένου να κατανοηθή η όλη δυναμική των ενεργειών του αμερικανού προέδρου κ.Ντόναλντ Τράμπ θα πρέπει να ταξιδεύσει ο μελετητής της Ιστορίας στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Η.Π.Α είναι ο μεγάλος νικητής του πολέμου, ειδικά μετά το Μπρέτον-Γούντς ελέγχει την παγκόσμια κίνηση του χρήματος αλλά και της διανομής του χρυσού. Ποιες σκέψεις υπήρχαν στο μυαλό των Αμερικανών προέδρων; Ποιοι εσχατολογικοί δρόμοι ανοίχθηκαν σε αυτή την χρονική στιγμή για τις Η.Π.Α; Ποια ήταν πραγματικά τα επόμενα βήματά τους; Με ποιο σκοπό, τι πραγματικά είχαν στο μυαλό τους;

Για να απαντηθεί η ερώτηση αυτή θα πρέπει ο μελετητής της Ιστορίας να ταξιδεύσει στα 1783 (συνθήκη Παρισίων , η Αγγλία αναγνωρίζει το κράτος των Η.Π.Α) και στα 1787(ίδρυση συνταγματική των Η.Π.Α.). Ένα κράτος με λογικές διαφωτιστικές δομές το οποίο στηριζόταν (για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία) στον ανθρώπινο λογικό παράγοντα: ένα κράτος το οποίο αποτελούσε την πρώτη πολιτική ανθρωποκεντρική πραγμάτωση του Λουθηρανισμού: δεν πρόκειται να φανεί ο ρόλος της διαχρονικής Αμερικής εάν δεν τονισθεί ότι η Αμερική ως κράτος είναι η πρώτη πραγματικά ανθρωποκεντρική αυτοκρατορία χωρίς θεό, έχει θανατώσει το θεό, και τον έχει αναστήσει εντός των ονείρων της και του τρόπου πραγμάτωσης αυτών. Ό,τι είπε ο Λούθηρος (μόνον πίστη ενώνει τον άνθρωπο με το θεό, ο άνθρωπος άρα μπορεί ως λογικό όν να κυριαρχήσει στη γή να καταστή απόλυτος άρχων επί της γής): άρα η Αμερική εκκινείται από εκεί όπου δεν μπόρεσε η Ευρώπη του 16^ουαι. να πραγματώσει το Λούθηρο λόγω των θρησκευτικών και άλλων πολέμων: η Αμερική ιδρύθηκε για να πραγματοποιηθούν όλα τα σχέδια των ευρωπαίων μεταρρυθμιστών και διαφωτιστών στην εποχή του ανθρωπίνου λόγου: ο κόσμος να κυβερνηθεί από την επιστήμη και την τεχνολογία και όταν αυτό καταστή δυνατόν τότε να αποκαλυφθεί ότι ο θεός ανασταίνεται και ξανακυβερνά γιατί ουσιαστικά ποτέ δεν πέθανε άρα εκρύβη.

Ο κ.Τράμπ λοιπόν γνωρίζει άριστα την αποστολή του. Ο χιλιαστικός φονταμενταλισμός των Αμερικανών αναφέρεται ακριβώς σε αυτό: το Αμερικανικό κράτος δημιουργήθηκε με μία και μόνη αποστολή: ο μονοθεϊσμός (μετουσιωμένος σε πολιτική φιλοσοφία και πρακτική) να επιβληθεί ως μία παγκόσμια δυναμική, ως τεχνολογία και επιστήμη, life style, οικονομία, τρόπος ζωής. Όταν αυτό επιτευχθεί τότε ο κρυμμένος θεός επιτέλους θα επιβληθεί διότι η Αμερική με έναν πολιτικό τρόπο επιβεβαιώνει ότι ο Θεός σώζει το Βασιλέα έστω και αν δεν υπάρχει λέξη στο σύνταγμα ούτε για θεό ούτε για βασιλέα. Ο Αμερικανός πρόεδρος γνωρίζει πολύ καλά το νόστο του. Η Αμερική είναι η τελευταία αυτοκρατορία: μαζί με την Γερμανία διέλυσαν την Βρεττανική αυτοκρατορία, ίδρυσαν την σοβιετική ένωση, ίδρυσαν Έθνη κράτη , διέλυσαν αυτοκρατορίες, τώρα πρέπει να περάσουν στο κτίσιμο: το οποίο σταμάτησε στην μεταρρυθμιστική και διαφωτιστική ευρώπη: η Βρεττανική αυτοκρατορία είχε επιτύχει όλα όσα εκμεταλλεύεται η Αμερική: Ανατολή και δύση βιομηχανικώς και τεχνολογικώς , οικονομικώς και αγοραστικώς έγιναν όμοιες: επίσης όλος ο κόσμος από την Κίνα και την Ιαπωνία έως την Ρωσία και την Αμερική υπακούουν στην κοινή πηγή εξουσίας (στις δυνάμεις ταύτισης πολιτικού και οικονομικού φιλελευθερισμού οι οποίες ενώπιον του χρήματος της επιστήμης και της τεχνολογίας ελέγχουν τον κόσμο (όλοι μα όλοι οι κυβερνώντες ανήκό τουν στην ίδια αυλή του ιδίου αυτοκράτορος).

https://books.google.gr/books?id=YZ4-AAAAcAAJ&printsec=frontcover&dq=Nichtlateinische+Schriftzeichen&cd=3#v=onepage&q&f=true

Απόσπασμα από το βιβλίο μου : Είναι και Συνέχεια.

Άρα ο Θαλής μέσα από το Ύδωρ του ταυτίζει τρείς μεταβλητές: το Είναι, την Αρχή, το Χρόνο: ο Χρόνος Είναι Αρχή η οποία θα μετεξελιχθεί σε Ενέργεια, σκέψη, ήθος, πράξη: άρα η κεντρική Χρονική στιγμή ως δύναμη και όχι ως διάρκεια μας εξουσιάζει, εμείς κάνουμε το Χρόνο διάρκεια όταν δεχόμαστε να υπηρετήσουμε τα κελεύσματά του.

Οι Προσωκρατικοί λοιπόν προσέδεσαν στο άρμα του Χρόνου ως φορέως Δυνάμεων (ως Είναι ο Χρόνος η δύναμη που θα συνεχίσει και θα εξελίξει τον κόσμο και τον Άνθρωπο αυτό) το Είναι του κόσμου και του Ανθρώπου και τη Συνέχειά του. Η ευρηματικότητα των Προσωκρατικών είναι απίστευτη: Έλαβαν την Αρχή ως Χρονική έννοια, την άνοιξαν ως φορέως δυνάμεων (ύδωρ, πύρ, άπειρον κ.λ.π) και έπειτα ο Χρόνος Έγινε Είναι Συνεχείας ως περιέχων δυνάμεων Συνεχείας: Ακόμα οι άνθρωποι μπορούσαν να απολαμβάνουν την κοινή δυναμική τους φύση με το Χρόνο ως Όντα Δύναμη του Είναι συνεχείας. Δεν χρειαζόταν να σκεφθούν το ύδωρ ως νού και ηθική ούτε το πύρ ως βούληση θεού και ανθρώπου. Άρα η ταύτιση του Χρόνου με τη Δύναμη και το Είναι συνεχείας εμπεριείχε ένα δομικό πρόβλημα: κρατούσε το νοήμονα άνθρωπο δέσμιο μίας ανωτέρας δυνάμεως : του Χρόνου: αυτό φαίνεται στα γραπτά του Ηρακλείτου όπως είναι έκδηλη η χρονική σειρά ως κοσμική διαδοχή ως ανθρώπινη μηδενικότητα κ.λ.π. Τι έπρεπε λοιπόν να γίνει για να γλιτώσει ο άνθρωπος από την τυραννία του χρόνου;

Την απάντηση την έδωσε ο Πλάτων: Ο Ανθρώπινος Νούς διέλυσε την ενότητα του Χρόνου με το Είναι και την Συνέχεια του Χρόνου ως Δύναμης Συνεχείας (είναι χαρακτηριστικό ότι ο Χρόνος ως τέτοιος στο Πλατωνικό σύστημα κινείτα στα όρια του αλόγου μη όντος μιάς και η φύση του ύδατος και του πυρός ως τέτοιας δεν εξελίσσει λογικά τον άνθρωπο (διότι θα πρέπει το ύδωρ να γίνει συγκεκριμένες ψυχικές δυνάμεις, το πύρ συγκεκριμένες βουλητικές δυνάμεις υπό την σωφροσύνη, το άπειρο του Αναξιμάνδρου άπειρος Νούς υπό την ηθική του Καλού κ.λ.π): Ο Πλατωνικός Νούς στηρίζεται στον κλωνισμό του Χρόνου: ο Χρόνος φέρει δυνάμεις και ενέργειες: ο Χρόνος τις προσφέρει και τίθεται στο περιθώριο ως απλή διάρκεια: το περιεχόμενό του αποκτά νοητική και ηθική υπεραξία διότι με αυτόν τον τρόπο θα μεταφέρει τον άνθρωπο από τη φύση στην πόλη όπου θα καταστή ο νοήμων και ηθικός άνθρωπος: για αυτό και ο Πλάτων ευτελίζει τον Χρόνο τον ακινητοποιεί και του καταστρέφει κάθε Σχέση Είναι και Συνεχείας: αυτές τις δυνάμεις τις δίδει στο σκεπτόμενο Υποκείμενο: άρα ο διαχωρισμός του Ανθρώπου από το Χρόνο και η ακινησία του Χρόνου και η θεώρηση του Ανθρώπου εντός του ακινήτου Χρόνου ως νοήμονος και ηθικού Υποκειμένου κινούντος την Ιστορία είναι Πλατωνική βιαστικότητα στον πανδαμάτορα Χρόνο. Πλέον Είναι και Συνέχεια είναι αρμοδιότητες του νοήμονος Ανθρώπου και χρόνος είναι κατι το αντιοντολογικό: η διάρκεια που χρειάζεται ο άνθρωπος να ολοκληρώσει επί γής το πνευματικό και ηθικό ταξείδι του.

Ας πούμε και αυτά: Μέσα από την Υποκειμενική Προσωκρατική φιλοσοφία το Είναι του Όντος ως μέγεθος μίας αχανούς δυνάμεως έλαβε περιεχόμενο Λόγου: πλέον το Είναι καθορίσθηκε πλήρως μέσα από τις αρχές των προσωκρατικών με τη σειρά της Ύλης η οποία υποκρύπτει δυνάμεις, μία πορεία από το Έξω προς τα Έσω. Άρα το Είναι απέκτησε υλικό κάλυμμα και εντός αυτού την χαοτική οντολογική δύναμή του: με αυτόν τον τρόπο εξάλλου και εμείς οι ίδιοι είμαστε δομημένοι: σώμα έξω, πνευματική δύναμη περιεχομένη μέσα. Άρα το Άπειρο του Αναξιμάνδρου, ο Αήρ του Αναξιμένους, το Θάλειον Ύδωρ, τα τέσσαρα ριζώματα του Εμπεδοκλέους, αποτυπώνουν την προσπάθεια του Ανθρώπου να σταθεροποιήσουν την νέα μορφή ζωής στον Πλανήτη: όλα είναι Ύλη έξω και Πνεύμα εντός. Σταδιακά ο άνθρωπος και ο θεός θα ακολουθήοουν αυτό το μοντέλο (οι χριστιανοί μάλιστα θα το ολοκληρώσουν θέτοντας το θεό τους να αποκτά σώμα εκτός και πνεύμα εντός (ακόμα και το Παρμενίδειο Είναι και το Ηρακλείτειο Γίγνεσθαι και ο Ξενοφάνειος Νούς επειδή προέρχονται από άνθρωπο αναπαριστούν το νέο ανθρώπινο μοντέλο: για τον κόσμο και τον άνθωπο: όλα είναι εμφάνιση εκτός και πνεύμα ως Είναι Νούς και Γίγνεσθαι εντός): ουσιαστικά οι Προσωκρατικοί δεν δημιουργούν τόσο μία νέα φιλοσοφία περί την Φύσιν (πολύ απλοϊκή θεώρηση) (ήδη η μυθολογία ελάτρευε θεούς του αέρα, του ύδατος, της γαίας, του πυρός, του απείρου) οι προσωκρατικοί στη στροφή του Χρόνου δημιουργούν το επόμενο ανθρώπινο μοντέλο προετοιμάζοντας την κατάλληλη φυσική μήτρα. Ας ιδούμε όλο αυτό πιο προσεκτικά.

Γιατί ο Σωκράτης ήταν ο Σοφώτερος των Ανθρώπων;

Παραδίδεται ότι η Πυθία, η πρωθιέρεια των Δελφών, εσήμαινε, έδιδε δηλαδή όλα εκείνα τα σημεία, τους οιωνούς, διά των οποίων οι ερωτώντες κατευθύνονταν σε σχέση με όλα όσα ήθελαν να μάθουν και να προσανατολισθούν. Το πανάρχαιο Μαντείο των Δελφών διά της Απολλωνείας Γνώσεως, της Γνώσεως της Ημέρας, του Ηλίου, των Σημείων, των στοιχείων του Κόσμου, προσέφερε στους Ερωτώντας το φώς στο σκοτεινό μυαλό τους ώστε διά αυτού να κατευθυνθούν: το μαντείο δηλαδή εκάλυπτε την απόσταση από το σκοτεινό και νυκτώδες μυαλό προς το Φώς της Ημέρας και των Σημείων που αυτή προσφέρει.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Το πρόβλημα των Ανθρώπων είναι η γνωσιολογική κάλυψη ανάμεσα στο σκοτεινό ανθρώπινο μυαλό και στο Φώς του Ηλίου το οποίο είναι ικανό να κατευθύνει τους ανθρώπους σε πορείες, νόστους, καταστάσεις ικανές να φέρουν την ευτυχία: πολλές φορές όμως οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνδέσουν το μυαλό τους (το οποίο μεταφέρει ασύνειδες βαθείες καταστάσεις πολλαπλών επιπέδων και σκοτεινών διαστάσεων) με τις δυνατότητς της Φωτεινής Ημέρας του Ηλίου, η οποία ως αίσθηση, νόηση, σημεία και οιωνούς, βούληση και πράξη, μεταφέρει θεωρητικούς και πρακτικούς τρόπους μετουσίωσης του σκοτεινού εντός μας στοιχείου με τις φωτεινές έξω μας δυνατότητες:

Θα πρέπει βέβαια να σημειώσουμε ότι το μεγάλο όπλο της Πυθίας είναι η Γνώση ως Πληροφορία (εξάλλου και το όνομα Πυθία προέρχεται από το πυνθάνομαι=πληροφορώ, ενημερώνω). Άρα αυτό το οποίο ενδιαφέρει την Πυθία είναι ο Ειρμός, ο Συν-ειρμός: είναι η μετουσίωση του Θεού Ερμή σε τρόπο σύνδεσης του σκοτεινού αγνώστου εντός μας στοιχείου με τις δυνατότητες που δίδει ο Ήλιος, η Ημέρα, το Φώς ο άνθρωπος να μεταλλάξει κάθε σκοτεινό και άμορφο σε γνώση είδους και μορφής εκμεταλλευόμενος το Φώς και τα όπλα του. Σε σχέση με το Απολλώνειο Φώς το σκότος είναι άγνοια, έχουμε την αναγκαιότητα ο Νούς να συνδεθεί με το Φώς παράγοντας συγκεκριμένη σκέψη και πράξη: άρα η Πυθία εξήγαγε τον Άνθρωπο από το Σκότος της Αγνοίας και τον συνέδεε με το Φώς των Σημείων, των ενδείξεων, των επιλογών, των θεωριών και δυνητικών πράξεων. Ο άνθρωπος πλέον εξήρχετο προς το Φώς της Γνώσης και των Επιλογών:

‘Όταν δηλαδή το μαντείο των Δελφών συμβούλευσε τους Αθηναίους (εν όψει της καθόδου του Ξέρξη) ότι τα ξύλινα τείχη θα έσωζαν τόσο την Αθήνα όσο και τους Αθηναίους, η Πυθία πληροφόρησε τους Αθηναίους μετουσιώνοντας το σκότος της αγνοίας σε φώς γνώσης επιλογών: το ξύλο ως ιδέα του σταθερού προτρέπει σε κάτι το οποίο ως στερεό σημείο θα βοηθήσει τους Αθηναίους: τι στερεό δίδει το ξύλο: ο άνθρωπος καλείται να προβή σε αφαιρετικές και επαγωγικές κινήσεις: να κατανοήσει τις ιδέες πίσω από τις μορφές, το είδος πίσω από την ύλη, αφαιρετικά να διαμοιράσει τις εικόνες των σημείων σε ιδέα και αξία πέρα από την εικόνα και την ύλη: άρα η Πυθία είναι ουσιαστικά (όπως και ο Ερμής ως απεσταλμένος της δύναμης του Διός αναπαριστά ότι πίσω από κάθε εικόνα και μορφή ενυπάρχει η συμπαντική ουσιακή δύναμίς του) ο προάγγελος του φαινομεναλισμού, της φαινομενοκρατίας: πίσω από κάθε υλική μορφή ευρίσκεται η ιδέα του και η αξία του, ως σκέψη, χρήση, ηθική πράξη: άρα πίσω από το ξύλο ευρίσκεται η έννοια της σταθερότητας είτε ως τείχος είτε ως πλοίο: η Πυθία κινεί το Νού , το βασικό είναι ο Άνθρωπος να ευθυγραμμισθεί με το σημείο, αυτό το κάνει η Πυθία: την αφαιρετικότητα και τον κλωνισμό του σημείου τα επιτυγχάνει ο άνθρωπος: ο άνθρωπος θα πρέπει πίσω από το σημείο να εύρη την ιδέα και την αξία σκέψης και χρήσης, διότι ο άνθρωπος θα πρέπει να αποτελέσει τον κινητήριο μοχλό της Ιστορίας του Νοός: δεν είναι τυχαίο ότι η Πυθία εξαφανίσθηκε όταν ο Ανθρώπινος Νούς περιχωρήθηκε ως σκέψη και ήθος στον παντοδύναμο χριστιανικό θεό και η καλούπωση του καλού και του κακού κατήργησε την Πυθιακή φαινομενοκρατία.

Άρα οι Αθηναίοι ως ξύλο κατανοούν την έννοια της σταθερότητας αλλά σε ποία βάση: στο ξύλινο πλοίο ή στο ξύλινο τείχος;

Άρα όπως είπαμε σκοπός των προσωκρατικών είναι να επιβάλουν στην χαοτική σειρά του αντικειμένου πλέον οντολογικού κόσμου τη σειρά του Υποκειμένου ως λογικού μεγέθους: ποιο είναι το πλέον βασικό χαρακτηριστικό του Υποκειμένου: η Αρχή του, το Υποκείμενο θέλει με την χρονική και όχι την δομική έννοια να εμφανίσει την Αρχή : την χρονική αρχή κατά την οποία ξεκινά η εκμαίευση εκ της οντολογικής σειράς όλων εκείνων των δυνάμεων οι οποίες θα αποτελέσουν την ανθρώπινη διάσταση, διά της διαλεκτικής σχέσεων των οποίων θα προοδεύει ως νοήμον όν ο άνθρωπος. Άρα από την Ανατολή έως την χώρα των προσωκρατικών ήδη είχε συντελεσθεί η μεγίστη των δημιουργικών αξιακών μετατοπίσεωων, η οποία ενώ δεν είναι κάτι το μοναδικό, ελησμονήθη η οντολογική σειρά και απέμεινε η σειρά του Υποκειμένου Ανθρώπου και του Αντικειμένου Κόσμου ως η μόνη προϋπάρχουσα.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Μέσα στην αδυσώπητη οντολογική ροή, ξεχώρισε μία οντότητα, μία οντολογική δύναμη, η οποία ακινητοποιήθηκε μέσα στην αβυσσαλέα οντολογική συνέχεια. Συζητούμε για μία δύναμη χωρίς κανένα πρόσημο, ή ταυτότητα, αν και μετέπειτα ονομάσθηκε Θεός, άνθρωπος, ή ό,τι άλλο. Πρίν είχε συνδυασθεί με άλλα έμβια όντα (Γίγαντες, Αγγέλους, Τιτάνες, τέρατα κ.λ.π): επί αφαιρετικής βάσης συζητούμε ότι μέσα στην αδυσώπητη ροή της οντολογικής ροής εμφανίσθηκε μία συσσώρευση δυνάμεων η οποία αποτέλεσε έναν νέο πλανήτη, μία νέα κατάστασηη μέσα στο Είναι του Όντος. Αυτό το οποίο δεν έχει εκτιμηθεί σωστά είναι η παρακάτω καθαρά αφαιρετική κίνηση: ο Θαλής και οι άλλοι προσωκρατικοί Τιτάνες του Πνεύματος, δεν εδημιούργησαν το σκεπτόμενο Υποκείμενο (το οποίο συζήτησε για το ύδωρ και τα λοιπά ριζώματα): ο Θαλής και οι λοιποί προσωκρατικοί φιλόσοφοι γεννήθηκαν σε μία εποχή όπου ήδη είχε εμφανισθεί το ξεχωριστό σκεπτόμενο Υποκείμενο μέσα στην αδυσώπητη οντολογική ροή. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πολλά για αυτήν την δημιουργηθείσα κατάσταση: εξάλλου ελάχιστοι έχουν κατανοήσει και ασχοληθεί με αυτήν την διαπίστωση. Ο Θαλής και οι λοιποί προσωκρατικοί αποτελούν έκφραση του ήδη υπάρχοντος στην εποχή τους σκεπτομένου Υποκειμένου το οποίο ήθελε πλέον και πνευματικά και υλικά να κυβερνήσει το ζωτικό του κόσμο και χώρο.

Το όλο θέμα αυτό προχωρεί μαζί με το πρόβλημα της Ελληνικής γλώσσας, ειδικά της Ομηρικής γλώσσας. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: για πόσους αιώνες σμιλεύθηκαν, κατανοήθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν οι πανέμορφες και πανδύσκολες Ομηρικές λέξεις: για όσο χρόνο χρειάσθηκε να σμιλευθεί ο άνθρωπος ως ανεξάρτητο όν ομιλίας, λόγου και έκφρασης: άρα οι προσωκρατικοί έλαβαν σε βάθος χρόνου ένα Υποκείμενο το οποίο είχε εξέλθει της άλογης μυθολογικής και οντολογικής πορείας και ήθελε να κάνει ένα δικό του κόσμου σε ένα δικό του νόστο.

Υπό αυτή την έννοια το Είναι σταμάτησε να έγκειται εκτός του Ανθρωπίνου Νοός, διά της Ενόρασης και των Λέξεων (λόγου) εισήλθε εντός του ανθρωπίνου μυαλού. Ο Άνθρωπος του Λόγου, ο Άνθρωπος των λέξεων, ο Άνθρωπος ο οποίος είχε ακινητοποιήσει τον αέρα, τον είχε συνδυάσει με τις σκέψεις του και παρήγαγε τον αέρα και τις σκέψεις του μαζί ως λέξεις, αυτός ο άνθρωπος έκανε μαζί με τους προσωκρατικούς τη μεγάλη κίνηση: ακινητοποίησε όση οντολογική πορεία ήθελε, την απέκοψε, την ωνόμασε Είναι, την έβαλε στο μυαλό του, και με αυτή κατασκεύασε: θεό, φύση (κόσμο και πόλη) και τον Άνθρωπο. Με μία σημαντική επισήμανση: αυτός ο Άνθρωπος δεν ακολούθησε την κυρία Οντολογική οδό διότι ποτέ δεν θα κατάφερνε να αποκοπεί από αυτήν και να υπάρξει ως υποκείμενο, δημιούργησε έναν παράδρομο ο οποίος όμως θα ξαναοδηγήσει στην κυρία οντολογική οδό.

Άρα η φράση του Θαλή: το ύδωρ είναι η Αρχή Όλων, δεν είναι η πιο σημαντική στιγμή του φιλοσόφου: μάλλον η πορεία προς αυτήν την αρχή είναι η πιο σημαντική για το φιλόσοφο: η πορεία είναι αυτή ακριβώς η οποία σημειώθηκε: κομμάτι του όντος αποκολλάται από το Όν, με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά γεννάται αυτό το οποίο θα μετεξελιχθεί σε διάσταση θεού, κόσμου και ανθρώπου. Η μεγαλειώδης ανακάλυψη του Θαλή και των λοιπών προσωκρατικών ότι αυτό το κομμάτι πρέπει να έχει μία Αρχή είναι δάνειο από την λειτουργία της αδυσώπητης οντολογικής ροής, συνάμα η μεγίστη των αφαιρέσεων που έγιναν ποτέ: ο Θαλής και οι λοιποί λοιπόν προσωκρατικοί στο θέμα της Αρχής κατάλαβαν ότι αφ΄ής στιγμής στην αδυσώπητη οντολογική ροή κυριαρχεί μία κεντρική Οντότητα (το Είναι του Όντος) και στην δική τους διάσταση με όση οντολογική διάσταση δανείσθηκαν, θα πρέπει να κυριαρχεί μία κεντρική αρχή: το ύδωρ, ή ό,τι άλλο.

ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΓΛΩΣΣΑ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ.

ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΓΛΩΣΣΑ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ: ΤΜΗΜΑ: Β1

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ:

ΘΕΜΑΤΑ:

1. Να μεταφέρετε τα σύνθετα ρήματα των ακόλουθων προτάσεων στον αόριστο:

α) Εκφράζει με θάρρος τις απόψεις του.

β) Αναλαμβάνω κάθε συνέπεια των πράξεών μου.

γ) Μου διαφεύγει η απάντηση.

δ) Ο διευθυντής απολύει το γραμματέα του.

ε) Αντιδρά άσχημα στις παρατηρήσεις του φίλου του.

στ) Παραλαμβάνεις τα έγγραφα.

(6 μονάδες)

2. Να συμπληρώσετε τον ακόλουθο πίνακα, αναφέροντας τα συνθετικά από καθεμιά από τις σύνθετες λέξεις (2 μον.) και να προσδιορίσετε το είδος της σύνθεσης (παρατακτικό, προσδιοριστικό, κτητικό, αντικειμενικό) (2 μον.):

Από την Φιλότητα στον Έρωτα και στην χριστιανική Αγάπη.

Η Φιλότητα, ο Έρωτας, η Αγάπη, αποτυπώνουν μία κοινή Επιθυμία και Επιδίωξη του Νοήμονος Ανθρώπου: να δημιουργήσει ένα έλλογο Συν-αίσθημα σύμφωνα με το οποίο όλα είναι Ένα, ως Κόσμος και Άνθρωπος, ώστε όλα να τείνουν προς το Ένα ως Κόσμος και Άνθρωπος. Θα ξεκινούσαμε λοιπόν αυτή την εργασία αποτυπώνοντας ότι η Φιλότητα ο Έρωτας και η Αγάπη, είναι ακόμη μία φαντασιακή κίνηση του Λόγου: χωρίς το Λόγο ως σκέψη του Ενός και έκφραση της Ενικότητας του Κόσμου και του Ανθρώπου δεν υφίσταται Φιλότητα Έρωτας και Αγάπη: ο Εμπεδοκλής πρώτα είδε την ενιαύσια φύση του Κόσμου και έπειτα συζήτησε για τη Φιλότητα, για αυτό ο Συκουτρής συζητεί για το Πλατωνικό Συμπόσιο ότι χαρακτηρίζεται από λόγο Έρωτα και Ψυχή ( ο Σωκράτης είχε συλλάβει τον Ενοποιημένο Ανθρώπινο Εαυτό έναντι κοινών Ιδεών και αξιών του Καλού), για αυτό ο Ιησούς πρώτα συζήτησε για ενιαίο κόσμο του Θεού για συγκεκριμένο πρόσωπο σε σχέση με το θεό και έπειτα έδωσε την Αγάπη ως συν-αίσθημα ένωσης όλων έναντι όλων.

‘Αρα ποια ακριβώς είναι η σχέση του Λόγου με το Συν-αίσθημα της Φιλότητας του Έρωτος και της Αγάπης; Μάλλον καλλίτερα ποια είναι η σχέση του Λόγου με το Συν-αίσθημα; Εάν σκεφθούμε ότι το Είναι ενός πράγματος αναλύεται σε δυνάμεις και ενέργειες, τότε θα μπορούσαμε να αναλύσουμε περαιτέρω αυτό το τεθέν ερώτημα ως ακολούθως: ποια είναι η σχέση του λόγου με τις δυνάμεις και τις ενέργειες οι οποίες απορρέουν από το Συν-αίσθημα; Η απάντηση φαίνεται απλή, μάλλον είναι απλή: καμμία δύναμη και ενέργεια δεν υπάρχει, παρά αυτή ή αυτές οι οποίες υπαγορεύονται από το λόγο: άρα η Φιλότητα ο Έρωτας η Αγάπη ως δυνάμεις ενοποιητικές κόσμου και ανθρώπου είναι βαθύτατα έλλογες διαδικασίες. Ο Λόγος γεννά την έννοια της Ενικότητας και το Συν-αίσθημα προσφέρει όλες εκείνες τις δυνάμεις και ενέργειες προκειμένου αυτή η ενικότητα να συν-αισθανθεί στο Σύμπαν, στον Πολίτη, στην Πόλη. Άρα χωρίς το συν-αίσθημα της Ψυχής οι σκέψεις του Λόγου δεν μπορούν να καταβούν στο Εσώτερο του Ανθρώπου (Ψυχή) ώστε να καταστούν πράξεις ηθικής και βουλητικής επαφής με τον κόσμο και τον Άλλον: για αυτό και ο Συκουτρής αναφέρει ότι στο Ερωτικό Πλατωνικό Συμπόσιο επικρατεί: ο Λόγος, ο Έρως, η Ψυχή: ο Λόγος κτίζει, η Ψυχή Συν-αισθάνεται τα του λόγου, και ως Ροή (Έρωτας) τα απλώνει στον Κόσμο και στους Άλλους: διότι ο Άνθρωπος είναι παιδί του χάους και του πεπερασμένου: το πεπερασμένο το καλύπτει ο Λόγος: η ψυχή καλύπτει τις χαοτικές δυνάμεις οι οποίες διά της χαραμάδας του λόγου εισέρχονται εντός του ανθρώπου και απλώνονται ως συν-αισθήματα: ο Λόγος τις κατευθύνει ως Φιλότητα Έρωτα και Αγάπη ώστε ο Λόγος ξεγελώντας το χαοτικό συν-αίσθημα με τις γελοίες επινοήσεις του (διότι η Φιλότητα ο έρωτας η Αγάπη είναι ανύπαρκτες οντολογικές έννοιες διότι δεν ξέρουμε το χάος ώστε να το ενώσουμε, ενώνουμε διά αυτών των εννοιών ένα αυθαίρετο υποσύνολο του χάους το οποίο ονομάζουμε κόσμο, θεό και άνθρωπο) να ελέγξει το χάος εντός του κόσμου, εντός και εκτός του ανθρώπου, καθιερώνοντας την πρόσκαιρη λογική ενός εξουσιαστικού λόγου στον πρόσκαιρο άνθρωπο και κόσμο.

Η Φιλότητα λοιπόν γεννάται όταν οι προσωκρατικοί συλλαμβάνουν την έννοια του ενιαίου κόσμου και της ενιαίας κοινής αρχής. Είναι το αντίδοτο του λόγου στο χάος που ανοίγεται ως συμπαντικές δυνάμεις: ο λόγος του Εμπεδοκλέους τα καταφέρνει: εισβάλλει στην ανθρώπινη ψυχή διά των ριζωμάτων και ο λόγος προσφέρει ένα συν-αίσθημα παράφορα ελκτικό: όλα είναι Ένα, άρα όλα έχουν την τάση του Ενιαίου: Η πορεία από τον ενιαίο κόσμο στον Ενιαίο άνθρωπο μετουσιώνει την Φιλότητα σε Έρωτα.

Πατήσθε στο σύνδεσμο, ή αντιγράψτε τον και έπειτα πατήσθε σε αυτόν.

https://drive.google.com/file/d/1WAPkVtRb6muBhfEki1c6ZghIMXYctqTS/view?usp=sharing

Ιλιάδα, ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΡΑΨΩΔΙΑΣ Α (στ. 431β-493)

ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΡΑΨΩΔΙΑΣ Α (στ. 431β-493)

Στην παρούσα ενότητα το καράβι με τη Χρυσηίδα φθάνει στον προορισμό του και ο Οδυσσέας την οδηγεί στον πατέρα της. Με επικεφαλής τον Χρύση αρχίζουν οι θυσίες και η προσευχή προς το θεό Απόλλωνα, παρακαλώντας τον να διώξει τη συμφορά από το στρατόπεδο των Αχαιών, δηλαδή το λοιμό που αποδεκάτισε το στράτευμα. Ο Απόλλωνας δέχεται τη δέηση του ιερέα και ακολουθεί θυσία. Το επόμενο πρωί ξεκινούν για το αχαϊκό στρατόπεδο, όπου και φτάνουν με τη βοήθεια του θεού Απόλλωνα. Η μήνις εξακολουθεί να κρατά τον Αχιλλέα μακριά από τις συνελεύσεις και το πεδίο της μάχης, γεγονός που είχε ως αντίκτυπο την ικανοποίηση του Χρύση, αλλά όχι την ικανοποίηση του Αχιλλέα.

ΡΑΨΩΔΙΑ Α (στ. 494-612)

ΝΟΗΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ:

Με την επιστροφή των θεών στον Όλυμπο, η Θέτιδα σπεύδει να ικετεύσει τον Δία να δώσει νίκες στους Τρώες μέχρι οι Αχαιοί να καταλάβουν την αξία του Αχιλλέα και να τον τιμήσουν. Ο Δίας αρχικά διστάζει να απαντήσει, αναλογιζόμενος την αντίδραση της Ήρας. Τελικά, όμως, υπόσχεται στη Θέτιδα να ικανοποιήσει το αίτημα του γιου της. Λίγο αργότερα στο παλάτι, πριν ξεκινήσει το συμπόσιο των θεών, ο Δίας φιλονικεί με την Ήρα με αφορμή την ικεσία της Θέτιδας, την οποία η θεά είχε αντιληφθεί. Ο Δίας φτάνει στο σημείο να απειλήσει την Ήρα. Χάρη στην παρέμβαση του Ήφαιστου, όμως, ο οποίος διασκεδάζει τη βαριά ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί, τα οξυμμένα πνεύματα υποχωρούν, οι θεοί ξαναβρίσκουν το κέφι τους και το συμπόσιο ολοκληρώνεται με την κιθάρα του Απόλλωνα και το ιερό τραγούδι των Μουσών.

ΠΡΑΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:

Καθορίζοντας την Συνέχειά μας (συγγνώμη, το θάνατό μας).

Ας παρομοιάσουμε το ταξείδι του Ανθρώπου με το ταξείδι ενός αυτοκινήτου. Ένα αυτοκίνητο λοιπόν είναι κανονισμένο να διανύσει την απόσταση από την Αθήνα έως τη Θεσσαλονίκη. Γνωρίζει ότι όταν φθάσει στη Θεσσαλονίκη θα έχει ολοκληρώσει το ταξείδι του. Όμως ο οδηγός του συνεχώς αποφεύγει να ολοκληρώσει το ταξείδι αυτό, είτε επειδή δεν θέλει να προκαλέσει φθορές στο αυτοκίνητο, είτε επειδή χαίρεται να είναι μέσα στο αυτοκίνητό του και να χαίρεται την βόλτα του. Συνεχώς το προμηθεύει με καύσιμα,τα χρόνια περνούν, το αυτοκίνητο καταστρέφεται λόγω καιρικών και άλλων συνθηκών, μοιραία λοιπόν κάποιος οδηγός θα το οδηγήσει στη Θεσσαλονίκη διότι αυτός είναι και ο πρώτιστος σκοπός του αυτοκινήτου.

Αυτή εν ολίγοις είναι μία μηχανιστική εντελώς αποτύπωση της ενσώματης πορείας του ανθρώπου, από τη στιγμή της γέννησής του έως το θάνατό του. Φυσικά δεν υπάρχει ούτε ζωή ούτε θάνατος, απλά μία πορεία μεταλλασσομένων δυνάμεων, αλλά προκειμένου να στηρίξουμε επικοινωνιακά την εργασία αυτή άς θεωρήσουμε ότι υπάρχει ζωή και θάνατος.

Όταν λοιπόν γίνεται η σύλληψη του ανθρώπου, συνενώνονται αόρατες δυνάμεις (η πνευματική δύναμη του πατρός και η φυσική ενέργεια της μητρός) οι οποίες εν στιγμή μετατρέπονται σε επόμενη στιγμή ύλης από πνεύμα που είναι (η δύναμη και η ενέργεια ως αόρατες ουσίες μετατρέπονται σε πρώτο υλικό κύτταρο ζωής, το έμβρυο). Σε αυτό το σημείο συμβαίνει το πρώτο λογικό λάθος, το οποίο δυστυχώς στηρίζει το μύθο πνεύματος και σώματος. Επί καθαρά οντολογικής συνεχούς δυναμικής βάσης δεν υπάρχει διαφοροποίηση στο έμβρυο: Είναι οντολογική δύναμη η οποία υποστασιοποιείται αργά και σταθερά σε μία μορφή η οποία είναι φτιαγμένη από την ίδια οντολογική δύναμη, άρα το έμβρυο είναι μορφοποίηση συνεχής της μίας και αέναης υπαρχούσης οντολογικής δύναμης. Για αυτό το λόγο λοιπόν εν τη κοιλία της μητρός υπάρχει η άπειρος αυτοδυνατότητα συνεχούς μετάλλαξης της οντολογικής δύναμης η οποία λαμβάνει τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης μορφής και εμφάνισης: κανένας γιατρός, κανένας τεχνίτης, δεν μπορεί να δημιουργήσει άνθρωπο διότι ο άνθρωπος είναι αυτοδημιουργημένο Όν εν τη κοιλία της μητρός.

Άρα όταν γεννηθεί ο άνθρωπος δεν είναι σώμα και πνεύμα: πρόκειται δυστυχώς για το μέγιστο των μύθων (ο οποίος για γνωστούς εξουσιαστικούς λόγους αποθεώθηκε από τον ανατολίζοντα Πλάτωνα και τον έπειτα μονοθεϊσμό προκειμένου οι άνθρωποι επί γής να αποκοπούν από την οντολογική τους συνέχεια καθιστάμενοι εύκολοι εξουσιαζόμενοι από το φαντασιακό νού ο οποίος εξελίχθηκε σε θεό, πολιτικό, επιστήμονα κ.λ.π). Ας επιστρέψουμε λοιπόν στο ότι ο νεογεννηθείς άνθρωπος δεν είναι σώμα και πνεύμα. Επί της ουσίας είναι η αναδιανομή και αναπλασία της μίας και ενιαίας και αενάου οντολογικής δυνάμεως η οποία ως τέτοια ούτε γεννάται ούτε πεθαίνει. Συνεχίζει αναπροσαρμόζοντας συνεχώς την μορφή της. Όπως ο αέρας δίδει υδρατμό και ο υδρατμός παγωμένο νερό, αλλά όλες οι μορφές αυτές είναι ή μία δύναμη του αέρος.

Στο σημείο αυτό όμως (της γέννησης του ανθρώπου) ξεκινά μία διαδικασία η οποία σταδιακά απομονώνει τον άνθρωπο στην παρούσα διάσταση. Είναι η διαδικασία της πνευματικής και αξιακής γνώσης η οποία σταδιακά αποκρύπτει την οντολογική κύρια δύναμη η οποία Είναι ο Άνθρωπος και επί αυτής καλύπτει αυτήν την Οντολογική δύναμη με το κάλυμμα των ιδεών και αξιών. Ο άνθρωπος σταδιακά παύει να μετέχει της Οντολογικής δύναμης (η οποία Είναι ο Άνθρωπος) και σκέπτεται μέρος του Όντος το οποίο διά των ιδεών και αξιών μετατρέπει σε Νού, φύση, νέα ανθρώπινη ταυτότητα, επάνω σε αυτά τα τρία μεγέθη κτίζει τη διάστασή του, απομονωμένος πλέον από την καθεαυτή κίνηση της οντολογικής δυνάμεως. Η μετατροπή του ανθρώπου από μετέχοντα της οντολογικής δύναμης σε σκεπτόμενο μέρος αυτής, είναι η απαρχή του αποκλεισμού του ανθρώπου στην εδώ διάσταση η οποία είναι παράδρομος της μίας και κυρίας οντολογικής οδού.

Κεφ.3.1. Ανάλυση του ιστορικού παραθέματος με βάση το σχήμα: ιδέα, έννοια, δομή.

Κεφ.3.1. Ανάλυση του ιστορικού παραθέματος με βάση το σχήμα: ιδέα, έννοια, δομή.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: "ανάλυση ιστορικών παραθεμάτων".

Στη σύγχρονη πλέον ιστορική επιστήμη έχει υιοθετηθεί η άποψη ότι η Ιστορία στηρίζεται στην μετατροπή των ιδεών και των αξιών σε έννοιες και των εννοιών σε δομές. Αυτό το διαχρονικό σχήμα είναι πολύ σημαντικό να κατανοηθεί από τους μαθητές διότι μέσω αυτού του σχήματος θα κατανοηθεί από τους σπουδαστές το γεγονός ότι τίποτε δεν υπάρχει ως καθεαυτή πραγματικότητα στην επιστήμη της ιστορίας, αλλά όλα αποτελούν ανθρώπινη γένεση, επινόηση, δημιουργία.Oμαθητής πρέπει να κατανοήσει ότι η Ιστορία και τα γεγονότα που αυτή εκθέτει, είναι ανθρώπινες δράσεις και επινοήματα: Πρέπει να κατανοήσει την παρακάτω σειρά: το γεγονός δίδει την Ιδέα, η Ιδέα την Έννοια και η Έννοια δημιουργεί τις δομές.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα σε όλα αυτά: το γεγονός ότι οι άνθρωποι έψαχναν για τροφή και νερό τους οδήγησε στην κατάσταση της σταθερής κατοικίας. Το γεγονός αυτό έφερε την ιδέα της μόνιμης κατοικίας, σταδιακά την έννοια της πόλης, με διαχρονικό αποτέλεσμα τη δημιουργία της πολιτικής δομής.

Πώς όμως ο μαθητής θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει όλο αυτό το συλλογιστικό σχήμα στην ανάλυση των ιστορικών παραθεμάτων; Οι τρόποι είναι οι εξής:

1) Εάν στο δοθέν ιστορικό απόσπασμα υπάρχουν ιδέες, έννοιες και δομές, ο μαθητής θα πρέπει να τις παρουσιάσει ως αποτέλεσμα διαχρονικών ιδεών, εννοιών και δομών.

2)Εάν στο δοθέν ιστορικό απόσπασμα υπάρχουν ιδέες, έννοιες και δομές, ο μαθητής θα πρέπει να τις παρουσιάσει ως αιτίες για ορατά ιστορικά γεγονότα και αποτελέσματα.

Ας ιδούμε λοιπόν για κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις μία σχετική ανάλυση ιστορικού παραθέματος:

Α)Ανάλυση ιστορικού παραθέματος όπου οι ιδέες, οι έννοιες και οι δομές αποτελούν διαχρονικά αποτελέσματα περασμένων ιδεών, εννοιών και δομών.

Παραδίδεται το παρακάτω ιστορικό παράθεμα:

Η «Νέα Πολιτική Διοίκησις», το σύνταγμα του Ρήγα (1797) 2. Τα φυσικά δίκαια είναι: πρώτον το να είμεθα όλοι Ίσοι και όχι ο ένας ανώτερος από τον άλλον· δεύτερον να είμεθα ελεύθεροι, και όχι ο ένας σκλάβος του αλλουνού· τρίτον να είμεθα σίγουροι εις την ζωήν μας και κανένας να μην ημπορή να μας την πάρη αδίκως και κατά την φαντασίαν του· και τέταρτον, τα κτήματα οπού έχομεν κανένας να μην ημπορή να μας τα εγγίξη, αλλ’ να είναι εδικά μας και των κληρονόμων μας. 3. Όλοι οι άνθρωποι, Χριστιανοί και Τούρκοι, είναι Ίσοι. [...] Π. Κιτρομηλίδη (επιμ.), Ρήγα Βελεστινλή, Άπαντα τα σωζόμενα, Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα 2000, τόμ. 5, σ. 36.

1^ο βήμα ανάλυσης:

Περί της Φύσεως του Εϊναι (απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια)...

Περί της Φύσεως του Είναι.

Ως γνωστόν το Είναι αποτελεί απαρέμφατο του ρήματος : ειμί. Άρα περιγράφει μία απρόσωπη ενέργεια, η οποία συμβαίνει στο ευρύτερο σύμπαν και προχωρεί προς τον ανθρώπινο κόσμο. Την ενέργεια της ταυτότητας. Της ταυτότητας ότι αυτή η δύναμη και αυτή η ενέργεια ταυτίζεται μέσα από τη σκέψη και την πράξη με εμένα ως Υποκείμενο άρα Εγώ Είμαι αυτή η δύναμη: αποτελεί αναπάντητο ερώτημα: Εγώ Είμαι η δύναμή μου ή η δύναμή μου Είμαι Εγώ; Όταν κάποιος λέγει ότι Είναι εννοεί ότι απομονώνει κάποιες δυνάμεις και ενέργειες οι οποίες του δίδουν κάτω από προϋποθέσεις την έννοια του Είναι: κατά πολύ απλό τρόπο στην πρόταση: ο Κώστας είναι Καλός, η έννοια του Είναι θα μπορούσε να νοηθεί με δύο ή και παραπάνω βέβαια, διαφορετικούς τρόπους.

1) Ο Κώστας έχει υιοθετήσει εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες τον μετατρέπουν σε καλό ως σκέψη και πράξη. Άρα ο Κώστας είναι Καλός σημαίνει ότι το Ανθρώπινο Υποκείμενο με τα χαρακτηριστικά του Κώστα έχει υιοθετήσει τόσο απόλυτα με συνέπεια και σταθερότητα τις δυνάμεις του Καλού ώστε η Μορφή που έχει τα χαρακτηριστικά του Κώστα είναι Καλή.

2) Ο Κώστας έχει υιοθετήσει τις δυνάμεις του Καλού κατά πνευματικό και Ηθικό τρόπο: άρα ο Κώστας είναι Καλός αγγίζει τις δυνάμεις του Καλού και όχι τον Κώστα, διότι Είναι κάτι όταν έρχεται σε επαφή και μόνον με αυτές τις δυνάμεις, διότι ο Κώστας πρίν και μετά από αυτές τις δυνάμεις δεν θα είναι Καλός αλλά κάτι άλλο. Άρα ο Κώστας (ουσιαστικά οι δυνάμεις του καλού) είναι Καλός για όσο έχει αυτές τις δυνάμεις του Καλού, άρα ο Κώστας δεν Είναι καλός για πάντα αλλά για κάποιο χρονικό διάστημα.

Άρα όλοι οι αξιακοί χαρσκτηρισμοί είναι πρόσκαιρες ενώσεις ανάμεσα στους ανθρώπους και στις δυνάμεις οι οποίες εκλείσθηκαν σε αυτές τις αξιακές δυνάμεις του Καλού. Άρα το Είναι κατ΄αρχάς δεν αφορά τον Άνθρωπο ως τέτοια οντολογική μορφή, αυτή (ειδικά από το Σωκράτη και μετά) είτε χαρακτηρίσθηκε ως φυσικώς κακή είτε επιδεικτικά δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί της. Το Είναι εμφανίσθηκε ως καθαρά γνωσιακός και αξιακός όρος όχι για να αποδώσει τον Άνθρωπο ως τέτοιο: είναι αστείο και να λέμε ότι ο Άνθρωπος ως τέτοιος , ως καθαρά οντολογικό μέγεθος έχει την ανάγκη του Είναι, η καθαρά οντολογική δύναμις δεν έχει ανάγκη κανενός λεκτικού χαρακτηρισμού διότι είναι πέρα από λέξεις και ανθρωπίνους μεταχαρακτηρισμούς.

Άρα το Είναι είναι καθαρά λεκτικός τύπος, ο οποίος εμφανίσθηκε όταν ο ανθρώπινος λόγος κατασκεύασε το ανάλογο περιεχόμενο με το οποίο επληρώθη αυτή η Λέξη. Επί της ουσίας το Είναι (ως τρόπος σταθεράς ταυτότητας) ικανοποιεί την ανθρώπινη ανάγκη κατασκευής ενός παραμονίμου μεγέθους επάνω στο οποίο θα στηριχθεί η ανθρωπίνη αυτή διάσταση: όταν ο Άνθρωπος καταστάλαξε τι Είναι ο Θεός, τι είναι η φύση, τι Είναι ο άνθρωπος, τότε μπόρεσε και έκτισε τον Πολιτισμό, την Ιστορία του και την Πορεία του μέσα στο χρόνο. Διότι ακριβώς η λέξη Είναι ικανοποιεί την δομική ανάγκη αυτή η διιάσταση (Θεού, φύσεως, ανθρώπου) να στηριχθεί επάνω σε σταθερά διαστασιακά μεγέθη, τα οποία αναλόγως θα στολισθούν με ποικίλες όσες γνωσιακές ή αξιολογικές ιδιότητες (αληθείας, καλού, ωφελίμου, εσχατολογικής σωτηρίας κ.λ.π).

ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ Α’ ΤΕΤΡΑΜΗΝΟΥ

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Β’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ:

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ:

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:

1) Α) Αντλώντας στοιχεία από το κείμενο, να περιγράψετε το χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση της Άννας (5 μον.). Ποια στοιχεία του χαρακτήρα της την κάνουν ευάλωτη στη φάρσα των παιδιών; (5 μον.) Σύνολο: 10 μονάδες

Β) Να χωρίσετε το κείμενο σε ενότητες και να βάλετε έναν πλαγιότιτλο για κάθε μία.

3 μονάδες

2) Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση για καθεμιά από τις ακόλουθες προτάσεις:

Α. Ο αφηγητής του κειμένου είναι

i. ετεροδιηγητικός ii. ενδοδιηγητικός iii. ομοδιηγητικός

Β. Η οπτική γωνία (εστίαση) του αφηγητή είναι

i. εσωτερική ii. μηδενική iii. εξωτερική

Γ. Το ύφος του κειμένου είναι

i. χιουμοριστικό ii. γλαφυρό iii. εξομολογητικό και βιωματικό

Δ. Η γλώσσα του κειμένου είναι

i. καθαρεύουσα ii. λόγια iii. απλή δημοτική με ιδιωματισμούς

4 μονάδες

3. Να αντιστοιχίσετε κάθε φράση του κειμένου από τη Στήλη Α με το κατάλληλο σχήμα λόγου της Στήλης Β (ΕΝΑ στοιχείο της Στήλης Β περισσεύει):

ΣΤΗΛΗ Α ΣΤΗΛΗ Β

«οι φλόγες τους πήγαν ν’ αγκαλιάσουν α. Επανάληψη

τη γειτονιά» β. Μεταφορά

«Πάντως, η Άννα μας…. γ. Προσωποποίηση

παίρνοντας σβάρνα όλους τους φούρνους, δ. Ασύνδετο σχήμα

Αγίας Βαρβάρας,Πεντακοσίων,

Σούγιολου και βάλε»

«Και η Άννα, πρώτη και καλύτερη εκεί…

Πρώτη να τρέξει σε τρεις βρύσες» 3 μονάδες ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Δ. ΑΞΙΩΤΗΣ «Η Άννα του Κλήδονα»